Επιστροφή στον τόπο των νεάντερταλ

Βάσει καθηκόντων και συμβατικών υποχρεώσεων, η προηγούμενη εβδομάδα έπρεπε να με βρει στο εξωτικό Άμπου Ντάμπι, για το φάιναλ-φορ της Ευρωλίγκας του μπάσκετ.

Προτίμησα, όμως, να ζητήσω εξαίρεση. Πριν καλά καλά αδειάσω την πάντοτε μισογεμάτη βαλίτσα, κάποιος καλός άνεμος με έστειλε σε μία άλλη γωνιά του αθλητικού σύμπαντος, στη Χώρα των Βάσκων, για τον τελικό του ποδοσφαιρικού Εuropa League, ανάμεσα στην Τότεναμ (την οποία συμπαθώ εδώ και δεκαετίες) και την εξίσου αγγλική Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Χρειάζεται να πω ότι πέρασα ονειρεμένα; Πιστεύω όχι. Χρειάζεται να τονίσω ότι νιώθω δικαιωμένος για την απόφαση να «χιονίσω» το Αμπου Ντάμπι; Υποθέτω πως όχι. Χρειάζεται να υπογραμμίσω ότι η Ελλάδα με πληγώνει όπου και αν ταξιδέψω; Είμαι βέβαιος ότι όχι.

Μισό λεπτό όμως, μη διαβάσετε ανάποδα τον τελευταίο αφορισμό. Η Ελλάδα με πληγώνει, όποτε βγαίνω από τα σύνορα, όχι επειδή τάχα μου λείπει (αυτό δεν ισχύει ούτε στο ελάχιστο), αλλά για την ιλιγγιώδη ταχύτητα με την οποία τρέχει προς τα πίσω. Μένει στάσιμη, αν με προτιμάτε πιο συγκρατημένο.

Την απόφασή μου να διαχωρίσω τη θέση μου από την απόβαση Ελλήνων στα Εμιράτα την έλαβα πέρυσι, μπροστά στον καθρέφτη μου σε ένα ωραίο AirBnb του πανέμορφου Βερολίνου: «Ποτέ πια σε φάιναλ-φορ με δύο ελληνικές ομάδες» . Ο οργανισμός μου αντέδρασε βίαια στην επέλαση της καφρίλας και δεν έκανα καμία προσπάθεια για να τον συνεφέρω.

Έξω από το γήπεδο, διαδραματίζονταν κυνηγητά στα σταθμούς του μετρό, φονικά μαχαιρώματα, ενέδρες θανάτου μέσα σε ξενοδοχεία, «εμφύλιες» συμπλοκές με γκεστ σταρ χουλιγκάνους από τρίτες χώρες (Σερβία, Ρωσία κ.α.), ατιμωτικές ανακοινώσεις της τοπικής αστυνομίας, εξευτελιστικά δημοσιεύματα γερμανικών ιστοσελίδων.

Εδώ τα διαβάσατε χαρτί και καλαμάρι, χωρίς φόβο και πάθος, αλλά άλλοι συνάδελφοι προτίμησαν τα διθυραμβικά σχόλια για τον «υπέροχο κόσμο» του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού.

Όσο πλησίαζε η ώρα του αγώνα, Παρασκευή και ξανά Κυριακή, το δύσοσμο σκηνικό μεταφερόταν μέσα στο γήπεδο, όπου τα 2/3 των κερκίδων ήταν κατοικημένα από Έλληνες.

Οι σκύλαροι και τα κλομπ της αστυνομίας απέτρεψαν τα επί τόπου παρατράγουδα, αλλά τα συνθήματα που επί πέντε ώρες δονούσαν την Ο2 Arena μιλούσαν για μανάδες που πηδιούνται σε λιμάνια, για αδελφές που παίρνουν πίπες στις γειτονιές και για «τον πατέρα σας τον παλιοπουσταρά».

Συγγνώμη, αλλά όχι. Έχοντας ζήσει τα τρομερά κοκκινοπράσινα επεισόδια του 1994 στο Τελ Αβίβ και στη Χάιφα, το 1995 στη Σαραγόσα και στις ισπανικές Autovias, του 2012 στην Κωνσταντινούπολη και μέσα στην Αγιά Σοφιά, του 2009 και ξανά του 2024 στο Βερολίνο, δεν θα μπορέσω άλλο.

Ο μοναδικός τρόπος να αντισταθώ στην ευλογούμενη από τις διοικήσεις και ενίοτε επιδοτούμενη εξαγωγή αλητείας είναι να διαχωρίσω τη θέση μου και να μείνω στο σπίτι, για να τα γράφω αυτά χωρίς να φοβάμαι τις κακοτοπιές.

Το διανοείστε ότι σε άσχετες πόλεις όπως το Βερολίνο, το Βελιγράδι, η Μπολόνια και άλλες περνούσα το πενθήμερο κλεισμένος στο δωμάτιό μου;

Εάν στρίψεις μία σκοτεινή γωνία, πέσεις πάνω σε 20 χαπακωμένους και ακούσεις το πρώτο «ρε καριόλη Παπαδογιάννη τώρα που σε βρήκαμε θα σε γαμήσουμε», δεν θα προλάβεις να πεις ούτε την προσευχή σου.

Γιατί λοιπόν να το κάνω αυτό στον εαυτό μου; Και γιατί να ντρέπομαι που είμαι Έλληνας μέσα σε ένα γήπεδο μπάσκετ; Το φάιναλ-φορ έγινε και χωρίς εμένα και οι ομάδες μας στραπατσαρίστηκαν, επειδή φέρθηκαν σαν νεόπλουτες και μελετούσαν τον μεταξύ τους «εμφύλιο» τελικό, δίχως να λογαριάζουν τον αντίπαλο. Kαλά να πάθουν, εάν ρωτάτε εμένα.

Τα ίδια έκαναν και στα μέσα της δεκαετίας του ’90 (στο Τελ Αβίβ και στη Σαραγόσα), με το ίδιο αποτέλεσμα. Τότε τους έκανε πλάκα ο Ομπράντοβιτς, τώρα ο Σάρας. Και από κοντά ο Βασίλης Σπανούλης, που τα ξέρει καλά τα ελληνικά χούγια. Τώρα που ξενιτεύτηκε στο Μόντε Κάρλο, τα βλέπει με πιο καθαρό βλέμμα.

Ξεκίνησα που λέτε για την Ισπανία, πτήση για Βαρκελώνη και μετά 6 ώρες οδήγημα με νοικιάρικο αυτοκίνητο προς το Μπιλμπάο. Εξακόσια χιλιόμετρα στο πήγαινε και άλλα τόσα στο έλα. Για αγώνα που έφερνε 70 χιλιάδες Άγγλους στην ίδια πόλη, για τελικό σε γήπεδο 45.000 θέσεων. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω με τους μεθύστακες, σκεφτόμουν πότε πότε.

Αλλά η τοπική αστυνομία χαρακτήρισε τον τελικό «γεγονός χαμηλού κινδύνου». Έφτιαξε δύο ξεχωριστές διαδρομές προς το Σαν Μαμές για την ώρα του αγώνα, μία κόκκινη και μία μπλέ, αλλά άλλο ουδέν. Κοκόρια και διαόλοι ρήμαξαν εαυτούς και αλλήλους στα πειράγματα, αλλά αυτό ήταν όλο, πέρα από λίγες πατροπαράδοτες καρπαζιές που σταμάτησαν σε λίγα λεπτά.

Ναι, οι Άγγλοι που άφησαν εποχή με τα χουλιγκανίστικα καμώματά τους και που ακόμη και σήμερα εκτροχιάζονται όταν βγαίνουν από το νησί. Τι θα γινόταν αν -ο μη γένοιτο- έπαιζαν σε αυτόν τον τελικό Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, με 30 χιλιάδες φανατικούς σε κάθε χαράκωμα; Θα είχαμε εκατοντάδες τραυματίες και πιθανόν νεκρούς, ναι ή όχι; Θα γινόταν η πόλη πεδίο βολής και νέα Γκουέρνικα, ναι ή όχι; Κάνει ντροπή ή εγώ ντρέπομαι;

Θα αφήσω να μαντέψετε εσείς, ποιας εθνικότητας ήταν ο τύπος που έκανε κωλοδάχτυλα και με τα δύο χέρια, σε μία άψογη επίδειξη χυδαίας αρμονίας, την ώρα που εμφανίστηκαν οι ομάδες χθες στο Σαν Μαμές. Και σε ποια γλώσσα ακούστηκε μεγαλοφώνως στο 60ό λεπτό η εκπάγλου ευγενείας φράση, με αποδέκτη τον προπονητή της Τότεναμ: «Άγγελε, κάτσε κάτω γ*μώ το σπίτι σου»!

Σημειωτέον ότι ο Άγγελος Ποστέκογλου, παιδί Έλληνα (πρόσφυγα) μετανάστη που έφυγε για την Αυστραλία από το 1970 λόγω χούντας, βρισκόταν 15 μέτρα μακριά και άκουγε καθαρά τον ασυμβίβαστο κοκκινοντυμένο πατριώτη του.

Ευημερία στον αθλητισμό δεν είναι να ξοδεύεις καραβιές λεφτά σαν κακομαθημένος νεόπλουτος και να σηκώνεις κούπες, αλλά να φτιάχνεις καλούς φιλάθλους. Ευημερία σε μία κοινωνία δεν είναι να σε αναβαθμίζουν οι οίκοι μόδας, πώς τους λένε, αλλά να έχεις καλούς πολίτες. Είναι ασυμβίβαστο να δηλώνεις απόγονος του Αριστοτέλη και να είσαι Νεάντερταλ.

Τις ρημάδες της παρωπίδες πότε θα τις βγάλουμε; Μήπως να ταξιδεύουμε περισσότερο και με τα μάτια ανοιχτά; Ξέρω ότι ως έθνος έχουμε μανία καταδίωξης και αλλεργία στην αυτοκριτική, αλλά οι εθνικές μας αλλεργίες είναι που μας έφεραν να ακροβατούμε μισό βήμα από το γκρεμό, ακολουθώντας τυφλά μία ανάλγητη και διεφθαρμένη κυβέρνηση.

Συνολικά στην Ισπανία οδήγησα 1.300 χιλιόμετρα, δεκατρείς ώρες, σχεδόν όλα σε αυτοκινητοδρόμους. Σε ολόκληρη τη διαδρομή δεν είδα ούτε έναν, μα ούτε έναν, να οδηγεί στην αριστερή λωρίδα. Τη χρησιμοποιούσαν -με φλας- αποκλειστικά για να προσπερνάνε και την εγκατέλειπαν -με φλας- αμέσως μετά. Όλοι, μα όλοι, τηρούσαν το άτυπο όριο ταχύτητας των 130 χιλιομέτρων την ώρα, τύποις 120.

Ποιοι, οι Ισπανοί, που είναι υποτίθεται ίδιοι με εμάς! Ουδέποτε έχω αισθανθεί τόσο ασφαλής στο τιμόνι και η μοναδική μου έγνοια ήταν ποια playlist και ποιο podcast να ακούσω. Μόνο προς το τέλος, πλησιάζοντας προς τη Βαρκελώνη, είδα το κοντέρ κάποιου βιαστικού να πλησιάζει στιγμιαία τα 140. Α, το δικό μου ήταν.

Διαβάστε επίσης:

Λευκάδα: Βίντεο ντοκουμέντο με τις τελευταίες στιγμές του 30χρονου Στέφανου Κέμου – Η μάχη με τα κύματα

Αποκάλυψη από τον Μίλτο Πασχαλίδη για Μητροπάνο: «Φορούσε σακάκι για να κρύβει τον ορό και το σακουλάκι με τα φάρμακα»

Νέα απάτη με τα ΑΤΜ: Οι 4 τρόποι που μπορεί να σας κλέψουν τα χρήματα – Τι πρέπει να προσέξετε για να προφυλαχθείτε

Γλυκερία: Δεν ακύρωσε την εμφάνισή της στο Ισραήλ και αποκλείστηκε από τη συναυλία για τα 100 χρόνια του Μίκη

Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr