Γιατί η Κεντροαριστερά χάνει την εργατική τάξη;

Τα έχουμε ξαναγράψει, αλλά έρχεται η διεθνής επικαιρότητα και η είδηση της παραίτησης του Κιρ Στάρμερ και μας γυρνά back to basics.

​Αν θέλει κανείς να καταλάβει γιατί κατέρρευσε ένας ΠΘ, που μόλις δύο χρόνια πριν κέρδισε με συντριπτική πλειοψηφία, δεν χρειάζεται να κοιτάξει τις δημοσκοπήσεις, αλλά να ξαναδιαβάσει το Poverty Safari του Darren McGarvey.

​Το κεντρικό επιχείρημα του McGarvey 10 χρόνια πριν ήταν σκληρό αλλά αληθινό. Η σύγχρονη κεντροαριστερά έχει χάσει κάθε επαφή με την εργατική τάξη, που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί.

Έχει απορροφηθεί από την ατζέντα των μητροπόλεων, των ΜΚΟ και των ακαδημαϊκών των Diploma Left, εστιάζοντας στη γλώσσα, την πολιτική ορθότητα και τις θεωρητικές διεκδικήσεις.

Συζητήσεις για συμπερίληψη, δομικές μεταρρυθμίσεις και μακροοικονομικοί δείκτες.

​Η Πραγματικότητα της Βάσης: Έλλειψη στέγης, βία και περιθωριοποίηση, υποβαθμισμένα σχολεία, ακρίβεια και πάνω από όλα, η βαθιά αίσθηση ότι δεν έχεις φωνή.

​Όταν ο Στάρμερ κυβερνούσε ως ο απόλυτος τεχνοκράτης διαχειριστής, πίστευε ότι η «καλή διακυβέρνηση», δολοφονία χαρακτήρα του Κόρμπιν και τα excel αρκούν.

​Όπως όμως σημειώνει ο McGarvey, η προοδευτική ελίτ αντιμετωπίζει συχνά τους φτωχούς σαν αντικείμενα οίκτου που μες την απελπισία τους θα τσιμπήσουν στο δόλωμα της πλειοδοσίας ή σαν προβληματικά δεδομένα προς διόρθωση αντί για ανθρώπους με δική τους αξιοπρέπεια και θυμό.

​Αυτός ο θυμός δεν εξαφανίζεται επειδή ένα κόμμα δηλώνει προοδευτικό. Απλώς μετατοπίζεται εκεί που νιώθει ότι κάποιος τον ακούει. ​Η Βρετανία συμπληρώνει μια δεκαετία πολιτικής αστάθειας, επειδή το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στους «προοδευτικούς της μεσαίας τάξης των πόλεων» και την «παραδοσιακή εργατική τάξη των περιφερειών».

​Η επόμενη μέρα φέρνει τους Εργατικούς μπροστά σε ένα ιστορικό δίλημμα. Η πιθανή ανάδειξη του Andy Burnham (του “King of the North”) ως διαδόχου, δείχνει ότι το κόμμα αντιλαμβάνεται το λάθος του.

Ως δήμαρχος του Μάντσεστερ, έχτισε το προφίλ του σε ευθεία σύγκρουση με το Westminster, μιλώντας τη γλώσσα των τοπικών κοινοτήτων και των καθημερινών αναγκών.

Δεν πρόλαβε να γνωστοποιήσει την πρόθεσή του να είναι υποψήφιος και ήδη στις δημοσκοπήσεις το κόμμα εκτινάσσεται από 80-90 έδρες που προέβλεπαν οι δημοσκοπήσεις υπό την ηγεσία Starmer στην πρώτη θέση και στις 270 έδρες

​Οι Εργατικοί έχουν ένα δρόμο.​ Στροφή στον κοινοτισμό, επιστροφή στις ρίζες, έμφαση στην ασφάλεια, την κοινότητα και την υλική πραγματικότητα, για να επαναπατρίσουν τους ψηφοφόρους από το Reform UK. ​

​Το πιο επικίνδυνο κοκτέιλ για τη σοσιαλδημοκρατία σήμερα είναι η εσωτερική της αδυναμία να βρει μια αυθεντική, γειωμένη γλώσσα, η οποία αυτόματα ανοίγει την πόρτα στην πίεση από τα δεξιά.

​Στην εποχή της ακραίας πόλωσης, η διαχειριστική επάρκεια χωρίς συναίσθημα, χωρίς πολιτισμική επανατοποθέτηση και σύνδεση με το βίωμα του πολίτη είναι πολιτική αυτοκτονία.

​Όπως πολύ εύστοχα είχε γράψει ο Paul Mason, αποθεώνοντας τη δύναμη του «Poverty Safari»:
​«Αν το “Ο Δρόμος προς την Προβλήτα του Wigan” είχε γραφτεί από έναν μεταλλωρύχο και όχι από έναν επαναστάτη του Ήτον, αυτό θα ήταν το αποτέλεσμα».

Η αναφορά στον Όργουελ (τον «επαναστάτη του Ήτον») «φωνάζει» ότι η εργατική τάξη της Βρετανίας κουράστηκε να βλέπει πολιτικούς της Οξφόρδης να κάνουν «σαφάρι» στις ζωές τους και να τους εξηγούν τη φτώχεια τους με διαπιστώσεις.

Διαβάστε επίσης:

Η Συνταγματική Αναθεώρηση ως εργαλείο δημοσιονομικού δογματισμού

Μια χώρα που ξέρει ότι αδικείται, αλλά δεν διεκδικεί

Με αφορμή τις εκλογές στην Ουγγαρία: Startups εξουσίας και επιθετικές εξαγορές στην πολιτική

Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr