Εκφάνσεις και προκλήσεις του καινούργιου

Του Μάκη Ανδρονόπουλου

Ορίσαμε τον περασμένο Ιούλιο ως οριστικό τέλος της Μεταπολίτευσης και του παλιού πολιτικού συστήματος τη συνθηκολόγηση με την ευρωπαϊκή πραγματικότητα της κυβερνώσας αριστεράς με την υπογραφή του μνημονίου 3, καθώς ήδη από τις προηγηθείσες εκλογικές αναμετρήσεις η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ είχαν καταδικαστεί οριστικά εκτός του καινούργιου, ως πρωτεργάτες του παλιού.

Η ληξιαρχική πράξη θανάτου του παλιού καθεστώτος εκδόθηκε με το αποτέλεσμα των εκλογών της 20^ης Σεπτεμβρίου και αφορούσε την καταδίκη και του παλιού ΣΥΡΙΖΑ. Οι μεν αποστάτες δεν μπήκαν στην Βουλή, οι δε «προεδρικοί» πήραν 320 χιλιάδες ψήφους λιγότερες, εισέπραξαν δε κατάμουτρα και μία αποχή που μαζί με τα λευκά/άκυρα έφτασε το 45%!

Το καινούργιο που γεννήθηκε στις εκλογές της 20^ης Σεπτεμβρίου, έχει, προς το παρόν, ως λοκομοτίβα τον νέο ΣΥΡΙΖΑ. Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ ψηφίστηκε για να γίνει το καινούργιο. Δεν είναι, δεν είναι ακόμα, αλλά έχει τις περισσότερες πιθανότητες να γίνει. Πώς θα το καταλάβουμε; Πρώτον, από την δομή και τα πρόσωπα της νέας κυβέρνησης. Δεύτερον, από την επικείμενη αξιολόγηση που πρέπει να περάσει η χώρα για να ανοίξει η συζήτηση για το χρέος. Τρίτον, από την διαμόρφωση του Εθνικού Σχεδίου Ανασυγκρότησης. Τέταρτον, από το συνέδριο του κόμματος που πρέπει να διατυπώσει ένα νέο ιδεολογικό-πολιτικό προγραμματικό αφήγημα. Ο ρόλος του Τσίπρα ως εμβρυουλκός του καινούργιου είναι καταλυτικός σε αυτή τη φάση.

Η συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι (και) για την Ευρώπη ένα περίεργο υβριδικό μόρφωμα που εμπεριέχει κινδύνους για την καθεστηκυία τάξη και το σύστημα διαπλοκής (φοροαποφυγή, μίζες, προμήθειες κλπ), γι΄ αυτό και ο Σούλτς έχει φαγωθεί να πετάξει έξω τον «ακροδεξιό» Καμμένο (ΣΣ: αν ο Καμμένος είναι ακροδεξιός, τότε ο Βορίδης και ο Γεωργιάδης τι είναι;), ώστε να μην εδραιωθούν τέτοιου τύπου συμμαχίες στις χώρες της ευρωζώνης.

Βασική ύλη του καινούργιου, πάντως, δεν είναι μόνο οι ψηφοφόροι των δύο κομμάτων της νέας κυβέρνησης, ούτε οι ψηφοφόροι του Λεβέντη, αλλά τα 4,3 εκατ. ψηφοφόρων που δεν ψήφισαν. Σημειωτέον ότι το «κόμμα της αποχής» είχε κάνει ισχυρότατη εμφάνιση στο δημοψήφισμα, όπου η αποχή ήταν 37,5% και μαζί με το 4% των λευκών/άκυρων, ήταν πρώτο κόμμα πολύ πάνω από το ΟΧΙ, αλλά οι πάντες εσιώπησαν.

Συνεπώς, το καινούργιο καραδοκεί και είναι μια λίμνη κοινωνικών δυνάμεων που αναζητούν το καινούργιο και ως εκ τούτου προσφέρονται προς άγραν ψήφων από όλους. Το φαινόμενο Λεβέντης το αποδεικνύει.

Το αποτέλεσμα της 20/9 θα οδηγήσει σε ανακατατάξεις σε όλα τα κόμματα, κυρίως στη ΝΔ, της οποίας η διάσπαση είναι πολύ πιθανή, καθώς αποτελείται από τρία κόμματα (τους καραμανλικούς, τους μητσοτακικούς/νεοφιλελεύθερους και τους ακροδεξιούς). Στο ΠΑΣΟΚ η Γεννηματά θα επιχειρήσει να απαλλαγεί από το παλιό (ήδη άφησε απέξω τον Χρυσοχοΐδη) και θα κοιτάξει να αρπάξει ότι μπορεί από το υπό διάλυση Ποτάμι (πριν το προλάβει η ΝΔ), αν και ο Λεβέντης μπορεί να εξελιχτεί σε νέο πόλο έλξης.

Το καινούργιο όμως δεν είναι κρύβεται στα κόμματα, αλλά στον κόσμο, στις ιδέες και στην πράξη, στο βίωμα. Τα κόμματα απλώς ανοίγουν ή κλείνουν δρόμους.

Το καινούργιο θα εκφραστεί σε δύο κυρίως πεδία, όπου το παλιό καθεστώς διέλυσε: την οικονομία και την παιδεία.

Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να υπερβεί πέρα από τις μεταφυσικές ιδεολογικές αγκυλώσεις, θεωρίες όπως αυτή του οικονομικού ιμπεριαλισμού, που θέλει τον κόσμο διαιρεμένο σε κέντρο και περιφέρεια, καθώς η ιστορική εμπειρία έχει ήδη καταδικάσει αυτή την απλουστευτική ανάλυση (Κίνα, Τουρκία, Ν.Κορέα κ.ο.κ.). Πρέπει να δουν την πολυπλοκότητα της σύνθεσης της κοινωνίας, να ξαναδούν την έννοια των ελίτ, του κέρδους, του ιδιωτικού τομέα, των προνομιούχων μειονοτήτων κλπ. Το ίδιο και στην παιδεία, όπου έχει τηρηθεί σιγή ιχθύος γύρω από τις επιταγές του μνημονίου. Θα μπορέσει η κυβέρνηση να απελευθερώσει την παιδεία από τον τριτοκοσμισμό, τον κομματισμό και τη δικτατορία των ζωηρών νεαρών της μειοψηφίας;

Το σάστισμα της κυβέρνησης και του κόμματος από τις αλλεπάλληλες μεταπτώσεις και μεταλλάξεις πρέπει να ξεπεραστεί. Η πολιτική ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι απλώς η διαχείριση ενός «εχθρικού μνημονίου», αλλά η δημιουργική κατανόησή του με τον εντοπισμό των πολιτικών που καταργούν τις πελατειακές σχέσεις, την διαπλοκή και την ληστεία του δημοσίου πλούτου. Αντί να αναπτύσσει την ρητορική των αντισταθμιστικών μέτρων και των μετώπων διαπραγμάτευσης (ΣΣ: αυτά πρέπει να τα κάνει, όχι να τα λέει), οφείλει να αναδεικνύει τα θετικά του μνημονίου. Αλλά αυτό θέλει τόλμη και δουλειά. Αυτό είναι η νέα αριστερά.

 

ΦΩΤΟ: (EUROKINISSI/ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ)

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr