Για την, επί σκηνής, «χημεία» του Νίκου Πορτοκάλογλου και του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα

Ο Αντώνης Μποσκοΐτης είδε στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο την παράσταση των δύο δημοφιλών τραγουδοποιών 

Αντώνης Μποσκοΐτης 06/04/2019 | 14:58

Παρόλο που ξεκίνησαν την ίδια περίοδο το ταξίδι τους στη μουσική, ο Πορτοκάλογλου και ο Μαχαιρίτσας δεν είχαν συνευρεθεί ποτέ επί σκηνής. Μιλάμε για δύο δημιουργούς που μέσα στα χρόνια τα τραγούδια του ενός διαδέχονταν αυτά του άλλου στα ραδιόφωνα και που σίγουρα ανταγωνίζονταν ως το ποιος πιάνει περισσότερο το λεγόμενο κοινό αίσθημα, αν υποτεθεί πως ακόμη υπηρετούν το λαϊκό (ελληνιστί) ή το mainstream (αγγλιστί) rock! 

Οι Φατμέ με τον Νίκο Πορτοκάλογλου, δεκαετία του 1980

Κι όμως! Αμφότεροι ξεκίνησαν από την ανεξάρτητη ηλεκτρική σκηνή σε ολότελα διαφορετικούς δρόμους βέβαια: Ο Μαχαιρίτσας από τα αντάρτικα της Πλάκας στους πινκφλοϋντικούς PLJ Band κι από κει στους Τερμίτες, ένα από τα σημαντικότερα ελληνικά rock συγκροτήματα. Κατά τη γνώμη μου οι Τερμίτες δεν έχουν πάρει (ακόμη) την υψηλή θέση που τους αναλογεί στην υπόθεση ελληνικό rock, με αριστουργηματικά κομμάτια σαν το «Η πόλη κοιμάται» (αφήνω εκτός το, πολύ mainstream για μένα, «Πόσο σε θέλω»), με τη σημαντική συμβολή επίσης του Γιάννη Bach Σπυρόπουλου, καθώς και με την ιστορικής σημασίας καταγραφή της φωνής της Φλέρυς Νταντωνάκη σε έναν από τους δίσκους τους. Ο Πορτοκάλογλου, πάλι, υπήρξε κινητήριος δύναμη των Φατμέ, ενός νιουγουεϊβάδικου γκρουπ, που είχε την τύχη να βγει από μία κραταιά δισκογραφική και να αφήσει το δικό του στίγμα σε μία εποχή που όμοια της δεν θα ξαναγνωρίσει το ελληνικό rock, ειδικά ως η επόμενη γενιά από τα συγκροτήματα των 70s και μετά - μία γενιά, που περιλάμβανε ακόμη τον Τζίμη Πανούση με τις Μουσικές Ταξιαρχίες, τον Νίκο Ζιώγαλα, τους Κατσιμιχαίους, ακόμη και τον πρεσβύτερο Παύλο Σιδηρόπουλο, ο οποίος είχε μιλήσει με κολακευτικά λόγια για τους Φατμέ. Αμφότεροι έκαναν γρήγορα τα ξανοίγματα τους με καλλιτέχνες του λεγόμενου έντεχνου, τότε που ήταν κάπως ταμπού τέτοιου είδους συνεργασίες: Οι Τερμίτες με τον Γιώργο Νταλάρα και οι Φατμέ με τη Χαρούλα Αλεξίου με αποκορύφωμα το κάλεσμα του Πορτοκάλογλου από τον Μάνο Χατζιδάκι για συμμετοχή στις παραστάσεις του «Σείριου» τη σαιζόν 1987 - 88.

Οι Τερμίτες με τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, δεκαετία του 1980

Στις επόμενες δεκαετίες, τα στεγανά καταρρίφθηκαν πλήρως και στη σόλο καριέρα τους, τόσο ο Μαχαιρίτσας, όσο και ο Πορτοκάλογλου, ανακηρύχθηκαν σε δύο απ' τους πιο δημοφιλείς τραγουδοποιούς που τραγούδια τους απέδωσε η πλειοψηφία των Ελλήνων τραγουδιστών, προερχόμενοι από χώρους, οι οποίοι ουδεμία σχέση είχαν με το «progressive rock» ή το «new wave». Λαϊκά τραγούδια δηλαδή έγραψαν και γράφουν οι άνθρωποι, με ή χωρίς λαϊκά όργανα, πάντα όμως με ένα «rock feeling» που δεν γίνεται να ξεχαστεί ή να παραγκωνιστεί: Το «Διδυμότειχο Blues» και το «Πότε θα σε βαρεθώ», το «Μικρός Τιτανικός» και το «Τα καράβια μου καίω» αντιστοίχως κι ακόμη, τα «Νότος», «Κλείνω κι έρχομαι», «Ο παλιός στρατιώτης», «Κλείσε τα μάτια σου» κλπ. 

Η παράσταση που συνεχίζεται με αμείωτη επιτυχία και με μεγάλη προσέλευση κόσμου στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο («είπαμε να παίξουμε για ένα μήνα τον περασμένο Νοέμβριο και θα πάμε τελικά μέχρι το Πάσχα» μας ενημέρωσε ο Μαχαιρίτσας) ουσιαστικά παρακολουθείται σαν ένα κονταροχτύπημα των δύο τραγουδοποιών! Σαν μία σύμπραξη ευγενούς άμιλλας με μία καλοκουρδισμένη μπάντα και δίπλα τους δύο καλές γυναικείες παρουσίες: Της Μιρέλας Πάχου και της Αγάπης Διαγγελάκη. Η πρώτη, ίδια κι όμοια με κορίτσι της nouvelle vague, με το αέρινο φόρεμα της και το ακορντεόν στα χέρια της, μεταξύ των φωνητικών της στο πρόγραμμα απέδωσε και το τραγούδι με τίτλο το όνομα της που της έχει γράψει ο Σπύρος Γραμμένος: Έξυπνο τραγούδι, μολονότι εμένα όλο αυτό το λίγο latin, λίγο retro και λίγο swing ξεσάλωμα, δεν είναι του απόλυτου γούστου μου, το σέβομαι όμως σαν μια νέα τάση στο ελληνικό τραγούδι της τελευταίας δεκαετίας. Η Διαγγελάκη ξεχώρισε κι εκείνη με τη σειρά της, τόσο με το τραγούδι της, όσο και με τα παιξίματα της στο γιουκαλίλι και το μεταλλόφωνο - εν ολίγοις μιλάμε για δύο νέες καλλιτέχνιδες στο πλευρό δύο καταξιωμένων δημιουργών, που η παρουσία τους αξιοποιείται στο έπακρο!

Λ. Μαχαιρίτσας - Ν. Πορτοκάλογλου - Μ. Πάχου

«Καλεσμένοι» των Μαχαιρίτσα - Πορτοκάλογλου στην παράσταση του περασμένου Σαββάτου ήταν το συγκρότημα (το ντουέτο βασικά) Κίτρινα Ποδήλατα, δηλαδή τα αδέρφια Γιώργος & Αλέξανδρος Παντελιάς. Κοίτα να δεις που τα Κίτρινα Ποδήλατα έχουν συμπληρώσει αισίως μία 20ετία συνεχούς παρουσίας τους στα μουσικά δρώμενα, συνεργαζόμενα με την πλειοψηφία των έντεχνων - λαϊκών καλλιτεχνών, ακόμη και με τον Μίκη Θεοδωράκη στο πρόσφατο παρελθόν. Άκρως επικοινωνιακοί οι Παντελιάδες, ειδικά ο τραγουδιστής και performer τους, μας θύμισαν εκείνα τα πρώτα τους οργισμένα τραγούδια («Άμα τα πάρω»), αποδεικνύοντας επίσης πως υπάρχει χώρος για το ελληνικό FM rock - να το πω έτσι - και πως, κατά μία αυστηρά υποκειμενική εκτίμηση, είναι κάτι σαν τους δικούς μας Toto ή και οι Reo Speedwagon - που τους θυμήθηκα αυτούς τώρα; 

Κάποια στιγμή, μετά τη μία το βράδυ, έσκασε και ο Γιώργος Μαργαρίτης με την παρέα του. «Νωρίς - νωρίς μας ήρθες» σχολίασε με χιούμορ ο Μαχαιρίτσας πάλι, μετά από λίγη ώρα όμως ο αγαπητός λαϊκός τραγουδιστής ανέβηκε στη σκηνή και αποθεώθηκε! Κι ενώ ήταν φυσικό να μας τραγουδήσει το «Πεθαίνω για σένα», την όμορφη λαϊκότροπη μπαλάντα που του έδωσαν ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας με τους στιχουργούς Γιάννη Μαύρο - Ελένη Ράντου, το «Κελλί 33» ήταν αυτό που απέδειξε για μιαν ακόμη φορά πως ο Έλληνας είναι...Έλληνας και μόνο με λαϊκά άσματα δύναται να εκτονωθεί. Κι όταν ο Μαργαρίτης κατέβηκε από το stage και κάθισε με τους φίλους του να παρακολουθήσει το υπόλοιπο πρόγραμμα, κάπου τον πήρε το μάτι μου να κλείνει τα αυτιά του, ενοχλημένος προφανώς από τα πολλά ντεσιμπέλ! 

Η παράσταση τερματίστηκε λίγο πριν τις τρεις τα χαράματα με τους Πορτοκάλογλου - Μαχαιρίτσα να παίζουν όλα τους τα τραγούδια, ίσα - ίσα για να μας θυμίσουν τον πακτωλό των μεγάλων επιτυχιών που μας έχουν χαρίσει. Και, ναι, όλοι τραγουδήσαμε μαζί τους, κάποιοι για να γυρίσουν στα νιάτα τους και κάποιοι στην εφηβεία μας, τότε που θεωρούσαμε τα «Παιχνίδια με τον διάβολο» την ελληνική απάντηση στους U2 και το «Έλα να πάμε στα Καμμένα» ένα από τα πετυχημένα σύγχρονα οικολογικά τραγούδια. Παρεμπιπτόντως, τα δύο αυτά κομμάτια δεν ακούστηκαν στην παράσταση και προσωπικά μου έλειψαν, μας αποζημίωσαν όμως η «Θάλασσα μου σκοτεινή», το «Βαλκανιζατέρ», το «Τι φταίει», το «Καλοκαιράκι», καθώς και ο «Σουλτάνος της Βαβυλώνας και η γυναίκα», το «Ένας Τούρκος στο Παρίσι», «Όλη μου τη ζωή» κλπ. 

Σχήματα υπάρχουν πολλά στην Αθήνα εν είδει μονοήμερης ή διήμερης διασκέδασης, δεδομένων των αλλαγών στη «νύχτα». Η επιτυχία ενός σχήματος εξασφαλίζεται καλλιτεχνικά μόνο αν υπάρχει χημεία μεταξύ των καλλιτεχνών και ο κόσμος γουστάρει να τους βλέπει και να τους ακούει μαζί. Εδώ έγκειται, επομένως, η μεγάλη απήχηση του συγκεκριμένου σχήματος στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο: Στην, επί σκηνής, χημεία του Μαχαιρίτσα και του Πορτοκάλογλου, που δεν είχαν σκεφτεί εδώ και σαράντα χρόνια να συμπράξουν! Ποτέ δεν είναι αργά! Περάστε να τους δείτε, για όσο θα διαρκέσουν ακόμη οι εμφανίσεις τους, και το μόνο σίγουρο είναι πως θα περάσετε καλά! 

* Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας & ο Νίκος Πορτοκάλογλου με το επιτελείο τους εμφανίζονται κάθε Σάββατο στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο (Λεωφ. Συγγρού 143). Απόψε, 6/4, guest θα είναι ο Μάρκος Κούμαρης των Locomondo. Τιμές: 12€ με μπύρα ή κρασί στο bar/ 14€ με ποτό στο bar/ 25€ με ποτό στο τραπέζι/ 75€ φιάλη κρασί ανά 2 άτομα/ 150€ φιάλη ποτού ανά 4 άτομα 

** Οι φωτογραφίες είναι του Γιώργου Φακίτσα