Είκοσι λεπτά στην πόρτα του Άδη

«Μάγκα, θα σου δώσω μία τελευταία ευκαιρία», του είπαν. «Κανε μεταβολή και φύγε»

Νίκος Παπαδογιάννης 15/06/2021 | 18:25

Έχω έναν φίλο που πέρασε περιπέτεια ίδια με του Κρίστιαν Έρικσεν. Πήγε στον άλλο κόσμο, χτυπούσε την πόρτα επί είκοσι λεπτά, δεν του άνοιξε κανείς, έκανε μεταβολή και έφυγε. Είκοσι λεπτά νεκρός. Τον βρήκαν τυχαία. Τον πρόλαβαν από θαύμα. Θαύμα όχι κάποιου υψίστου, αλλά ιατρικό. Τον έσωσαν οι επιστήμονες, κόντρα σε όλα τα προγνωστικά. Όταν τον πρωτοείδαν, στο νοσοκομείο, του έδιναν 5% πιθανότητες να επιζήσει.

Σήμερα ο παλιόφιλός μου δεν είναι νεκρός, αλλά ζωντανός. Παίζει μεγάλη μπάλα όχι στο γρασίδι, αλλά στο πάλκο. Τραγουδάει με τη φωνή των αγγέλων – έστω, με πρόσθετο γρέζι. Ζει, σαν ερημίτης σε ένα δωματιάκι στην Καλλιθέα, διότι αυτό, λέει, του αναλογεί. Παραμένει γεροπαράξενος όπως παλιά, διότι έτσι γεννήθηκε. Δεν είναι καλλιτέχνης του γηπέδου, αλλά καλλιτέχνης της τέχνης.

Πρόκειται για τον Γιάννη Κούτρα

Τον τραγουδιστή του «Σταυρού του Νότου». Που, όπως λέει το στιχάκι του Οδυσσέα Ιωάννου για το «Τρένο» του Θάνου Μικρούτσικου, ανατινάζεται και όμως ζει. «Μάγκα θα σου δώσω μία τελευταία ευκαιρία», του είπε –λέει- κάποιος εκεί πάνω.

Ο Γιάννης, που είναι καλός φίλος εδώ και χρόνια (και ακραιφνής θιασώτης του μπάσκετ) μου τα είπε όλα στη συνέντευξη της ζωής του, και της δικής μου ζωής. Δεν μου τυχαίνει συχνά, να συνομιλώ με έναν νεκρό. Διαβάστε ένα απόσπασμα:

–Τι ακριβώς συνέβη με την υγεία σου; Σε χάσαμε για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Από υπερκατανάλωση φαρμάκων, έπαθα πολυοργανική ανεπάρκεια. Μικρός ήμουν αλαζόνας και ένιωθα άτρωτος. Νόμιζα ότι τίποτε δεν μπορεί να με φθείρει. Οι πρώτες κρίσεις πανικού με βρήκαν στα 14 μου, στο σχολείο στην Αιδηψό, πριν βγω στην αυλή για να παίξω μπάσκετ. Χρειάστηκα χάπια για την κατάθλιψη, ηρεμιστικά, σταθεροποιητές συναισθήματος. Και κορτιζόνη, πολλή κορτιζόνη. Αρχικά για κάτι δερματικά και για το άσθμα. Τρομερό φάρμακο, στην αρχή νομίζεις ότι ζεις ένα θαύμα, αλλά λίγο λίγο σε διαλύει. Έφτασα να παίρνω χωρίς συνταγή 32 μιλιγκράμ κορτιζόνη καθημερινά. Δεκαπέντε φάρμακα την ημέρα, τα ξέπλενα με ένα λίτρο κόκα-κόλα, πίτσες και σουβλάκια.

-Ώσπου, ο οργανισμός κατέρρευσε.

Από ένα σχίσιμο στο πόδι που δεν έραψαν οι γιατροί, μπήκε στο σώμα μου ένα μικρόβιο, εγκαταστάθηκε στον πνεύμονα και βρήκε το ανοσοποιητικό μου διαλυμένο. Δεν πήγαινε οξυγόνο σε κανένα όργανο. Στις 19 Δεκεμβρίου 2018 ήταν να τραγουδήσω στην «Απανεμιά», αλλά δεν εμφανίστηκα στο μαγαζί. Με αναζήτησαν οι μουσικοί, τηλεφώνησαν στην κόρη μου και τελικά με βρήκαν πεσμένο την επόμενη μέρα. Αν δεν είχα προγραμματισμένη παράσταση, μπορεί να μη με προλάβαιναν. Η καρδιά μου σταμάτησε επί 20 λεπτά και με επανέφεραν με γροθιές στο στήθος, μαλάξεις και απινιδωτές. Στομάχι, έντερο, νεφρά, όλα μπλοκάρισαν. Χρειάστηκα 19 φιάλες αίμα για το έντερο που αιμορραγούσε και οι γιατροί μου έδιναν 5 τοις εκατό πιθανότητες να ζήσω. Φαίνεται ότι κάποιος εκεί πάνω είπε: «Μάγκα, θα σου δώσω μία τελευταία ευκαιρία». Μία ύστατη προειδοποίηση.

–Έφθασες δηλαδή στο κατώφλι του θανάτου.

Ναι, είχα φύγει και ξαναγύρισα. Φοβόμουν ότι δεν θα επιζήσω. Έβλεπα παράξενα οράματα όσο ήμουν σε κώμα. Ονειρευόμουν ότι ερχόταν ο Λίο Μέσι και μου έφερνε κιθάρες. Το κρεβάτι το ένιωθα σαν κινούμενη άμμο. Άνοιγα λίγο τα μάτια και έβλεπα γυναίκες να κλαίνε, σαν μαυροφορεμένες γριές από τον «Ζορμπά». Με βοήθησαν να ζήσω, σαν αναμμένο καντηλάκι, οι κόρες μου Εύα και Μαρία-Χριστίνα, η πρώην σύζυγός μου Έλενα, οι γαμπροί μου και η εγγονούλα μου η Μυρτώ, που με κάνει να αισθάνομαι σαν να πετάω ένα μέτρο πάνω από τη γη. Αν ήμουν μόνος στη ζωή, θα είχα πεθάνει. Τώρα τράβηξα μία κάθετη γραμμή και άλλαξα τα πάντα. Όπως λέμε, προ Χριστού και μετά Χριστόν. Κάθε μέρα μου είναι καλύτερη από την προηγούμενη. Κερδίζω έδαφος, αντί να χάνω. Καθάρισα εσωτερικά και εξωτερικά. Δεν πονάνε πια τα γόνατά μου. Είμαι ατίθασος και εγωιστής, πεισματάρης σαν ξεγάνωτος τενεκές.

Ήταν όμως μάχη επιβίωσης, αυτή που έδωσες στα νοσοκομεία.

Προσβλήθηκα από Η1Ν1, μου έκαναν τραχειοστομία, είχα πυρετούς, ανακοπή καρδιάς έπαθα ό,τι μπορούσε να πάθει άνθρωπος. Για μικρό χρονικό διάστημα βρέθηκα σε ένα κέντρο αποκατάστασης που ήταν χάλια, δεν θέλω ούτε να το θυμάμαι. Ήταν οικονομικό το θέμα, δεν βρίσκει εύκολα μία οικογένεια 15 χιλιάδες ευρώ. Ούτε θέλαμε εράνους και κάμερες στο νοσοκομείο. Ευτυχώς, μας βοήθησαν καλοί φίλοι, όπως ο Γιάννης Ζουγανέλης, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, η Χαρούλα Αλεξίου. Θα σταθώ αυτάρκης στα πόδια μου, ώστε να μην επιβαρύνω άλλο την οικογένειά μου. Με μία σύνταξη 700 ευρώ εγώ θα ζούσα πλουσιοπάροχα.

–Δεν είναι φρόνιμο να αποφεύγεις τις συγκινήσεις, μετά από τέτοια περιπέτεια;

Ξέρεις, Νίκο, πρέπει να τις ζούμε τις δοκιμασίες. Να τις καταπίνουμε. Θα μπορούσα να αποφύγω την κηδεία του Θάνου, για να μη στενοχωρηθώ. Δεν ήθελα. Όφειλα να νιώσω την οδύνη και να πονέσω όπως πρέπει. Γι’ αυτό κάποτε φορούσαν κάποτε τα μαύρα για μία ζωή. Κρύβεται μεγάλη τρυφερότητα σε αυτή την αφοσίωση. Δεν μου αρέσει, που στις μέρες μας ξεχνάμε τον νεκρό μέσα σε 15 μέρες. Είμαι πιο παραδοσιακός.

- Θα είχες και κινητικό πρόβλημα, μετά από τόση κατάκλιση.

Έμεινα πενήντα μέρες στην εντατική και το κορμί μου είχε ατροφήσει. Σιγά σιγά, μέσα σε 7-8 μήνες, επανήλθα, είκοσι κιλά πιο αδύνατος. Θα παίρνω αγωγή διά βίου βέβαια, αλλά ελαφριά φάρμακα, ντεκαφεϊνέ και λάιτ! Αποφεύγω ζάχαρες και αλάτια, τρώω ψάρι για πρωτεϊνες, κινούμαι πολύ, προσέχω τον εαυτό μου. Να σου αποκαλύψω κάτι ακόμη; Είχα δηλώσει συμμετοχή για να τρέξω 5 χιλιόμετρα στον Μαραθώνιο της Αθήνας! Ούτε τα παιδιά μου δεν το ξέρουν αυτό. Ήμουν έτοιμος να πάω, αλλά φοβήθηκα τον παλιόκαιρο. Του χρόνου όμως θα το πράξω, σαν τάμα.

Ολόκληρη τη συγκλονιστική συνέντευξη του 65χρονου Κούτρα, με έξτρα αποσπάσματα που δεν χώρεσαν στο Documento, θα τη βρείτε εδώ.

Και, αν αναρωτιέστε τι σόι φωνή έχει ο Γιάννης μετά από τέτοια περιπέτεια, συντονιστείτε το βράδυ της Τετάρτης στο «Μουσικό Κουτί», για να τον ακούσετε λάιβ, μαζί με τα Υπόγεια Ρεύματα. Μακάρι να παίξει τέτοια μπάλα ο Κρίστιαν Έρικσεν, μόλις με το καλό αναρρώσει.

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr