Ένα πουκάμισο αδειανό οι νέοι θεσμοί δίχως κοινωνική υπεράσπιση

Γνωρίζουμε ότι η ψήφιση των νόμων συνήθως έπεται των κοινωνικών αγώνων, και ότι οι νόμοι έρχονται να θεσμοθετήσουν ώριμες κοινωνικές ανάγκες. Δηλαδή να επικυρώσουν στο επίπεδο της γραπτής νομοθέτησης αυτό που ήδη έχει κατακτηθεί στην κοινωνία. Τούτο δεν είναι μια ανέφελη διαδικασία ή ένας απλός περίπατος. Πάντοτε το παλιό ανθίσταται στην έλευση του καινούργιου και οι συγκρούσεις είναι αναπόφευκτες. Η βία, με όλες τις μορφές της, κυριαρχεί στους κοινωνικούς αγώνες. Το παλιό σαπίζει, αλλά, περισσότερο ή λιγότερο σθεναρά, υπερασπίζεται τη διαιώνισή του.

Εν τέλει η αλλαγή επιβάλλεται με τη μορφή νόμου γιατί απλά ο νομοθέτης δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.

Και κάτι ουσιαστικότερο, που αποτελεί και τον λόγο του σημερινού σημειώματος, είναι ότι ένας νέος νομοθέτης που θα επιχειρούσε να ανατρέψει τον πρόσφατο νόμο -φέρνοντας την παλινόρθωση του παλιού- θα συναντούσε την αντίσταση της κοινωνίας, καθώς θα αισθάνονταν οι πολίτες ότι η εξουσία τούς κλέβει τη δική τους κατάκτηση, για την οποία μπορεί να γίνανε πολλοί αγώνες και να χύθηκε ακόμη και αίμα.

Πέραν όμως αυτής της κατηγορίας, όπου οι αγώνες προηγούνται των νόμων, υπάρχει και η ιστορική εμπειρία όπου μια προοδευτική, σε σχέση με την ισχύουσα, κοινοβουλευτική πλειοψηφία να νομοθετεί εν κενώ σε σχέση με το κοινωνικό υποκείμενο. Να μην υπάρχει δηλαδή κοινωνική αντιστοίχηση με το νέο νομοθέτημα ούτε ικανές κατηγορίες πολιτών που θα αναλάμβαναν όχι απλά να διεκδικήσουν τη θεσμοθέτηση του νέου, αλλά κυρίως να υπερασπιστούν τη στερέωσή του στο νομοθετικό στάτους της Πολιτείας.

Έτσι, εάν δεν υπάρχει αυτή η αναγκαία κοινωνική γείωση, η ανατροπή προοδευτικών νόμων είναι μια απλή διαδικασία, καθώς δεν υπάρχει η αναγκαία κρίσιμη κοινωνική μάζα για να υπερασπιστεί την εγκατάσταση, αλλά και τη διεύρυνση των νέων νόμων.

Επιστρέφοντας στα καθ’ ημάς, ας αναλογιστούμε πόσα νομοθετήματα της τελευταίας στιγμής, υπουργικές αποφάσεις, εγκύκλιοι κ.ά. δεν περάσανε με περισσή έπαρση, δίχως διαβούλευση με το συνδικαλιστικό κίνημα, τις κοινωνικές κατηγορίες που τις αφορούσαν, με το αιτιολογικό ότι ήταν εξ ορισμού φιλολαϊκής κατεύθυνσης.

Και όταν λέω διαβούλευση, δεν εννοώ τον διάλογο με τις ηγεσίες, αλλά το ζύμωμα στη βάση, στα σωματεία, τους συλλόγους, τις γειτονιές, τα στέκια. Και ναι μεν σχεδόν όλα τα νομοθετήματα της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ διαπνέονταν από κανόνες κοινωνικής δικαιοσύνης, υπεράσπισης του δημοσίου και αλληλέγγυου ανθρωπισμού, τούτο όμως δεν σημαίνει ότι όλα ήλθαν στον κατάλληλο χρόνο, με τις κατάλληλες διαδικασίες και τις ανάλογες συμμαχίες στο κοινωνικό επίπεδο.

Και το κυριότερο ήταν ότι δεν λάμβαναν υπόψη την επερχόμενη και αναπόφευκτη νεοφιλελεύθερη κυβερνητική αλλαγή. Μην ξεχνάμε ότι η Ν.Δ. ως αντιπολίτευση μέχρι τέλους διακήρυσσε ότι θα ανατρέψει τις κυβερνητικές πράξεις σχεδόν σε όλα τα επίπεδα. Και όλα αυτά η Ν.Δ. με τη σιγουριά ότι δεν θα υπήρχε κίνημα στην κοινωνία να υπερασπιστεί τις κατακτήσεις.

Και μεις να μην αντιτάσσουμε το “μολών λαβέ”. Απλά γιατί ήταν ένα άδειο πουκάμισο.

Και για να μην είμαστε απόλυτοι, ναι, υπάρχουν φορές που μπορεί να μην είναι η θέση της πλειονότητας αυτό που θεσμοθετείται, όπως λ.χ η Συμφωνία των Πρεσπών, εδώ όμως υπάρχει ο ισχυρός αντίλογος ότι ναι μεν από λάθη δικά μας δεν ζυμώθηκε όσο έπρεπε στην κοινωνία, αλλά στο επίπεδο των ευρωπαϊκών κρατών και των διεθνών συσχετισμών και οργανισμών το ζήτημα ήταν λυμένο και κάθε προσπάθεια μη εφαρμογής ή ανατροπής της συμφωνίας από τη Ν.Δ. ήταν καταδικασμένη στην αποτυχία. Γι’ αυτό άλλαξε θέση όταν έγινε κυβέρνηση, παρ’ όλες τις διακηρύξεις και τα συλλαλητήρια. Απλά γιατί δεν την «έπαιρνε». Το ίδιο έπρεπε να συμβαίνει και σε όλα τα άλλα. Να μην την «παίρνει» να τα ανατρέψει.

Εν κατακλείδι, όσο συνεχίζουμε να νομοθετούμε «από πάνω» ή έστω να κάνουμε το ίδιο και ως αντιπολίτευση χωρίς να κρατάμε το χέρι της κοινωνίας, η αλαζονική, αντιδραστική, ρεβανσιστική Δεξιά θα κοιμάται ήσυχη ότι ανά πάσα στιγμή θα μπορεί να σταματήσει την πρόοδο και να γυρίσει το ρολόι της Ιστορίας προς τα πίσω.

Πηγή: Η Αυγή

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr