Γενιά Χαμένη ή Γενιά της Αλλαγής;

Την ώρα που η Ευρώπη κατά τη διάρκεια της πανδημίας έχει υιοθετήσει μία στάση πιο διαλλακτική σε σχέση με το παρελθόν και προτρέπει τα κράτη να ξοδεύουν για την κοινωνική πρόνοια, η κυβέρνηση με κορωνίδα της τον πρωθυπουργό αποπειράται να δωροδοκήσει τα ΜΜΕ με κρατικό χρήμα.

Νίκος Σιδερής 09/12/2020 | 14:19

Εάν κοιτάξουμε δέκα χρόνια πίσω, η Ελλάδα βρισκόταν στην αρχή του... κυκεώνα. Ήταν η αρχή μίας κρίσης η οποία κάθε άλλο παρά μόνο οικονομική ήταν. Μία κρίση η οποία ξεκίνησε το 2008 από την Αμερική και βάλθηκε να φέρει στην  επιφάνεια όλα τα λάθη, τα κακώς κείμενα, και τις αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας σε βάθος χρόνου.

Σίγουρα όλοι θα ήθελαν η κρίση να είχε περιοριστεί στο οικονομικό επίπεδο. Στην πραγματικότητα όμως, άρχισε να εξαπλώνεται σταδιακά σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας, σε κάθε έκφανση της κοινωνικής ζωής.

Τα παραδείγματα σορός. Από την άνοδο και είσοδο στο κοινοβούλιο των ναζί εγκληματιών της Χρυσής Αυγής και τον κοινωνικό αυτοματισμό που δημιουργήθηκε με στόχο τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, μέχρι την υψηλή ανεργία, τη φτωχοποίηση, την σοβαρή κάμψη της καλλιτεχνικής παραγωγής, η ελληνική κοινωνία βρέθηκε εν μέσω μίας βίαιης απορρύθμισης. Και παρά το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια τα οικονομικά της χώρας παρουσιάζουν μία σταθερότητα, η κοινωνία ακόμη ταλανίζεται από τα κατάλοιπα της κρίσης. Ακόμη και σήμερα η βίαιη καταστολή είναι συχνό φαινόμενο, όπως ακόμη η επιθετικότητα απέναντι σε μειονοτικές ομάδες (ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, τσιγγάνοι, πρόσφυγες), ή ο διχασμός για τα εθνικά ζητήματα, γεγονότα που υπενθυμίζουν ότι η κρίση δεν έχει ξεπεραστεί.

Η ζωή, παρά τις μεγάλες δυσκολίες, συνεχίστηκε. Επιφύλαξε όμως μία δυσοίωνη πραγματικότητα για τη νέα γενιά της εποχής. Η γενιά Υ, οι σημερινοί 30άρηδες - 40άρηδες δηλαδή, φαινόταν καταδικασμένη. Αντιμετώπισε την ανεργία, δέχτηκε τη  απόρριψη, εξαναγκάστηκε σε μετανάστευση. Το χειρότερο όμως ήταν ότι έλειπε η ελπίδα, δεν φαινόταν φώς στο τούνελ για αυτούς. Έβλεπαν να ενηλικιώνονται σε μία κοινωνία αποδιαρθρωμένη και να εργάζονται σε εργασίες δίχως προοπτική. Είναι η γενιά των τριακοσίων ευρώ. Άλλοι τη χαρακτήρισαν γενιά χαμένη. Η προαναφερθείσα οικονομική σταθερότητα εντούτοις δημιούργησε μία νέα προοπτική, την ελπίδα για μία δεύτερη ευκαιρία, σε συνδυασμό με τη νέα δεκαετία. 

Ταυτόχρονα, διαρκής εξαγγελία από ποικίλους κοινοβουλευτικούς φορείς ήταν η διάθεση για ενίσχυση της συγκεκριμένης γενιάς. Όλοι όσοι διεκδικούσαν και διεκδικούν την εξουσία εξέφραζαν την στήριξή τους σε αυτήν την κατηγορία πολιτών καθώς και υπόσχονταν να δημιουργήσουν τις κατάλληλες συνθήκες ώστε αυτοί να σταδιοδρομήσουν με επιτυχία στη χώρα μας. Στην πράξη όμως τέτοιου είδους ενέργειες ήταν ιδιαίτερα περιορισμένες. 

Με δεδομένα λοιπόν τα προαναφερθέντα, η νέα κρίση, η διέπουσα την πανδημία φαντάζει καταστροφικό πισωγύρισμα. Κανείς δε γνωρίζει ποια θα είναι η διάρκειά της σε μία Ελλάδα και μία Ευρώπη οι οποίες μόλις είχαν ξεμπερδέψει με την προηγούμενη. Οι πιο πρόσφατοι οικονομικοί δείκτες πάντως δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας (έλλειμμα, συνεχής αύξηση δημοσίου χρέους). Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται αφορά τον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετωπιστεί η νέα αυτή κρίση.

Αν ένα πράγμα είναι βέβαιο, αυτό είναι ότι οι πολιτικές λιτότητας είναι αποτυχημένες στην πράξη. Το μόνο που έφεραν-τουλάχιστον για την ελληνική κοινωνία-, ήταν φτωχοποίηση, λεηλασία της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών, ανθρωπιστική κρίση και εν τέλει διόγκωση του χρέους. Είναι λοιπόν καιρός για θαρραλέες πρωτοβουλίες. Είναι καιρός για την εφαρμογή νέων, πιο προοδευτικών μοντέλων ανάσχεσης της κρίσης για παράδειγμα μέσα από την ενίσχυση της ζήτησης. Και κάτι τέτοιο είναι εφικτό με δεδομένη την πρόσφατή μας εμπειρία, αλλά και τη μορφή της κρίσης, καθώς γνωρίζουμε την εξέλιξή της μέχρι τώρα (στην κρίση του 2008 δεν ίσχυε αυτό, και βρεθήκαμε προ εκπλήξεως). 

Ανεξάρτητα όμως με την καταστροφικότητά της για την κοινωνία, η κρίση αποτέλεσε αναμφισβήτητα μία ευκαιρία. Έχει φτάσει επιτέλους η ώρα για να την ενσάρκωση αλλαγών που είχαν καθυστερήσει χρόνια. Τέτοιες θα μπορούσαν να είναι μία στροφή προς την πράσινη ανάπτυξη, ή ο εκσυγχρονισμός της δημόσιας διοίκησης, ή ακόμη η εξοικείωση της χώρας με τις νέες τεχνολογίες, πράγμα που θα έδινε σημαντικό πλεονέκτημα για την παρουσία της Ελλάδας στη μελλοντική παγκόσμια επιχειρηματική κοινωνία. 

Αλλά και στην κοινωνία των πολιτών υπάρχει η ανάγκη για ανανέωση. Στην εποχή των νέων ταυτοτήτων φύλου και του τεράστιου προσφυγικού ρεύματος, η κοινωνία μας έχει τώρα την ευκαιρία για να επανεξετάσει τη στάση της απέναντι στις αλλαγές. Μέσα από την σχολική εκπαίδευση κυρίως, η οποία οφείλει να ακολουθήσει τις επιταγές της εποχής. Κινήσεις που θα έδιναν ώθηση σε αυτήν την εκπαιδευτική αλλαγή είναι η ένταξη στο ωρολόγιο πρόγραμμα εκ νέου της Κοινωνιολογίας, αλλά και νέων μαθημάτων όπως η σεξουαλική και η περιβαλλοντική αγωγή.

Αντ’αυτού όμως δυστυχώς, παρακολουθούμε την κυβέρνηση κολλημένη στο χθες. Ακόμη και η ίδια η Ευρώπη κατά τη διάρκεια της πανδημίας έχει υιοθετήσει μία στάση πιο διαλλακτική σε σχέση με το παρελθόν και προτρέπει τα κράτη να ξοδεύουν για την κοινωνική πρόνοια, την ώρα που η κυβέρνηση με κορωνίδα της τον Πρωθυπουργό αποπειράται να δωροδοκήσει τα ΜΜΕ με κρατικό χρήμα. Στήνει δουλειές με απευθείας αναθέσεις και στηρίζει την πολιτική της στην φτηνή επικοινωνία, την τρομοκρατία και τα εξόφθαλμα ψεύδη. Και σαν να μη φτάνει αυτό, έχει αναθέσει την εκπόνηση του νέου οικονομικού χάρτη της χώρας στην περιβόητη Επιτροπή Πισσαρίδη. Βεβαίως, η ακαδημαϊκή αξία του κ.Πισσαρίδη δεν αμφισβητείται. Αυτό που προκαλεί την ανησυχία είναι οι ιδεολογικές του θέσεις τις οποίες μάλιστα φαίνεται να ασπάζεται και η κυβέρνηση. Μείωση μισθών και συντάξεων, ανάμειξη ιδιωτών στην ασφάλιση, περικοπή δημοσίων δαπανών και δαπανών για το κράτος πρόνοιας είναι ορισμένες από τις προτάσεις της επιτροπής. Σαν να λέμε δηλαδή, ότι το ίδιο το μέλλον της χώρας θα οικοδομηθεί επάνω στις σαθρές και αποτυχημένες συνταγές του παρελθόντος.

Αγαπητοί αναγνώστες, ως μέλος της γενιάς Ζ, της πιο “φρέσκιας” γενιάς στην κοινωνία, σας καλώ να λάβετε υπ’όψιν τα παραπάνω. Διότι αυτήν τη στιγμή όλοι μαζί βρισκόμαστε σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι - όσο κλισέ και αν ακούγεται αυτό. Καλούμαστε να αποφασίσουμε για το μέλλον μας και για το μέλλον της νέας γενιάς, της δικής μας γενιάς, των παιδιών, ή των εγγονιών μας. Εκ των πραγμάτων είμαστε η γενιά της αλλαγής, καθώς την έλευσή μας συνόδευσαν το “ξεπέταγμα” των νέων τεχνολογιών που τόσο πλέον εξαρτόμαστε από αυτές, αλλά και η εμφάνιση νέων οικονομικών και κοινωνικών δεδομένων για τη χώρα (Ε.Ε, παγκόσμια κοινωνία). Εύχομαι επομένως ολόψυχα, η γενιά της αλλαγής να επιβεβαιώσει τον τίτλο της και να συμβάλλει έμπρακτα στην ανοικοδόμηση της πατρίδας μας. Γιατί δε χωράει και άλλη γενιά χαμένη!

* Ο Νίκος Σιδερής είναι φοιτητής του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
 

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr