Ένα κείμενο από καρδιάς για τη Ναταλί Χατζηαντωνίου

Είναι αλήθεια πως στον δημοσιογραφικό χώρο ο καλός ο λόγος σπανίζει. Δεν είναι εύκολο να σου χαριστεί ένας συνάδελφος, είτε γιατί μπορεί να έχει σπαστεί με κάτι που έγραψες στα social media, είτε γιατί επικρατεί ένας τρομερός ανταγωνισμός σε περιόδους κρίσης, όπου ο καθένας συνήθως κοιτάει την πάρτη του. Αισθάνομαι χαρά σε προσωπικό επίπεδο για μερικούς συνάδελφους της γενιάς μου – εννοώ πως χαίρομαι να τους διαβάζω, να τους παρακολουθώ και να μαθαίνω κι εγώ απ’ αυτούς, όντας κάπως πιο έξω απ’ αυτό που λέμε μάχιμο ρεπορτάζ, πολιτιστικό ή πολιτικό ή και τα δύο μαζί! Διότι κανείς δεν αμφισβητεί πως σωστό ρεπορτάζ, άρθρο, κριτική κλπ. γίνεται μόνο με άποψη και – γιατί όχι; – πολιτική κρίση και εκτίμηση. 

Θέλω να μιλήσω σήμερα για τη Ναταλί Χατζηαντωνίου, δεδομένης της υποψηφιότητας της με τον συνδυασμό του Νάσου Ηλιόπουλου για το Δήμο της Αθήνας. Δεν μας χωρίζουν πολλά 24ωρα απ’ τη συγκεκριμένη κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση, επομένως είναι και η στιγμή για να μετρήσει ο καθένας τα κουκιά του. Βλέποντας κανείς, βέβαια, τα πρόσωπα στο ψηφοδέλτιο του Ηλιόπουλου καταλαβαίνει πως υπάρχει ελπίδα κι αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Θα τολμούσα να πω πως ο Ηλιόπουλος ευτύχησε να έχει συμμάχους του τα σοβαρότερα πρόσωπα που απασχολούν με την παρουσία τους τα κοινά εδώ και αρκετά χρόνια, ειδικά στον τομέα του πολιτισμού που αποτελεί και το δικό μου πεδίο γραφής, καταγραφής και έρευνας.

Πηγαίνω τώρα στο κάπως μακρινό 2002, τότε που άνοιξα μια μέρα την «Ελευθεροτυπία» και έπεσα πάνω σ’ ένα μικρό κείμενο – «μποξάκι» της Ναταλί Χατζηαντωνίου. Περιέγραφε το δράμα της οδηγώντας τη σκύλα της προς τον κτηνίατρο για την αναγκαστική, επώδυνη για την ίδια, ευθανασία. Κάθισε σε ένα παγκάκι – τη θυμάμαι να γράφει – ανταλλάζοντας τις τελευταίες ματιές της με το άτυχο ζωντανό. Στο ίδιο παγκάκι κάθισε κι ένας αλλοδαπός, ένας ρημαγμένος μετανάστης. Η σύντομη επικοινωνία τους λειτούργησε αναλγητικά για τη δημοσιογράφο που ένιωσε να μοιράζεται με έναν άγνωστο τον βαρύ πόνο του αποχωρισμού της με ένα άλλο πλάσμα. Με είχε τσακίσει εκείνο το κομμάτι της Ναταλί! Τηλεφώνησα στην εφημερίδα τότε για να της δώσω τα συγχαρητήρια μου, αυθόρμητα, ειλικρινά, που ένα κειμενάκι έκανε να φαίνεται ασήμαντη ολόκληρη η τρέχουσα πολιτική και πολιτιστική επικαιρότητα των ημερών εκείνων. 

Το 2006 η τιμή ήταν μεγάλη όταν μου τηλεφώνησε η Ναταλί για να μου έπαιρνε συνέντευξη, πάντα για την «Ελευθεροτυπία», με αφορμή την έξοδο του ντοκιμαντέρ μου, «Ζωντανοί στο Κύτταρο – Σκηνές Ροκ», στις αίθουσες. Μιλούσαμε από το τηλέφωνο, απαντούσα στις ερωτήσεις της και άκουγα ταυτόχρονα το πληκτρολόγιο της να χτυπάει δαιμονισμένα! «Πως μπορείς και το κάνεις αυτό; Να μου το μάθεις και μένα» της σχολίασα και γελάσαμε. Ακόμη έχω κρατημένα στο αρχείο μου εκείνο το κειμενάκι με το ζωάκι της και τον μετανάστη, όπως και τη συνέντευξη μας που είχε μπει ολοσέλιδο στο ένθετο με τα πολιτιστικά. 

Τα χρόνια πέρασαν, δημοσίευσα κι εγώ κάποια κείμενα στην «Ελευθεροτυπία» λίγο πριν το φούντο της και πάντα διατηρήσαμε με τη Ναταλί μια σχέση αλληλοσεβασμού και εκτίμησης. Φαντάζεται κανείς πως παν αυτά, είναι σαν να μη βλέπεσαι συνέχεια με τον άλλον, μα όποτε συναντιέστε να μη δύναται τίποτα να χαλάσει ένα ζεστό φιλικό κλίμα. Οι συνθήκες το έφεραν έτσι και πριν μερικά χρόνια βρεθήκαμε με τη Ναταλί να αρθρογραφούμε στο ίδιο μέσο, τη «LIFO», προτού την πάρει το «Έθνος» και την κάνει αρχισυντάκτρια του πολιτιστικού του. Ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση! 

Δεν μπορώ να μην αναφέρω και τις συναντήσεις μας στις διάφορες δισκοπαρουσιάσεις μέσα στα χρόνια, τότε που ως events συγκέντρωναν δημοσιογράφους και δεν ήταν τρεις κι ο κούκος: Στου Ξαρχάκου, στης Φαραντούρη, στου Κραουνάκη, στου Θανάση Παπακωνσταντίνου, στου Σαββόπουλου. Άλλο ένα γνώρισμα της Ναταλί που εκτιμούσα και εξακολουθώ να εκτιμώ: Ποτέ δεν έκανε δημόσιες σχέσεις με τα κείμενα της, ποτέ δεν έβαζε προσωπικές φιλίες πάνω από την αντικειμενικότητα ή και την προσωπική της, αυστηρά υποκειμενική, εκτίμηση. Δεν τό’χουν όλοι οι συνάδελφοι αυτό, φοβούνται μην τυχόν και χτυπήσει το τηλέφωνο τους κι ακούσουν παράπονα και διαμαρτυρίες. Μακριά από τη Ναταλί αυτά, όπως κι από κάθε σωστό δημοσιογράφο! 

Η Ναταλί γνωρίζει εκ των έσω τον πολιτισμό. Είναι τέτοια η φύση της δουλειάς της που και σε υπουργεία μπήκε, και υπουργούς συνάντησε, πάντα με την ίδια κριτική και όχι αναγκαστικά επικριτική ματιά. Πλέον γνωρίζουμε πως μία ανάρτηση της στο facebook, το πιο μαζικό κοινωνικό δίκτυο σήμερα, μπορεί να είναι πιο επιδραστική από ένα ολόκληρο κατεβατό στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο. Μου αρέσουν οι αναρτήσεις της Χατζηαντωνίου εξίσου με την «επαγγελματική» γραφή της. Έχουν χιούμορ ενίοτε και ανθρωπιά, έναν «εκρηκτικό» συνδυασμό για κάθε χρήστη του facebook, επαγγελματία γραφιά κιόλας. 

Δηλώνω πως δεν έχω κατασταλάξει στο ποιους θα ψηφίσω από τον συνδυασμό του Νάσου Ηλιόπουλου. Υπάρχουν, επαναλαμβάνω, τόσα πολλά αξιόλογα και σοβαρά πρόσωπα, που νομίζω τιμούν αυτό που λέμε πρόθεση, αλλά και διαδικασία ψήφου. Τη Ναταλί Χατζηαντωνίου, πάντως, θα την ψήφιζα με χέρια και με πόδια, αν ήταν εφικτό! Για τη στάση της πρωτίστως απέναντι στα κοινά και στο λειτούργημα της, για την αξιοπρέπεια της και γι’ αυτό το βλέμμα της, το μόνιμα στραμμένο στη νεοελληνική κοινωνία και στα προβλήματα της. 

* Η cover photo είναι από του Ζόναρς τον περασμένο Οκτώβρη: Δημήτρης Μανιάτης – Αντώνης Μποσκοΐτης – Ναταλί Χατζηαντωνίου – Σταμάτης Κραουνάκης 

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr