Για ποια ανεξαρτησία μιλάμε;

Τι ακριβώς γιορτάζει ένας τόπος όταν, στην επέτειο της ανεξαρτησίας του, υποδέχεται ξένους στρατούς για να παρελάσουν στους δρόμους του; Στην Κύπρο, όπου η κατοχή, η διαίρεση και οι βρετανικές βάσεις υπενθυμίζουν καθημερινά τα όρια της κυριαρχίας της, το ερώτημα αποκτά ιδιαίτερο βάρος. Η 1η Οκτωβρίου θα μπορούσε να είναι μια αφορμή αναστοχασμού για την ελευθερία και την αυτοδιάθεση. Μετατρέπεται, όμως, σε σκηνικόστρατιωτικής επίδειξης, όπου η στενότερη πρόσδεση σε ισχυρά κράτη παρουσιάζεται ως εθνικό επίτευγμα.

Η παρουσία πεζοναυτών από τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, τη Γαλλία και την Αίγυπτο, μαζί με τη συμμετοχή ελληνικών F-16, φέρει έναν σαφή πολιτικό συμβολισμό. Η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη επιλέγει να συνδέσει τον εορτασμό της ανεξαρτησίας με τις στρατιωτικές
συνεργασίες της χώρας, καλλιεργώντας την εντύπωση ότι όσο περισσότερο εντάσσεται η Κύπρος στους σχεδιασμούς ισχυρών δυνάμεων τόσο ασφαλέστερο γίνεται το μέλλον της. Αυτή ακριβώς η παραδοχή χρειάζεται να αμφισβητηθεί.

Ποιες δεσμεύσεις συνοδεύουν αυτές τις συνεργασίες; Πόσο διευρύνουν την εμπλοκή του νησιού σε περιφερειακές συγκρούσεις και ποιος αναλαμβάνει το κόστος όταν οι σχεδιασμοί των συμμάχων συγκρούονται με τις ανάγκες των κατοίκων του; Οι διαβεβαιώσεις περί «γεωπολιτικής αναβάθμισης» αφήνουν αναπάντητα τα ουσιαστικότερα ερωτήματα. Η αυξημένη χρησιμότητα μιας χώρας για τα στρατιωτικά επιτελεία τρίτων δεν αποτελεί από μόνη της εγγύηση προστασίας για τον πληθυσμό της.

Ειδικά η παρουσία βρετανικού αγήματος σε μια γιορτή της κυπριακής ανεξαρτησίας συμπυκνώνει αυτή την αντίφαση. Η αποικιοκρατική ιστορία του νησιού και η διατήρηση των βρετανικών βάσεων δεν μπορούν να τίθενται εκτός κάδρου για να χωρέσει η πανηγυρική εικόνα των σημερινών συμμαχιών. Η ιστορική μνήμη απαιτεί κάτι περισσότερο από επετειακές αναφορές στους αγώνες και στις θυσίες: απαιτεί να εξετάζουμε ποιες εξαρτήσεις επιβιώνουν και ποιες προστίθενται.

Για έναν τόπο που έχει πληρώσει τόσο ακριβά τις ξένες επεμβάσεις και τους εθνικιστικούς ανταγωνισμούς, η προοπτική περαιτέρω στρατιωτικοποίησης θα έπρεπε να προκαλεί ανησυχία. Η αξιοποίηση της Κύπρου ως ορμητηρίου επιχειρήσεων μπορεί να εκθέσει τους
κατοίκους της σε κινδύνους και αντίποινα, ανεξάρτητα από τις προθέσεις που επικαλούνται οι κυβερνώντες. Οι άνθρωποι που θα υποστούν τις συνέπειες δικαιούνται να γνωρίζουν, να κρίνουν και να αντιταχθούν.

Το περιεχόμενο της ανεξαρτησίας δοκιμάζεται στις αποφάσεις που δεσμεύουν το μέλλον ενός λαού: στη δυνατότητά του να υπερασπίζεται την ειρήνη, να διεκδικεί την απομάκρυνση ξένων στρατευμάτων και να αρνείται τη χρήση του τόπου του για πολεμικές επιχειρήσεις. Όσο η εξάρτηση παρουσιάζεται ως ισχύς και η εμπλοκή ως ασφάλεια, πίσω από τις σημαίες και τους πανηγυρικούς θα παραμένει το ίδιο ερώτημα:

Για ποια ανεξαρτησία μιλάμε;

Διαβάστε επίσης:

Στα ανοιχτά της Κερύνειας ξεβράστηκε το δηλητήριο του εθνικισμού

Πόσα μετάλλια κοστίζει η κυπριακότητα;

Παρέμβαση σε προεκλογική αφίσα του Αϊζενκότ στην Κύπρο

Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr