Eντάξει λοιπόν, αφού το θέλουνε ας διχαστούμε!

Τους ξέρατε απ΄ την καλή κι απ΄την ανάποδη, χρόνια τώρα.

Αλλά αυτό δεν σας εμπόδισε να φορέσατε χλαμύδες και να ακολουθήσετε την αφρισμένη Δεξιά, καταπίνοντας ωμό κάθε φαντασιακό που σας πέταγε στο δρόμο της. Μόνο αίμα αλλόθρησκου που δεν μεταλάβατε προκειμένου να συμβαδίσετε μαζί της προς τη μετωπική σύγκρουση με τη λογική.

Αλλά κι εσείς, που δεν καβαλήσατε άλογα να πάτε να σώσετε την πατρίδα από εξωπραγματικούς εχθρούς, απωλέσατε τον έλλογο έλεγχο.

Τα λόγια και το μίσος ήταν άκρως μεθυστικά για να σας προκαλέσουν πλήρη αποξένωση από την πραγματικότητα.

Εσύ, είδες το είδωλό σου με γραβάτα και κάποιον να σου ψιθυρίζει λάγνα: «Δεν είσαι σερβιτόρος. Είσαι μεσαία τάξη αγόρι μου». Κι ανατρίχιασες σύγκορμος από ευχαρίστηση κι ας υπολόγιζες τα μπουρμπουάρ.
Εσύ, είδες τον εαυτό σου να χαμογελά χαιρέκακα στο ταμείο του super market, λέγοντας στον πελάτη: «Ε, να τελειώνουμε με το ΣΥΡΙΖΑ». Κι ας ήσουν πιο αναλώσιμη κι απ΄τα υγρά πανάκια σουίφερ.

Και τώρα, δυο χρόνια μετά, όλοι εσείς κι εμείς τι κάνουμε; Εσείς κι εμείς που χάσαμε το δικαίωμα στην εργασία, εσείς κι εμείς που μετράμε τα βαλάντιά μας για να δούμε αν βγαίνει ο μήνα, που πεθαίνετε και πεθαίνουμε εκτός ΜΕΘ, τι κάνουμε;

Τι κάνουμε τώρα που μας διώχνουν όλους από τα νοσοκομεία αναβάλλοντας την αναγκαία εγχείρηση; Τώρα που ο κόσμος διαλύεται εκ νέου μες την ανέχεια κι ο δρόμος προς τον τάφο, αντί να ολοκληρώνει τη ζωή την καταπίνει χαράμι, τι κάνουμε;…

Μήπως να αναλάβει καθένας μας την ευθύνη και τις συνέπειες των επιλογών του;

Τι νομίζετε; Ότι ο διχασμός είναι ανάμεσα σε εμβολιασμένους κι ανεμβολίαστους;

Αμ, δε διεξάγεται εκεί το παιγνίδι της ζωής. Αλλού δίνεται ο αγώνας.

Μεταξύ της αλήθειας και της μνήμης χρυσόψαρου δίνεται η μάχη, μεταξύ δικαιωμάτων και τυφλής υποταγής γίνεται η σύγκρουση. Μεταξύ αξιοπρέπειας και ταπείνωσης γίνεται η πάλη. Μεταξύ Ρέμου ή Δρούτσες μπλε και ανθρώπων γίνεται η συμπλοκή. Σε αυτά και σε άλλα τόσα βρίσκεται το επίδικο.

Και η διαμάχη δεν είναι τωρινή, δεν περίμενε την κυβέρνηση Μητσοτάκη για να μας προκύψει. Αλλά όταν ο εξευτελισμός ξεχειλίζει, όταν η πραγματικότητα μας κυνηγά, ο διχασμός είναι σα τα κουκουνάρια στο λιοπύρι. Σκάνε αφ’ εαυτού τους κι εκτινάσσονται.

Μεγάλωσαν τα γένια μας, η ψυχή μας αλλιώτεψε, αγριεμένο το σκυλί γαβγίζει τη φωνή του. Βοήθα καλέ μου μη φαγωθούμε μεταξύ μας.

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr