Γυναικοκτονία στην Κρήτη: Το ίδιο μοτίβο, το ίδιο ερώτημα που επιστρέφει

Σε εξέλιξη βρίσκονται οι έρευνες για τη γυναικοκτονία της 43χρονης Ελευθερίας Γιακουμάκη στην Κρήτη, υπόθεση η οποία απασχολεί έντονα την κοινή γνώμη και επαναφέρει τη συζήτηση για την έμφυλη βία και το νομικό της πλαίσιο.

Σύμφωνα με τα έως τώρα στοιχεία των αρχών, ο 40χρονος πρώην σύντροφός της φέρεται να την προσέγγισε σε προκαθορισμένο ραντεβού και να την πυροβόλησε εξ επαφής, με αποτέλεσμα τον άμεσο θάνατό της.

Οι αρχές εκτιμούν ότι το έγκλημα ήταν προμελετημένο, ενώ στη συνέχεια ο δράστης επιχείρησε, σύμφωνα με την αστυνομική έρευνα, να καλύψει τα ίχνη του μέσω μετακινήσεων και ενεργειών που καταγράφηκαν σε διαφορετικά χρονικά σημεία της ίδιας ημέρας.

Λίγες ώρες αργότερα, ο 40χρονος εντοπίστηκε νεκρός, καθώς φέρεται να έβαλε τέλος στη ζωή του όταν οι αστυνομικές αρχές τον πλησίασαν στο πλαίσιο της έρευνας.

Το χρονικό και τα ευρήματα

Η ΕΛΑΣ εκτιμά ότι η συνάντηση μεταξύ θύματος και δράστη πραγματοποιήθηκε το πρωί της Κυριακής, ενώ η επίθεση φέρεται να έγινε εντός του οχήματος της 43χρονης. Η γυναίκα έπεσε νεκρή ακαριαία, ενώ το όπλο του εγκλήματος δεν έχει μέχρι στιγμής βρεθεί.

Στη συνέχεια, σύμφωνα με την αστυνομική διερεύνηση, ο δράστης φέρεται να μετακινήθηκε σε διαφορετικά σημεία της περιοχής, χρησιμοποιώντας μέσα μεταφοράς και επιχειρώντας, κατά τις αρχές, να δημιουργήσει σύγχυση ως προς την πορεία του.

Παράλληλα, εξετάζεται η χρήση του κινητού τηλεφώνου του θύματος μετά το έγκλημα, καθώς και η αποστολή μηνύματος προς τον γιο της.

Στο σημείο της δολοφονίας βρέθηκαν πειστήρια, τα οποία έχουν αποσταλεί για εργαστηριακή ανάλυση, ενώ κρίσιμα θεωρούνται και τα δεδομένα από κινητές συσκευές και κάμερες ασφαλείας.

Στο ίδιο έργο θεατές

Η υπόθεση της γυναικοκτονίας της 43χρονης Ελευθερίας Γιακουμάκη στην Κρήτη, όπως αποτυπώνεται από τα μέχρι τώρα στοιχεία της αστυνομικής έρευνας, προστίθεται σε μια μακρά αλυσίδα έμφυλων εγκλημάτων που επανέρχονται με ανησυχητική ομοιομορφία ως προς τη δομή και την εξέλιξή τους.

Πέρα από το ποινικό σκέλος, αυτό που αναδεικνύεται ξανά είναι το επαναλαμβανόμενο μοτίβο των υποθέσεων που χαρακτηρίζονται ως γυναικοκτονίες. Πρώην ή νυν σύντροφοι, σχέσεις εξάρτησης ή ελέγχου, κλιμάκωση βίας που συχνά δεν έχει αντιμετωπιστεί εγκαίρως και τελικά μια πράξη ακραίας βίας με θύματα γυναίκες μέσα σε οικείο ή ημι-οικείο πλαίσιο.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η κοινωνία βλέπει μια τέτοια διαδρομή να καταλήγει με τον ίδιο τραγικό τρόπο.

Εδώ ακριβώς μπαίνει η ανάγκη αναγνώρισης του όρου «γυναικοκτονία», που τα τελευταία χρόνια έχει ανοίξει έντονη συζήτηση στην Ελλάδα. Η γυναικοκτονία δεν είναι απλώς ένας νομικός όρος προς συζήτηση, αλλά μια λέξη που προσπαθεί να περιγράψει κάτι που ήδη συμβαίνει. Τη στοχευμένη βία πάνω στις γυναίκες ως γυναίκες.

Όχι ουδέτερη βία, όχι «έγκλημα πάθους», όχι «κακή στιγμή». Αλλά μια βία που πατά πάνω σε κοινωνικά αποδεκμένες ανισότητες, σε κανονικοποιημένες μορφές ελέγχου, σε σχέσεις όπου η ανδρική κυριαρχία θεωρείται ακόμα αυτονόητη.

Αυτό που δύσκολα αμφισβητείται, πάντως, είναι ότι πίσω από τέτοια περιστατικά υπάρχει ένα επαναλαμβανόμενο κοινωνικό μοτίβο. Η έμφυλη βία δεν εμφανίζεται ξαφνικά, ούτε ξεκινά από το μηδέν.

Τέτοια εγκλήματα παράγονται μέσα σε ένα σύστημα που διαπαιδαγωγεί, ανέχεται ή υποτιμά την έμφυλη βία στην καθημερινότητα. Από τα «ζήλια σημαίνει αγάπη» μέχρι την ενοχοποίηση της γυναίκας που φεύγει, μέχρι την κοινωνική δυσκολία να αναγνωριστεί ότι ο έλεγχος είναι ήδη βία πριν γίνει φυσική επίθεση.

Και όσο δεν λέμε καθαρά ότι αυτό είναι κάτι απόλυτα δομικό και όχι κάποια εξαίρεση, θα συνεχίζουμε να το βλέπουμε να επαναλαμβάνεται. Με τις ίδιες διαδρομές.

Γι’ αυτό και η συζήτηση για την κατοχύρωση του όρου «γυναικοκτονία» δεν είναι απλώς ζήτημα νομικής ορολογίας. Είναι ζήτημα ορατότητας. Γιατί αυτό που δεν ονομάζεται σωστά, δεν μπορεις να αντιμετωπίζεται σωστά.

Και μαζί με την ονομασία πρέπει να έρθουν και οι πραγματικές πολιτικές πρόληψης, οι δομές προστασίας, η άμεση παρέμβαση πριν φτάσουμε στο μη αναστρέψιμο.

Έχουμε να κάνουμε με ένα κοινωνικό πρόβλημα που επιμένει. Και όσο μένει έτσι, θα συνεχίζει να παράγει τις ίδιες ειδήσεις με διαφορετικά θύματα.

Πολιτικές τοποθετήσεις

Με αφορμή την υπόθεση, πολιτικές αντιδράσεις καταγράφονται από κόμματα της αντιπολίτευσης.

Σε ανακοίνωσή της, η Νέα Αριστερά σημειώνει ότι η γυναικοκτονία συνδέεται με πατριαρχικές κοινωνικές δομές και ανισότητες, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για συστημικό φαινόμενο και θέτοντας εκ νέου ζήτημα νομικής κατοχύρωσης του όρου «γυναικοκτονία». Παράλληλα, τονίζει την ανάγκη θεσμικών παρεμβάσεων και πολιτικών πρόληψης.

Η ανακοίνωση Νέας Αριστεράς

«Το όνομα άλλης μιας γυναίκας προστίθεται στον «μαύρο» κατάλογο των γυναικοκτονιών. Η 43χρονη Ελευθερία Γιακουμάκη από την Κρήτη βρέθηκε δολοφονημένη εξ επαφής, όπως όλα δείχνουν από τον πρώην σύντροφό της, ο οποίος στη συνέχεια αυτοκτόνησε.

Οι γυναικοκτονίες δεν είναι «μεμονωμένα περιστατικά». Πηγάζουν από την πατριαρχική δομή και τις ανισότητες που διαπερνούν την καθημερινή ζωή των γυναικών, από το οικογενειακό περιβάλλον και την εργασία μέχρι τον δημόσιο χώρο και τους θεσμούς.

Είναι 2026 και ακόμη βλέπουμε γυναίκες να δολοφονούνται από χέρια που «οπλίζει» η πατριαρχία.

Είναι 2026 και ο όρος γυναικοκτονία δεν έχει ακόμη κατοχυρωθεί νομικά. Παρά τα πολυάριθμα περιστατικά, η κυβέρνηση επιμένει να μην κατοχυρώνει θεσμικά τον όρο, υποβαθμίζοντας με αυτό τον τρόπο τον έμφυλο χαρακτήρα αυτών των εγκλημάτων.

Ως Νέα Αριστερά, δεν συμβιβαζόμαστε με καμία «συμβολική» απάντηση σε τέτοια ζητήματα.

ΚΑΜΙΑ ΛΙΓΟΤΕΡΗ – ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ»

Η ανακοίνωση ΣΥΡΙΖΑ

Αντίστοιχα, σε ανακοίνωσή του, ο ΣΥΡΙΖΑ αναφέρει ότι πρόκειται για ακόμη μία γυναικοκτονία, θέτοντας ζήτημα ευθυνών της Πολιτείας στην πρόληψη της έμφυλης βίας και στην ενίσχυση των σχετικών δομών. Παράλληλα, επισημαίνει την ανάγκη θεσμικής αναγνώρισης του όρου και αποφυγής, όπως αναφέρει, χαρακτηρισμών που αποδυναμώνουν τον έμφυλο χαρακτήρα τέτοιων εγκλημάτων.

«Η 43χρονη Ελευθερία δολοφονήθηκε στην Κρήτη. Μια ακόμα γυναικοκτονία. Μια ακόμα γυναίκα έχασε τη ζωή της, επειδή κάποιος θεώρησε ότι η ζωή της δεν μετράει.

Αυτό το νέο περιστατικό γυναικοκτονίας θέτει όλους προ των ευθυνών τους, όπως και κάθε προηγούμενο:

• Την Πολιτεία, και άρα την κυβέρνηση, που οφείλει να δημιουργήσει, να ενισχύσει και να στελεχώσει κάθε δομή που θα μπορούσε να παράσχει βοήθεια στην πρόληψη φαινομένων ενδοοικογενειακής βίας.
• Την κυβέρνηση, που πρέπει να σταματήσει να αρνείται να προχωρήσει στη νομική αναγνώριση του όρου «γυναικοκτονία» και να της προσδώσει επιπλέον ποινική απαξία.
• Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και οποιονδήποτε διαθέτει δημόσιο βήμα. Ας σταματήσουν κάποτε οι θανατηφόρες ανοησίες περί εγκλημάτων «πάθους» που συγκαλύπτουν στυγνά εγκλήματα.
• Εμάς τους ίδιους, ως κοινωνικό σύνολο, ως συζύγους, και κυρίως ως γονείς: ας μεγαλώνουμε τα παιδιά μας διδάσκοντάς τους τον σεβασμό, προς όλους. Ας αναγνωρίσουμε ότι η έμφυλη βία πρέπει να ξεριζωθεί και ας εφαρμόσουμε τις απαιτούμενες πολιτικές.

Ας είναι η Ελευθερία, το τελευταίο θύμα».

Διαβάστε επίσης:

Λαουρα Κοβέσι: «Πιθανότατα θα υπάρξουν και άλλες καταγγελίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ»

ΗΠΑ: Παραιτήθηκε και ο υπουργός Ναυτιλίας, Τζον Φέλαν – «Δεν κατάλαβε ότι δεν ήταν το αφεντικό»

Ελευθερία Γιακουμάκη: Στο μικροσκόπιο γράμμα του 39χρονου πριν τη δολοφονία

«Θέλω να πεθάνω»: Η ιστορία της 56χρονης Wendy που ενώ είναι υγιής θα κάνει ευθανασία στην Ελβετία

Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr