Είναι στραβό το κλίμα…

Ο Φρέντερικ Τζέιμσον έγραφε στο βιβλίο του «The seeds of time» (1994) πως «Μοιάζει πιο εύκολο για εμάς σήμερα να φανταστούμε την ολοσχερή καταστροφή της γης και της φύσης παρά την κατάρρευση του ύστερου καπιταλισμού». Και μάλλον επειδή ακριβώς δεν καταφέραμε να φανταστούμε επιτυχώς το τέλος του καπιταλισμού, φαίνεται πως μέλλει να έρθουμε πρόωρα αντιμέτωποι με το τέλος του πλανήτη όπως τον ξέρουμε.

Ο απολογισμός του καλοκαιριού από τα ακραία φαινόμενα λόγω της κλιματικής κρίσης είναι οδυνηρός. Χιλιάδες νεκροί και αγνοούμενοι στο Νεπάλ λόγω της πλημμύρας που προκλήθηκε από το λιώσιμο του παγετώνα· τεράστιες πυρκαγιές σε όλον τον κόσμο, με μόνο στην Ευρώπη οι καμένες εκτάσεις από την αρχή του 2026 να είναι πάνω από 650.000 εκτάρια· ακραίες βροχοπτώσεις και τυφώνες στην ανατολική Ασία. Τους δε επόμενους μήνες, όπως προειδοποιεί ο ΟΗΕ, πρόκειται να βιώσουμε ένα από τα σφοδρότερα χτυπήματα του Ελ Νίνιο παγκοσμίως.

Τίποτα, όμως, από τα παραπάνω δεν ενέπνευσαν τον πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη στην ομιλία του στη ΔΕΘ να κάνει λόγο για συγκεκριμένα μέτρα θωράκισης και αλλαγής μοντέλου, παρά αρκέστηκε να αναφερθεί γενικόλογα στην «πρόκληση της κλιματικής κρίσης» − χωρίς να αφιερώσει ούτε δυο λέξεις τόσο στις φωτιές που κατέκαψαν και φέτος τη χώρα, όσο και στους νεκρούς που άφησαν πίσω τους. Την ίδια ώρα συνεχίζει να θριαμβολογεί για τη συμφωνία εξόρυξης υδρογονανθράκων – μιας εκ των βασικών, δηλαδή, πρακτικών που οδηγούν στην «πρόκληση της κλιματικής κρίσης».

Και οι υπόλοιποι τι κάνουμε; Πλένουμε τα κεσεδάκια από το γιαούρτι για την ανακύκλωση, πίνουμε τον καφέ με χάρτινο καλαμάκι, αγοράζουμε second hand ρούχα… Πέραν, όμως, μιας καθαρής συνείδησης, τι αντίκτυπο έχει από μόνη της η τήρηση οικολογικών ατομικών συνηθειών, αν την ίδια ώρα ιδιωτικά τζετ πετάνε πέρα δώθε, οι εξορύξεις ορυκτών καυσίμων αυξάνονται, Τεχνητή Νοημοσύνη και data centers καταναλώνουν τόνους πόρων, πυρηνικά εργοστάσια απαιτούν τεράστιους όγκους νερού για ψύξη παράγοντας απόβλητα που δηλητηριάζουν για χιλιάδες χρόνια το έδαφος, ενώ ακόμα και τα ανακυκλωμένα σκουπίδια μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να καταλήγουν σε χωματερές, όπως έγινε γνωστό από τη φωτιά στην Πάρο;

Σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζεται εδώ πως δεν πρέπει να υπάρξει αλλαγή του καταναλωτικού προτύπου, αλλά χωρίς την αλλαγή του παραγωγικού, φαίνεται μάλλον ατελέσφορο. Ούτως ή άλλως η οικονομική στενότητα που χαρακτηρίζει την πλειοψηφία του κόσμου ήταν πάντα εκ των πραγμάτων και μικρού περιβαλλοντικού αποτυπώματος – θα πάρεις τα ΜΜΜ για να αποφύγεις το κόστος της βενζίνης, θα ανάψεις λιγότερη ώρα το κλιματιστικό για να μην εκτιναχθεί ο λογαριασμός της ΔΕΗ, θα καταναλώσεις και θα πετάξεις λιγότερα προϊόντα γιατί εξαρχής δεν μπορούσες να κάνεις σπατάλες και πάει λέγοντας.

Μήπως, λοιπόν, αντί να μένουμε στην υιοθέτηση καθησυχαστικών ατομικών lifestyle – τα οποία πολλάκις, μάλιστα, απλά εργαλειοποιούνται για τη δημόσια αυτοπροβολή των υποκειμένων− να περνούσαμε σε συλλογικές πολιτικές διεκδικήσεις που θα έβαζαν τέλος στις πρακτικές καταστροφής του πλανήτη, πριν φτάσει αυτός στο τέλος του;

Διαβάσετε επίσης:

Κλιματική κρίση: Ο Αύγουστος του 2026 ήταν ο θερμότερος μήνας στα παγκόσμια χρονικά

Οι μηχανές της ερήμου: Τεχνητή νοημοσύνη, κλιματική κατάρρευση και αυταρχισμός

Το Νεπάλ διεκδικεί αποζημιώσεις από τους κολοσσούς μετά τις φονικές πλημμύρες

Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr