Εμπενίζερ Σκρουτζ με τη φορεσιά του Αϊ-Βασίλη

Απύθμενη αλαζονεία να πιστεύουν κάποιοι ότι οι «χάντρες» και «τα καθρεφτάκια» μπορούν να κάνουν τους ανθρώπους να ξεχάσουν τα δεινά που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν από το πρωί της Δευτέρας...

Γιάννης Σιώτος 14/09/2021 | 09:02

Δύο από τις 365 μέρες που έχει ο χρόνος οι άνθρωποι παίρνουν μποναμάδες. Την Πρωτοχρονιά και το δεύτερο Σάββατο του Σεπτέμβρη. Την πρώτη μέρα του χρόνου εμφανίζεται ο Αϊ-Βασίλης από τη μακρινή Καισάρεια και μοιράζει δώρα, κυρίως στους πολύ μικρούς.

Ενα Σάββατο του Σεπτέμβρη εμφανίζεται από την οικεία Θεσσαλονίκη ο εκάστοτε πρωθυπουργός να υποδύεται τον Αϊ-Βασίλη και να μοιράζει υποσχέσεις που καλλιεργούν προσδοκίες για μελλοντικά δώρα στους ενήλικες. Οταν ξημερώσει η επόμενη μέρα και το άρωμα του Αϊ-Βασίλη έχει εξατμιστεί, οι μεγάλοι επιστρέφουν στα βάσανά τους ξεχνώντας τόσο τις εξαγγελίες για μποναμάδες όσο και τον κομιστή τους, ενώ οι μικροί, που έχουν και αυτοί να παλέψουν με τα δικά τους μικρά θεριά, ανακαλύπτουν άλλοτε σιγά σιγά και άλλοτε απότομα ότι στην αληθινή ζωή δεν υπάρχουν Αϊ-Βασίληδες αλλά Εμπενίζερ Σκρουτζ.

Τον παραλληλισμό αυτόν θα έκαναν το Σάββατο ακούγοντας τον κ. Μητσοτάκη να τάζει σαν τον Αϊ- Βασίλη πολλοί ταλαιπωρημένοι άνθρωποι. Δεν τους ξένισαν μήτε τα ταξίματα μήτε οι χειροκροτητές αφού μετά από πολλά χρόνια επανάληψης του έργου έμαθαν απέξω και ανακατωτά κάθε σκηνή της σκηνοθετημένης παράστασης.

Αυτό που εξοργίζει είναι η απύθμενη αλαζονεία να πιστεύουν κάποιοι ότι οι «χάντρες» και «τα καθρεφτάκια» μπορούν να κάνουν τους ανθρώπους να ξεχάσουν τα δεινά που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν από το πρωί της Δευτέρας. Σκέφτηκα τον Λαοκόωντα του Βιργίλιου να λέει «Quidquid id est, timeo Danaos et dona ferentes» (Οτιδήποτε κι αν είναι, φοβάμαι τους Δαναούς ακόμα κι όταν φέρνουν δώρα) και αναλογίστηκα πώς είναι δυνατόν να πιστεύουν ακόμα ότι κάποια «θα» είναι αρκετά για να ξορκίσουν την ντροπή που νιώθει κάποιος όταν διαπιστώνει ότι τα χρήματα δεν φτάνουν για να θρέψει την οικογένειά του;

Είναι δυνατόν ένας πολιτικός να πιστεύει ότι τα ευχολόγια μπορούν να αντιμετωπίσουν: τον υπάλληλο της εισπρακτικής που ζητά επιτακτικά να πληρωθεί, τον κλητήρα με τη διαταγή πληρωμής, την απελπισία στη σκέψη ότι κάποιοι μπορούν να σου βγάλουν ανά πάσα στιγμή το σπίτι στο σφυρί, την οργή από τις υπερμεγέθεις κολόνες που υψώνονται στο απέναντι βουνό για να μετατρέψουν τον Βορέα σε προσοδοφόρο προϊόν, την τσέπη που έχει αδειάσει μετά την επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ, την αγωνία της προσμονής του επόμενου λογαριασμού της ΔΕΗ, την αγανάκτηση όταν κάθεσαι σπίτι, επειδή τα δύο ευρώ του καφέ θα λείψουν την επομένη, το μένος από το υποκριτικό «απολύεσαι επειδή δεν πάνε καλά οι δουλειές» που υπονοεί ότι «απολύεσαι διότι δεν συνεμορφώθης προς τας υποδείξεις», την απελπισία όταν έχεις να επιλέξεις ανάμεσα στο να πληρώσεις κολέγια για το παιδί που αποκλείστηκε από την τριτοβάθμια εκπαίδευση και στο να βρεις και τρίτη δουλειά;...

Κύριε πρωθυπουργέ, για αυτά τα βάρη, που άλλα τα προκαλέσατε και άλλα τα επιδεινώσατε, δεν είπατε τίποτε. Και η σιωπή αυτή σημαίνει είτε ότι απευθύνεστε σε ένα άλλο ακροατήριο είτε ότι τα αξιολογείτε ως ήσσονος σημασίας. Υπάρχει και η εκδοχή ότι η δυσώδης μυρωδιά της απελπισίας δεν φτάνει μέχρι το Κολωνάκι και την Ηρώδου Αττικού. Δεν θέλω να το πιστέψω. Αν τα αξιολογείτε ως ήσσονος σημασίας, τότε έχετε υπερβολική εμπιστοσύνη στις δημοσκοπήσεις και στους συμβούλους που σας μεταφέρουν πληροφορίες από την αληθινή ζωή.

Διαβάστε το παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Αντερσεν «Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα» και ξανασκεφτείτε το. Ομως κρίνοντας τις πολιτικές που έχετε εφαρμόσει, τείνω να πιστέψω την άλλη εκδοχή. Σας ενδιαφέρει ένα άλλο ακροατήριο, πιο φιλικό στις ιδέες σας και με μεγαλύτερη κατανόηση στις προτεραιότητές σας, αφού οι άνθρωποι που βρίσκονται στη βάση της οικονομικής και κοινωνικής πυραμίδας αντιπροσωπεύουν ό,τι το μουρουνέλαιο για τα παιδιά: «δεν τους αρέσει, αλλά το πίνουν για το καλό τους». Ετσι και εσείς. Δεν θα τους κάνατε παρέα, δεν θα πίνατε κρασί μαζί τους, αλλά ας όψονται τα ψηφαλάκια. Διαβάστε τις αναλύσεις των επικοινωνιολόγων σας για τους λόγους που έχασαν τις εκλογές οι προκάτοχοί σας και ξανασκεφτείτε το.

Εύλογα θα αναρωτηθεί κάποιος γιατί στο κείμενο αυτό δεν γίνεται καμία αναφορά στις επιμέρους εξαγγελίες του κ. Μητσοτάκη. Η απάντηση είναι απλή: Κάθε εξαγγελία πρέπει να «τρέξει» πολλά χιλιόμετρα μέχρι να μετουσιωθεί σε μέτρο πολιτικής. Στη διαδρομή όμως μπορεί να χαθεί, να πάθει λάστιχο και να ξεμείνει στην άκρη του δρόμου ή και να αλλοιωθεί τόσο πολύ, ώστε να μη θυμίζει σε τίποτα την αρχική εξαγγελία. Κάθε συζήτηση που αφορά εξαγγελίες –ακόμα και αρνητική– εξυπηρετεί τον εξαγγέλλοντα. Αντίθετα, το «αν», το «πότε» και το «πώς» η εξαγγελία θα αποτυπωθεί σε νομοθέτημα είναι ο πυρήνας της πολιτικής. Ας δούμε λοιπόν πόσα από αυτά θα προχωρήσουν. Ας δούμε τις αλλοιώσεις με τους αποκλεισμούς και τις εξαιρέσεις που θα υποστούν. Ας δούμε πότε θα υλοποιηθούν. Ας δούμε όμως και τι θα γίνει με τα πραγματικά προβλήματα, που έχουν κάνει εκατομμύρια Ελληνες να χάσουν τον ύπνο τους και τότε το ξανασυζητάμε.

Σε κάθε περίπτωση, τα περισσότερα από όσα έχουν ακουστεί τις τελευταίες δεκαετίες από πρωθυπουργούς και αρχηγούς κομμάτων στην πασαρέλα της ΔΕΘ, έχουν καταρρεύσει όταν βρέθηκαν αντιμέτωπα με την πραγματικότητα. Ελάχιστα από αυτά έχουν αντέξει, υποδηλώνοντας ότι οι ωραιοποιημένες εκδοχές που συνθέτουν, με κομψές φράσεις και χυμώδεις λέξεις οι οποίες καλλιεργούν προσδοκίες, οι λογογράφοι τους δεν αποβλέπουν στο να βελτιώσουν την καθημερινότητα των απλών ανθρώπων αλλά στο να τους παραπλανήσουν για να ξεχάσουν.

Οι άνθρωποι έχουν αντιληφθεί την πραγματικότητα και το εκδηλώνουν άλλοτε «αλλάζοντας κανάλι», άλλοτε λοιδορώντας και άλλοτε με φράσεις ξέχειλες από καχυποψία, δυσπιστία και ειρωνεία. Κοντολογίς, απαξιώνουν επειδή αισθάνονται ότι εξακολουθούν να τους αντιμετωπίζουν ως εύπιστο και χειραγωγήσιμο κοινό. Ο κ. Μητσοτάκης το Σάββατο, τόσο με αυτά που είπε όσο και με εκείνα που αποσιώπησε, έδειξε ότι είναι ένας πολιτικός «Εμπενίζερ Σκρουτζ» που προσπαθεί να χωρέσει στα ρούχα του Αϊ-Βασίλη.

*Ο Γιάννης Σιώτος είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας

Πηγή: Η Εφημερίδα των Συντακτών

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr