Fabien Perrier: Στη Γαλλία, μετά τις δημοτικές εκλογές, η Αριστερά δίνει προτεραιότητα στον αγώνα των στρατηγικών

Από το βράδυ της Κυριακής, η Γαλλία, η οποία ανέλυσε τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των δημοτικών εκλογών, ανησυχεί για μια πιθανή στροφή προς τα δεξιά στις μεγάλες πόλεις της χώρας. Το γαλλικό σύστημα είναι περίπλοκο. Σε πολλές εκλογές, υπάρχουν δύο γύροι. Για τις δημοτικές εκλογές, μια λίστα πρέπει να συγκεντρώσει 10% στον πρώτο γύρο για να παραμείνει, και 5% για να μπορέσει να συγχωνευθεί με μια λίστα που κατέλαβε καλύτερη θέση. Έτσι, έγιναν διαπραγματεύσεις μεταξύ των λιστών της αριστεράς και της δεξιάς για να προσπαθήσουν να κερδίσουν το στοίχημα.

Οι αναλυτές συνηθίζουν να το συνοψίζουν με τη φράση: στον πρώτο γύρο, ο ψηφοφόρος επιλέγει· στον δεύτερο, αποκλείει. Με άλλα λόγια: ο ψηφοφόρος ψηφίζει τον υποψήφιό του στον πρώτο γύρο και εναντίον αυτού που απορρίπτει στον δεύτερο. Στην πραγματικότητα, αυτές οι δημοτικές εκλογές θεωρούνται ως γενική πρόβα πριν από τις επόμενες προεδρικές και βουλευτικές εκλογές. Είναι επίσης κρίσιμες για τις εκλογές στη Γερουσία, καθώς οι δήμαρχοι και οι αντιδήμαρχοι αποτελούν μέρος των «μεγάλων εκλεκτόρων» που θα επιλέξουν στη συνέχεια τους γερουσιαστές. Ενώ η ακροδεξιά έχει τον άνεμο υπέρ της εδώ και αρκετά χρόνια και έχει διαπραγματευτεί ορισμένες συμμαχίες για τον δεύτερο γύρο, είναι με αυτά τα κλειδιά που πρέπει να αναλυθούν τα αποτελέσματα της περασμένης Κυριακής. Δείχνουν τρία πράγματα.

Αν και το RN έχει εδραιωθεί στη Γαλλία, συμπεριλαμβανομένου του τοπικού επιπέδου, δεν πέτυχε στον πρώτο γύρο το αποτέλεσμα που ήλπιζε κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του. Στην πραγματικότητα, σημείωσε μόνο μικρή πρόοδο. Ωστόσο, σημείωσε συμβολικές επιτυχίες: στη Μασσαλία, όπου ακολουθεί από κοντά τον απερχόμενο δήμαρχο, και στα Βόζ, όπου εξέλεξε έναν νεαρό δήμαρχο 19 ετών. Η ακροδεξιά θέλει έτσι να δείξει ότι έχει μέλλον, ότι μπορεί να κατακτήσει μεγάλες πόλεις και ότι στοιχηματίζει στο επόμενο χτύπημα. Ωστόσο, δεν μπορεί να τα καταφέρει μόνη της: χρειάζεται συμμάχους… ή τη διχόνοια των αντιπάλων της.

Τι συμβαίνει, λοιπόν, στην αριστερά; Με την πολυμορφία της, δηλαδή ενσωματώνοντας το Σοσιαλιστικό Κόμμα, τους Οικολόγους, το Κομμουνιστικό Κόμμα και τη La France insoumise (το κόμμα του Ζαν-Λυκ Μελανσόν), η αριστερά είναι σε θέση να κερδίσει τις μεγάλες πόλεις. Για να το πετύχει αυτό, πρέπει ωστόσο να αφήσει στην άκρη τις ύβρεις, τις εσωτερικές αντιπαραθέσεις και τα προσωπικά εγώ. Ωστόσο, η προεκλογική εκστρατεία σημαδεύτηκε από μια πραγματική σκλήρυνση των θέσεων, προσβολές μεταξύ των αρχηγών των κομμάτων και μια επιδείνωση του πολιτικού κλίματος, που παρουσίασαν μια θλιβερή εικόνα της πολιτικής ζωής. Οι επιθέσεις ήταν ιδιαίτερα σφοδρές μεταξύ της LFI και του PS. Σε πολλές πόλεις, το PS, το PC και οι Οικολόγοι από τη μία πλευρά, και η LFI από την άλλη, παρουσίασαν δύο ξεχωριστούς καταλόγους… ενώ τα προγράμματα δεν είναι απαραίτητα πολύ διαφορετικά.

Ωστόσο, το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας θα έχει πολύ συγκεκριμένες συνέπειες για την καθημερινή ζωή των ψηφοφόρων. Σε αυτό το πεδίο υπάρχει λόγος για ελπίδα. Αν και στην αριστερά υπάρχουν ρήξεις, οι σοσιαλιστές, οι οικολόγοι και οι ανυπότακτοι ψηφοφόροι μοιράζονται πολύ περισσότερα από ό,τι θέλουν να πιστεύουν οι εθνικοί ηγέτες τους. Αυτοί ήταν που πίεσαν ώστε ο υποψήφιος του LFI να αποσυρθεί στον δεύτερο γύρο στη Μασσαλία, αυτοί που πίεσαν για συμβιβασμό στην Τουλούζη κ.λπ. Στη Λυών πραγματοποιήθηκε μια «τεχνική συγχώνευση»: οι δύο λίστες της αριστεράς συγχωνεύτηκαν… αλλά το LFI θα καθίσει στην αντιπολίτευση μόλις περάσουν οι εκλογές. Στο Παρίσι, αντίθετα, η Σοφία Τσικιρού, πολύ κοντά στον Ζαν-Λυκ Μελανσόν, διατήρησε τη λίστα της υποστηρίζοντας ότι δεν είχε προταθεί καμία συγχώνευση από τον υποψήφιο της ενωμένης αριστεράς, Εμανουέλ Γκρεγκουάρ.

Η πρωτεύουσα ήταν πάντα ένα σύμβολο. Είναι περισσότερο από ποτέ. Πράγματι, εκεί είναι που το RN και το κόμμα του Ερίκ Ζεμμούρ, Reconquête, κέρδισαν μια άλλη μάχη: αυτή της ομαλοποίησης. Στο Παρίσι, η Ρασίντα Ντατί, του κόμματος Les Républicains (δεξιά) και υπουργός Πολιτισμού στην κυβέρνηση του Σεμπαστιάν Λεκορνί, πρωθυπουργού του Εμανουέλ Μακρόν, μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες, αρνήθηκε να χαρακτηρίσει τη Σάρα Κνάφο ως ακροδεξιά και μάλιστα κάλεσε σαφώς τους ψηφοφόρους της ακροδεξιάς να την υποστηρίξουν στον δεύτερο γύρο. Παράλληλα, ο κατάλογος του υποψηφίου των Μακρονιστών (Πιερ-Ιβ Μπουρναζέλ) συγχωνεύθηκε με αυτόν της Ρασίντα Ντατί. Ωστόσο, ορισμένοι από τους υποψηφίους του καταλόγου του Μπουρναζέλ αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σε αυτή τη συμμαχία. Ωστόσο, δεν έχουν, προς το παρόν, δώσει καμία οδηγία ψήφου προς την αριστερά. Η Ρασίντα Ντατί θα είναι επομένως η υποψήφια ενός φάσματος που εκτείνεται από τους Μακρονιστές έως το RN – ο Ζορζάν Μπαρντέλα δήλωσε ότι θα ψηφίσει την υποψήφια. Το βράδυ του πρώτου γύρου, ο Μπρουνό Ρεταγιό, ηγέτης των Ρεπουμπλικάνων, ζήτησε να μην δοθεί καμία ψήφος στην ακροαριστερά, αλλά δεν είπε τίποτα για τις ψήφους που θα μπορούσαν να δοθούν στο RN. Στη Ρεμς, συνήφθη μάλιστα συμφωνία μεταξύ της δεξιάς και της ακροδεξιάς κατά του απερχόμενου Horizon…

Αυτό είναι το άλλο δίδαγμα: σήμερα, η δεξιά και η ακροδεξιά συζητούν ανοιχτά. Το RN δεν θεωρείται πλέον εχθρός από τη δεξιά. Αν και, τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, υπάρχουν λίγες συμμαχίες, υπάρχει μια «φιλική συμφωνία» που αποτελεί σύμπτωμα μιας μετατόπισης από τη σαφήνεια και τη σθεναρότητα που επικρατούσαν έναντι του FN και της οικογένειας Λεπέν την εποχή του Ζακ Σιράκ προς συζητήσεις μεταξύ της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς, ή ακόμη και μια ενθουσιώδη συμφωνία, συνοδευόμενη από μια διαπερατότητα μεταξύ των εκλογικών τους σωμάτων. Το «υγειονομικό φράγμα» δεν έχει σπάσει ακόμη εντελώς, αλλά καταρρέει. Από την άλλη πλευρά, η αριστερά παραμένει βυθισμένη σε τακτικές συζητήσεις σχετικά με την αντιπαράθεση και τη ριζοσπαστικότητα. Φαίνεται να μην έχει συνειδητοποιήσει τη σημασία της ιστορίας που διαδραματίζεται. Διότι, ακόμη και αν διατηρήσει το Παρίσι, ακόμη και αν κρατήσει τις μεγάλες πόλεις όπως η Μασσαλία το βράδυ του δεύτερου γύρου, πρώτα απ’ όλα παρουσίασε στους Γάλλους μια εικόνα αντιπολίτευσης, ενώ η δεξιά ξέρει να ενώνεται.

*Ο Φαμπιάν Περιέ, με σπουδές πολιτικών επιστημών στο Παρίσι και στο Βερολίνο, είναι δημοσιογράφος  και ανταποκριτής στην Ελλάδα για πολλές εθνικές εφημερίδες, αλλά και επαρχιακές, όπως και για περιοδικά και για το ραδιόφωνο.

Διαβάστε επίσης:

Δημοτικές εκλογές την Γαλλία – Η ακροδεξιά επαναχαράσσει τον πολιτικό χάρτη

Από το Ιράκ στο σημερινό πόλεμο στο Ιράν – 23 χρόνια προπαγάνδας και θηριωδίας

Εμανουέλ Μακρόν: Προετοιμάζει τη Γαλλία για «μια εποχή πυρηνικών όπλων»

ΥΠΕΞ Γαλλίας: «Εχουμε δικαίωμα επέμβασης στη Μέση Ανατολή για την προστασία των συμμάχων μας»

 

Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr