«Φωτιά να παίξεις» λέγεται ο δίσκος του πρωτοεμφανιζόμενου Γιώργου Μακρή με ηχηρές συμμετοχές

Ο πρωτοεμφανιζόμενος Γιώργος Μακρής (απλή συνωνυμία με τον παλιότερο σημαντικό ομότεχνό του και εικαστικό) ήρθε και με βρήκε το καλοκαίρι του 2019, ζητώντας μου ν’ αναλάβω την καλλιτεχνική επιμέλεια του δίσκου που ετοίμαζε. Ούτε τον ίδιο γνώριζα φυσικά, ούτε και τα τραγούδια του. Είδα έναν νέο άνθρωπο σοβαρό, που κρατούσε τετράδιο με τους στίχους του και φαινόταν παθιασμένος με την τέχνη του. Του απάντησα πως θα το κάνω, άπαξ και μου άρεσε το υλικό του, το οποίο τότε διαμορφωνόταν. Πραγματικά, ανανεώσαμε το ραντεβού μας στο σπίτι του κι εκεί είχα την ευκαιρία να ακούσω τα κομμάτια του, όχι πολλά, πέντε στο σύνολο τους, ικανά δηλαδή να αποτελέσουν ένα μίνι άλμπουμ. Αυτό, εκ πρώτης όψεως, ήταν ένα θετικό στοιχείο σε εποχές που καθετί καινούργιο είναι και πολύ δύσκολο να ξεχωρίσει, να ακουστεί και να παιχτεί από τα ραδιόφωνα – μόνο οι τραγουδοποιοί, βέβαια, δεν φταίνε γι’ αυτό, αλλά εδώ θα μπούμε σε μιαν άλλη μεγάλη κουβέντα, που δεν είναι της παρούσης. 

Τα τραγούδια ο Μακρής δεν τα έγραψε – έφτιαξε – ηχογράφησε μόνος του. Δεν αναφέρομαι στις τραγουδιστικές συμμετοχές, που θα δούμε στην πορεία, αλλά στους ανθρώπους που συνυπογράφουν συνολικά τη δουλειά. Αυτοί είναι καταρχάς οι έμπειροι αδερφοί Αντώνης & Δημήτρης Παπαβομβολάκης με το Music Row Studio, που μαζί με τον Μακρή έγραψαν τη μουσική και ενορχήστρωσαν δύο κομμάτια.

Ο Κωνσταντίνος Ευστρατίου, ηθοποιός και συνθέτης με θητεία στη θεατρική μουσική, που έγραψε μουσική σε δύο τραγούδια σε στίχους του Μακρή. Και σ’ ένα τραγούδι, τέλος, στίχους έγραψε η Ελένη Βελλίδου. Βάσει της συλλογικότητας του πράγματος, συνειδητοποίησα πως ο Γιώργος Μακρής ασχολείται περισσότερο με τον στίχο, αυτό δηλαδή είναι το πεδίο του, παρόλο που και στη σύνθεση δεν τα πάει καθόλου άσχημα. Έχοντας θητεύσει μάλιστα στα σεμινάρια στιχουργικής του Μικρού Πολυτεχνείου, είχε τα εύσημα της δασκάλας του, της γνωστής στιχουργού και δημοσιογράφου Φωτεινής Λαμπρίδη. Στην πορεία, φρόντισα ν’ ακούσω και ένα πρώτο τραγούδι του, που είχε κυκλοφορήσει διαδικτυακά πριν ένα χρόνο, με τίτλο «Κρυμμένο μυστικό» και με ερμηνεύτρια την Παυλίνα Κατσή.

Το υλικό, όπως είπα, μου άρεσε απ’ την πρώτη στιγμή. Δώσαμε τα χέρια και ξεκίνησα αμέσως τη διανομή των τραγουδιών σε ερμηνευτές, που θα ήθελε κι εκείνος πολύ να τα αποδώσουν. Το πρώτο κομμάτι που έστειλα στον Σταμάτη Κραουνάκη ήταν η «Αχαρνών», ένα βαρύ «μαύρο» ζεϊμπέκικο που ζητούσε κυριολεκτικά τη δική του ερμηνεία. Θα το δεχόταν ο Σταμάτης, θα του άρεσε; Απάντησε πολύ γρήγορα, «Θα το πω» μου έστειλε και πετάξαμε απ’ τη χαρά μας. Το ότι αμέσως έκανε τις στιχουργικές παρατηρήσεις του στον Μακρή, σήμαινε πως το’χε πάρει ζεστά το θέμα. Ίσως τον έκανε να νιώσει οικειότητα και η συνθετική συμμετοχή του Κωνσταντίνου Ευστρατίου  στο τραγούδι, βοηθού του στις παραστάσεις με το Θέατρο Τέχνης. Πάντως, η «Αχαρνών» ήταν το κομμάτι που γράφτηκε τελευταίο στο στούντιο, λίγο πριν επιβληθεί το δεύτερο τρέχον λοκντάουν, με έναν Κραουνάκη ορεξάτο, συμβουλευτικό και βοηθητικό σε σημείο βαθιάς συγκίνησης, ειδικά για τον Μακρή, που τον άκουγε να τραγουδάει. 

Το άλλο κομμάτι ήταν η «Πράξη τελευταία». Αυτό γράφτηκε πρώτο στο Music Row Studio των Παπαβομβολακαίων με ερμηνευτή τον Παντελή Θεοχαρίδη. Επρόκειτο για μία μπαλάντα, που, όπως είπα του Μακρή όταν το πρωτάκουσα, θα την ενέτασσε άνετα ο Άκι Καουρισμάκι σε κάποια ταινία του. Αργόσυρτη μελωδία και ένας υφέρπον garage ηλεκτρικός ήχος, μέσα στα οποία ελίχθηκε άνετα ο Θεοχαρίδης με τη μεγάλης έκτασης φωνή του. Πολύ τη χάρηκε τη συμμετοχή αυτή ο Παντελής, ένας ερμηνευτής, που όσο πιο αραιά κάνει εμφανίσεις πλέον, άλλο τόσο πιο πυκνά δουλεύει στη δισκογραφία. 

Άλλα δύο κομμάτια, αμιγώς λαϊκότροπα, ερμήνευσε η Ιουλία Καραπατάκη. Εγώ την Καραπατάκη δεν τη γνώριζα προσωπικά, αλλά την είχα ξεχωρίσει ως τραγουδίστρια από τον περσινό εξαιρετικό δίσκο της με τον Φώτη Σιώτα. Ο Μακρής την προσέγγισε κι έτσι μπήκαμε στο στούντιο, όπου η Ιουλία απέδωσε τα κομμάτια «Εδώ Θεός, εκεί Αλλάχ» και «Κάνε τις λέξεις», τα οποία μοιράζονται συνθετικά και στιχουργικά ο Γιώργος Μακρής με την Ελένη Βελλίδου και ο Κωνσταντίνος Ευστρατίου. Νομίζω πως ειδικά στο «Εδώ Θεός, εκεί Αλλάχ» η ενορχήστρωση των Παπαβομβολακαίων έδωσε ψυχεδελική ηλεκτρική χροιά σ’ ένα τσιφτετέλι. Και το «Κάνε τις λέξεις», όμως, σε στίχους και μουσική του Ευστρατίου, έχει το χάρισμα του τραγουδιού ικανό να πάρει ένα δυνατό air play. 

Τέλος, ακόμη ένα λαϊκότροπο κομμάτι, το «Μη μετράς το άπειρο», απέδωσε η καλύτερη- κατά τη γνώμη μου- νεότερη ερμηνεύτρια του σμυρναίικου, η Μαρία Σουλτάτου. Τη φωνή της ακούσαμε με τον Μακρή να την ζητά το τραγούδι το ίδιο, ενορχηστρωμένο σύγχρονα από τους Παπαβομβολακαίους, οι οποίοι συνυπογράφουν και τη μουσική του. Έτσι, δεν είναι μόνο οι μελωδίες που είχε στο κεφάλι του ο Μακρής με το επιτελείο του, αλλά και οι ενορχηστρώσεις σ’ όλα τα κομμάτια, που τα κάνουν να ακούγονται τόσο οικεία σε σχέση με τα πιο σύγχρονα μουσικά ρεύματα χωρίς να αλλοιώνεται όμως ο αμιγώς λαϊκός – παραδοσιακός – αρχαϊκός πυρήνας τους. 

Σε τίτλο για τον δίσκο ακόμη δεν έχουμε κατασταλάξει. Επικρατέστερος είναι, βέβαια, το «Φωτιά να παίξεις» μέσα από το τραγούδι «Κάνε τις λέξεις» με την Καραπατάκη, που τον προτείνει ανεπιφύλακτα και η Φωτεινή Λαμπρίδη. Θα δούμε. Θα αποφασίσουμε δηλαδή σύντομα. Για την ώρα έχουμε στα χέρια μας ένα πολύ καλό δισκογραφημένο υλικό, για το οποίο ο Γιώργος Μακρής έχει διάφορες εικαστικές ιδέες ως προς την έκδοση και τα μουσικά βίντεο που θα τη συνοδεύσουν. Γεννητούρια θά’χουμε προς τα τέλη της χρονιάς ή στις αρχές της επόμενης από την εταιρεία «Music Mirror» του Μωυσή Άσερ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους δημιουργούς και σε όλους τους guests ερμηνευτές που μας τίμησαν με την παρουσία τους στη δουλειά αυτή. Ιδιαίτερα στον Σταμάτη Κραουνάκη για τον συμβουλευτικό του ρόλο. Και για κάτι ακόμη, ασήμαντο φαινομενικά, μα πολύ σημαντικό κατά βάθος: «Σταμάτη, έχεις πρόβλημα να ανακοινώσουμε τη συμμετοχή σου;» τον ρώτησε όλο συστολή ο Μακρής. «Έβγαλες δικό σου δίσκο πρόσφατα και μπορεί να μη θες να ”συγκρουστούν” τα projects»…Ο Σταμάτης τον κοίταξε, χαμογέλασε και απάντησε: «Μη μου το ξαναπείς αυτό. Κάντε ότι θέλετε, ελεύθερα»!