Γιατί δεν υπάρχει αντιπολεμικό κίνημα;

Εάν υπήρχε η δυνατότητα να ταξιδεύαμε πίσω στο χρόνο και έξαφνα βρισκόμασταν στο, όχι και τόσο μακρινό, 2003 λίγες μέρες μετά την αμερικανική επίθεση στο Ιράκ θα βλέπαμε εικόνες από εκατομμύρια πολίτες να διαδηλώνουν στους δρόμους για τον τερματισμό του πολέμου. Τι να έχει συμβεί αλήθεια και ενώ μαίνεται ένας πόλεμος που θα μπορούσε να πάρει πραγματικά ανεξέλεγκτες διαστάσεις –ήδη οι Ρώσοι μιλάνε για τον κίνδυνο Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου και πυρηνικού ολέθρου– δεν υπάρχει ούτε κατά διάνοια κάτι που να παραπέμπει έστω και στην προσπάθεια δημιουργίας κάποιου αντιπολεμικού κινήματος; Γιατί η εγχώρια, αλλά και η παγκόσμια, αριστερά μοιάζει να βρίσκεται σε κατάσταση ύπνωσης και αντί να κάνει το παν για τη δημιουργία των όρων που θα επιτρέψουν την αντίσταση στους πολεμοκάπηλους, και την έμπρακτη αλληλεγγύη στους δοκιμαζόμενους λαούς, επιδίδεται σε αυτοαναφορικές αλληλοκατηγορίες και «πόλεμο» θέσεων στα κοινωνικά δίκτυα;

Μέσα στο κλουβί

Πριν κάμποσο καιρό κυκλοφορούσαν κείμενα σε αριστερές ιστοσελίδες που υποστήριζαν ότι δεν είναι και κακό να βρισκόμαστε μέσα σε «φούσκες». Ότι εκεί, λέει, σμιλεύουμε τη γλώσσα μας, γινόμαστε πιο δυνατοί και προετοιμαζόμαστε για τη «μεγάλη έξοδο». Μόνο που αυτή η έξοδος δεν ήρθε ποτέ. Η φούσκα, αντί να γίνει εργαστήριο σκέψης όπως επιθυμούσαν οι θιασώτες της, μετατράπηκε τελικά σε κάποιου είδους κλουβί, όπου η αριστερά αυτοθαυμάζεται και αυτοαναλύεται, την ίδια στιγμή που ο κόσμος γύρω μας φλέγεται. Ενώ το 2003 οι δρόμοι σείονταν από ανθρώπους που δεν χρειαζόταν να έχουν περγαμηνές από επίσημα ιδρύματα για να καταλάβουν ότι ο πόλεμος και οι βόμβες σκοτώνουν, σήμερα η αριστερά αναλώνεται απλώς πολλές φορές σε μια ατέρμονη φιλολογία λες και διαβιεί σε κάποιο άλλο σύμπαν από αυτό των υπόλοιπων ανθρώπων.

Η τεχνοκρατία του πληκτρολογίου

Έχουμε εγκλωβιστεί σε μια τεχνοκρατική λογική της επικοινωνίας, πιστεύοντας ακράδαντα ότι μια οργισμένη ανάρτηση ή μια ανακοίνωση-σιδηρόδρομος στο Facebook ισοδυναμεί με πολιτική παρέμβαση. Αυτή η εμμονή έχει οδηγήσει σε έναν ιδιότυπο πολιτικό αυτισμό, όπου τα αναθέματα αντικαθιστούν τη δράση και οι οργανωμένες αντιπολεμικές επιτροπές στις γειτονιές έχουν δώσει τη θέση τους σε ψηφιακά δικαστήρια για το ποιος είναι «περισσότερο» ή «λιγότερο» συνεπής. Χωρίς να το καταλαβαίνουμε, υιοθετήσαμε την πιο σκληρή νεοφιλελεύθερη λογική –τον απόλυτο ατομικισμό. Η πολιτική έγινε προσωπική υπόθεση «δικαίωσης», μια επίδειξη ηθικής ανωτερότητας και προβολής, αντί για συλλογική πράξη ανατροπής.

Αντί να πρωτοστατεί στη δημιουργία ενός μαζικού κινήματος ειρήνης, η αριστερά μοιάζει να έχει υποστεί μια βαθιά ιδεολογική λοβοτομή από την ίδια της την εσωστρέφεια. Έχει αποδεχθεί την ηγεμονία της τεχνοκρατίας, μετατρέποντας την πολιτική σύγκρουση σε μια στείρα διαχείριση συμβόλων. Η απουσία ενός ισχυρού αντιπολεμικού κινήματος δεν είναι απλώς μια οργανωτική αποτυχία· είναι το τελικό πιστοποιητικό ότι η αριστερά έχει παραιτηθεί από τον ιστορικό της ρόλο. Προτιμά να είναι «σωστή» μέσα στο δικό της μικρόκοσμο, παρά χρήσιμη στον κόσμο που υποτίθεται ότι θέλει να αλλάξει. Αν δεν βγούμε τώρα από τον λήθαργο των κοινωνικών δικτύων, θα μείνουμε στην ιστορία ως η γενιά που, την ώρα που η ανθρωπότητα φλέρταρε με τον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εκείνη τσακωνόταν για το πόσο «προοδευτική» είναι.

Διαβάστε επίσης:

Ο κυβερνητικός σανός των «εθνικών επιτυχιών»

Η ένοχη σιωπή του κράτους

Βιβή Κεφαλά στο Κουτί της Πανδώρας: Οι βάσεις, το πιθανό χτύπημα στην Ελλάδα, κλειδί για τις εξελίξεις η διάρκεια του πολέμου

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr