Εντοπίστηκαν οστά του Θερβάντες, συγγραφέα του Δον Κιχώτη

Έναν χρόνο έπειτα από την έναρξη των εργασιών ανασκαφής στην κρύπτη της εκκλησίας της Αγίας Τριάδας στο κέντρο της Μαδρίτης, ο Φρανσίσκο Εξτεμπερία, διευθυντής της επιστημονικής ομάδας για τις έρευνες, ανακοίνωσε ότι ανακαλύφτηκαν οστά του συγγραφέα του Δον Κιχώτη, του Μιγκέλ ντε Θερβάντες.

“Έπειτα από την ανάλυση κάθε πληροφορίας, είναι δυνατόν να θεωρήσουμε ότι ανάμεσα στα θραύσματα οστών που ανακαλύφθηκαν στο δάπεδο της κρύπτης της εκκλησίας της Αγίας Τριάδας υπάρχουν ορισμένα που ανήκουν στον Μιγκέλ ντε Θερβάντες”, δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου, ο Φρανθίσκο Ετξεμπερία, διευθυντής της επιστημονικής ομάδας αρμόδιας για τις έρευνες.

Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα αυτό αναλύοντας ένα σύνολο ανθρωπολογικών και αρχαιολογικών δεδομένων για τον συγγραφέα του Δον Κιχώτη, δεδομένων που συνέκριναν στις ανθρωπολογικές και αρχαιολογικές τους έρευνες, αν και δεν έχει γίνει ακόμη σε αυτό το στάδιο “γενετική” ανάλυση των οστών.

“Δεν υπάρχει ταυτοποίηση γενετικά επιβεβαιωμένη” σε αυτό το στάδιο, δήλωσε από την πλευρά της η οστεοαρχαιολόγος Αλμουδένα Γκαρθία-Ρούμπιο.

“Είμαστε πεπεισμένοι ότι έχουμε ανάμεσα στα θραύσματα αυτά κάτι από τον Θερβάντες”, δήλωσε ο Ετξεμπερία.

Γεννημένος το 1547 στην παλιά πανεπιστημιακή πόλη Αλκαλά δε Ενάρες, κοντά στη Μαδρίτη, ο συγγραφέας έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του σε μία συνοικία στο κέντρο της ισπανικής πρωτεύουσας, που έχει μετονομαστεί “Μπάριο δε λας Λέτρας” ή “Συνοικία των Γραμμάτων” προς τιμήν των διάσημων κατοίκων της: Θερβάντες, αλλά και Λόπε δε Βέγκα, και οι μεγάλοι λογοτέχνες του Χρυσού Αιώνα, Φρανθίσκο δε Κεβέδο και Λουίς δε Γκόνγκορα.

Μια συνοικία που ξεχώριζε εκείνη την εποχή “από τον μεγάλο αριθμό προσωπικοτήτων από τον κόσμο του θεάματος και των μποέμ πολιτών και επιπλέον από συγγραφείς όλων των ειδών που ζούσαν και συναντώνταν εκεί”, σύμφωνα με τον ιστορικό Φερνάντο Πράντο.

Ο συγγραφέας του Δον Κιχώτη ενταφιάστηκε σε αυτή τη συνοικία τον Απρίλιο του 1616. Ωστόσο δεν ήταν γνωστός ο ακριβής τόπος ταφής του, επειδή τα οστά χάνονταν με την πάροδο των αιώνων και λόγω των εργασιών επέκτασης της εκκλησίας αυτής και του διπλανού μοναστηριού, οι προσόψεις των οποίων κατασκευάστηκαν από κόκκινα τούβλα.