Δυο λόγια για τη νέα «επιδειξιομανή» τσιμεντένια διάστρωση της Ακρόπολης

Ας πούμε δύο λόγια πάλι για την διαφορά της παλαιάς διάστρωσης με την νέα πάνω στην Ακρόπολη.Έχουν ειπωθεί και ξαναειπωθεί, αλλά μια επανάληψη δε βλάπτει. Εμπεδώνει την γνώση. Αναφέρομαι μόνο σ’αυτό το επί μέρους ζήτημα, – γιατί είναι πολλά. Αυτό που κυρίως ενόχλησε το δημόσιο αίσθημα.                                                

Εδώ, στη παλιά φωτογραφία, μπορεί να παρατηρήσει κανείς εν τη γεννέσει της, την διάστρωση Τραυλού με το χέρι, τους ειδικευμένος τεχνίτες στη δουλειά, όπως και το τσιμέντο να εισχωρεί με όμορφο χειρωνακτικό τρόπο, σβηστά, ανάμεσα στον Βράχο, δεξιά κι αριστερά της οδού σε όλο το μήκος. Η νέα ορίζει το χώρο με ευθείες ξυραφιστές,  που και η δομή του Παρθενώνα τις απόφυγε για αισθητικούς λόγους – με τις λεγόμενες οπτικές διορθώσεις προκειμενου να πραγματοποιήσει την “τέλεια ευθεία” .Παρατηρούμε πώς η παλιά αφήνει ελάχιστα σημεία στη διάστρωση ακάλυπτα ως υπενθύμιση της υλικότητας του ίδιου του Βράχου.

Η νέα, το μιμείται, χωρίς να το έχει καταλάβει, δυστυχώς με φαιδρά αποτελέσματα: Αφήνει κι αυτή κάποια κενά για να φανεί ο Βράχος, όμως λόγω του ύψους της η  τσιμεντόστρωση, για να φτάσει την πέτρα, δημιουργεί λακκούβες επικίνδυνες στο βάδισμα (!).                              

Η νέα τσιμεντένια διάστρωση επιβάλει τον εαυτό της με έπαρση, προτείνοντας μια καινούργια, λεία υφή, ξένη με το υλικό περιβάλλον της Ακρόπολης βγάζοντάς του τη γλωσσα, με την επιδειξιομανή στιλπνότητά της σε πλάτος που εξέπληξε. Όχι δεν υπηρετεί το μνημείο. Αυτοπροβάλλεται η νέα διάστρωση. Ενώ έπρεπε να έρπει πάνω στο έδαφος, λειτουργική και σχεδόν απαρατήρητη, γιατί ο επισκέπτης άλλο ήρθε να δει και να αισθανθεί : Τον Παρθενώνα. Όχι τις λείες, νέες, εκτενείς κατασκευές μας.

Εκεί πάνω λοιπόν, στο χώρο που μας δίδαξε το μέτρο την ισορροπία μέσα από την λιτότητα, όπου το απειροελάχιστο ήταν υπολογισμένο, χωρίς να φαίνεται στο επισκέπτη, σ’αυτο τον ύψιστο χώρο της Μεγάλης Τέχνης, ήρθαν τα χρόνια μας να  διαπράξουν ασέλγεια με την μικρότητα της άγνοιάς τους.

* Η Κλεοπάτρα Δίγκα είναι ζωγράφος και σκηνογράφος.

Ανάρτηση από το προφίλ της Κλεοπάτρας Δίγκα στο facebook

(Φωτογραφία του 1977 – Tasos Tanoulas )

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr