«Για το Κιν.Αλ, περάστε δεξιά»

«Σύντροφε, το σκέφτομαι ακόμη, μήπως είναι καλύτερα να δώσω τα λεφτά μου να πάρω ένα δίπιτο», είπα στον διπλανό μου, που ήταν εμφανώς Δαπίτης, με γαλάζιο πουκαμισάκι και ωραία κουπ, φτυστός ο Χρηστίδης για να τα λέμε όλα.

Νίκος Παπαδογιάννης 06/12/2021 | 15:57

Η Κυριακή μου, χθες, ξεκίνησε με αναμνηστικό εμβόλιο: τρίτη δόση Pfizer, έξι μήνες και εννέα μέρες μετά τη δεύτερη. Μου είχαν πει ότι «έχει ησυχία αυτές τις μέρες» στο εμβολιαστικό κέντρο της ευρύτερης γειτονιάς μου, στο Περιστέρι, και πήγα με το κεφάλι ήσυχο, βέβαιος ότι δεν θα συναντούσα την απερίγραπτη ουρά της πρώτης (και λιγότερο της δεύτερης) φοράς.

Αλί και τρισαλί, όμως, το θεωρητικά ευρύχωρο πάρκινγκ του Εκθεσιακού Κέντρου ήταν επιεικώς τίγκα, με αυτοκίνητα να συνωστίζονται στην είσοδο και στην έξοδο και με μαχητικούς συμπολίτες μας να πλακώνονται για μία θεσούλα, κάτω από τις ταλαίπωρες από το καυσαέριο νεραντζιές.

Άλλος έμπαινε ανάποδα, άλλος έπιανε χώρο για δύο λιμουζίνες με ένα Yaris, μία κομψευόμενη κυρία ζοριζόταν επειδή δεν σκάμπαζε γρι από μανούβρες, ένας κουφός  μπάρμπας φωνασκούσε, τα ξέρετε δα, το σκηνικό θύμιζε την αναχώρηση του «Σκοπελίτη» από το λιμάνι της Αιγιάλης στην Αμοργό. Μέχρι και τη Σάσα Σταμάτη μου φάνηκε ότι είδα , με σταυρωμένο από το αφεντικό της ψηφοδέλτιο.

Όταν με τα πολλά κατόρθωσα να παρκάρω το κατσαριδάκι μου, πλησίασα στην είσοδο και είδα να την περιφρουρεί ντελάλης σε ρόλο ταξιθέτη: «Όσοι είναι για εμβόλιο δεξιά, για το Κιν.Αλ. αριστερά»! Σαν να λέμε, από δω οι κανονικοί, από εκεί οι ψεκασμένοι. Επισήμανα ότι θα ήταν σωστότερο να έστελναν τους Πασόκους δεξιά, ιδίως αυτούς που ψήφιζαν Λοβέρδο, αλλά το χιούμορ μου δεν εκτιμήθηκε.

Μια και είχα μισή ωρίτσα για χάσιμο, το έχω αυτό το βίτσιο να προσέρχομαι νωρίς, αποφάσισα να ψηφίσω και εγώ για τον διάδοχο της δύσμοιρης Φώφης, παρ’ όλο που λυπήθηκα το τρίευρο  . Τι διάολο, τόσα γερόντια που περίμεναν υπομονετικά είχανε 3 ευρώ για χάσιμο;

Ψήφισαν, λέει, πάνω από 260.000 άτομα. Ωραίο χαρτζιλίκι θα βγήκε για το κόμμα με τα εκατό ονόματα και τα χίλια ΑΦΜ. «Kίνημα Αλλαγής ΑΦΜ», το αποκαλεί ένας φίλος. Όχι τίποτε άλλο, έχει και ένα ψιλο-χρέος το μαγαζί. Καμιά 250αριά εκατομμυριάκια, στην τελευταία καταμέτρηση. Σχεδόν ένα χιλιάρικο για κάθε ψηφοφόρο της 5ης Δεκεμβρίου 2021.

«Σύντροφε, το σκέφτομαι ακόμη, μήπως είναι καλύτερα να δώσω τα λεφτά μου να πάρω ένα δίπιτο», είπα στον διπλανό μου, που ήταν εμφανώς Δαπίτης, με γαλάζιο πουκαμισάκι και ωραία κουπ, φτυστός ο Χρηστίδης για να τα λέμε όλα. Ούτε αυτή η εισήγησή μου εκτιμήθηκε ιδιαίτερα.

Τον παλιό καλό καιρό, όταν σπούδαζα στο κτίριο της Νομικής στη Σόλωνος, ήταν ευκολότερο να ξεχωρίσουν οι φυλές. Άλλωστε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ήταν θανάσιμοι εχθροί και όχι τακίμια όπως σήμερα. Όποτε μπερδευόμασταν από τους ανέμους των καιρών, κάναμε μία περαντζάδα πάνω κάτω το ανηφοράκι της οδού Μασσαλίας, κόβαμε φάτσες δεξιά αριστερά και φακελώναμε, εαυτούς και αλλήλους.

Το δίπορτο «Καρτιέ Λατέν» ήταν το στέκι των Πασόκων (μιλάμε για 1984-86, πάει να πει Αλλαγή και Εξουσία), το «Καφέ ντε Παρί» το λέγαμε «Καφέ ντε ΔΑΠ» οπότε δεν χρειάζονται άλλες εξηγήσεις, οι Κνίτες δεν καταδέχονταν τις αστικές καφετέριες και σύχναζαν σε κάτι καφενεία, ενώ ημείς οι αριστεριστές, αναρχοαυτόνομοι και λοιποί άπλυτοι συνωστιζόμασταν στο θρυλικό Rue De Marseille, μαζί με τον Άσιμο και τον Σιδηρόπουλο (που πέθανε σαν σήμερα, 6 Δεκεμβρίου 1990).

Το επισκέφτηκα σχετικά πρόσφατα και το βρήκα πιο ίδιο από ποτέ, το καταγώγιο που με φιλοξένησε τόσες φορές όταν ήμουν εικοσάχρονο τρυφερούδι με όνειρα και ελπίδες και έτρεμα μη τυχόν μπουκάρει ο Βορίδης με τα λεβεντόπαιδά του. Ακόμα και οι φάτσες, πάνω από τα ξύλινα τραπεζάκια και τα αρχαία σεπαρέ, απαράλλαχτες ήταν, όπως και τότε. Μαζί και οι αρχαίες αφίσες του ΑΚΕΠ με τα αιρετικά σφυροδρέπανα.

Τελικά δεν πήρα δίπιτο χθες, πήρα ΠΑΣΟΚ. «Πάντως όχι Λοβέρδος», έγραψα λακωνικά στο ψηφοδέλτιο. Το ξεσήκωσα από την Αμερική, όπου το σύνθημα του νουν εχόντων έλεγε «Α.Β.Τ.»: Anyone But Trump. Οποιονδήποτε άλλον, εκτός από τον άνθρωπο που διαπόμπευσε τις οροθετικές γυναίκες και που κατηγορείται για δωροληψία κατ’ εξακολούθηση: «Α.Β.Λ.»

Χρειάζεται στ’ αλήθεια έναν δεύτερο Μητσοτάκη ή χώρα; Δαύτος, μάλιστα, θα καμώνεται τον σοσιαλιστή και τον κληρονόμο του Ανδρέα Παπανδρέου. Στα χνάρια του Χρυσοχοΐδη, που σκούριασε από πράσινος και έγινε γκρίζος.

Είπα να ρίξω μία ψήφο στον μακαριστό Ευάγγελο Γιαννόπουλο για το τσακίρ κέφι, για την αλητεία που λένε, αλλά δεν το τόλμησα. Αν το έπραττα, θα έβγαζα καμαρωτός και σέλφι με το ψηφοδέλτιο στο χέρι, για να την ποστάρω δίπλα δίπλα με αυτή -την αναπόφευκτη- του εμβολιασμού.

Στο Μέγα Εμβολιαστικό του Περιστερίου, όταν πια εδέησα να περάσω από τη δεξιά πόρτα, με υποδέχθηκε ένα ναυτάκι ζουμπουρλούδικο και μου έκανε την ενεσούλα, χωρίς να καταλάβω τίποτε. Το μόνο που κατάλαβα, είναι ότι τα βασανισμένα μάτια και αυτιά των υγειονομικών υποφέρουν με όσα ζουν καθημερινά στα χέρια των συμπολιτών μας.

«Να, ένας κύριος πριν από λίγο μου είπε να ρίξω το εμβόλιο στα σκουπίδια και να τον περάσω στα ψεύτικα», μου αποκάλυψε το ναυτάκι. Η καλοντυμένη ντελάλισσα της υποδοχής μου είπε ότι εσχάτως προσέρχονται ορδές ηλικιωμένων γιατί φοβούνται το πρόστιμο. Σε όλη την Ελλάδα γίνεται, λέει, αυτό. Μόνο από δαμόκλειο σπάθη καταλαβαίνει τελικά ο αδάμαστος νεοέλλην.

 

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr