Δημήτρης Σταρόβας: «Δεν είναι σκο­πός της μου­σι­κής να πολι­τι­κο­ποιείται»

Ήρθε στο ραντε­βού μας ευδιάθε­τος και με μια αξιο­ζήλευτη ηρε­μία στον λόγο του, όχι ως απόρ­ροια του εγκε­φα­λι­κού που τον είχε βρει, αλλά ως κατα­στάλαγμα των εμπει­ριών του, ευχάρι­στων και δυσάρε­στων. Ταγ­μένος στη μου­σική ως κιθα­ρίστας και περ­φόρ­μερ, ενίοτε και ηθο­ποιός με την ίδια επι­τυ­χία, ο Δημήτρης Στα­ρόβας παρέκαμψε την –εκ φύσεως– ταπει­νότητά του και δέχτηκε να ονο­μάσει Starovas Band το συγκρότημά του. Η συναυ­λία του στο Θέα­τρο Βράχων την Παρα­σκευή 5 Ιου­νίου θα περιέχει όλες τις ροκ αγάπες της νιότης του και επίσης εμφα­νίσεις από καλούς φίλους συνα­δέλ­φους του, τα ονόματα των οποίων δεν θέλησε να απο­κα­λύψει μέσα στα πολλά ενδια­φέρο­ντα που συζη­τήσαμε.

Καταρ­χάς σε ποια κατάσταση βρίσκε­ται η υγεία σας. Είναι ένα θέμα που είχε απα­σχο­λήσει πολύ όλα τα ΜΜΕ.

Φρο­ντίζουμε το αυτο­κίνητο, τα γκα­τζε­τάκια μας και όχι τον εαυτό μας, το σώμα μας, σε μια εποχή που το 93% των ασθε­νειών θερα­πεύε­ται, είναι ιάσιμο. Πρέπει να είναι κανείς ηλίθιος για να πάθει κάτι, εκτός βέβαια αστάθμη­των παρα­γόντων. Γενικά είμαι καλά, αφού χαρι­το­λο­γώ­ντας λέω πως θα μπο­ρούσε το εγκε­φα­λικό να με είχε βρει πριν από 10-15 χρόνια. Θα είχα προ­λάβει μια ποιότητα ζωής που τώρα δεν έχει καμία σχέση με την προη­γούμενη. Πλέον κοι­μάμαι χωρίς δια­κοπή έπειτα από ολόκλη­ρες δεκα­ε­τίες.

Οι γονείς σας υπήρ­ξαν ανύπα­ντροι, γι’ αυτό και μετά πήρατε το επίθετο του πατριού σας. Ηταν ένα τραύμα αυτό, η απου­σία του πατέρα κι ένα όνομα που δεν ήταν ουσια­στικά δικό σας;

Όχι, γιατί η μητέρα μου, στην οποία οφείλω πολλά –χωρίς να είμαι μαμάκιας– παρά τη φτώ­χεια και τη δυσκο­λία σε άγριες επο­χές, όταν οι άλλοι μάζευαν υπο­γρα­φές για να διώ­ξουν την «που­τάνα» με το εξώ­γαμο, δεν επέτρεψε να μου μετα­φε­ρθεί τίποτε απ’ όλα αυτά. Εγώ μεγάλωσα σαν βασι­λόπουλο, μονα­χο­παίδι, με τις ελευ­θε­ρίες μου και τα παι­χνίδια μου. Την έχασα πριν από τέσ­σερα χρόνια, μάλι­στα «έφυγε» λίγο πριν στα­μα­τήσει να με ανα­γνω­ρίζει, υπο­φέρο­ντας από άνοια. Οπως μου είπε και ο Στάθης Παχίδης, ο φίλος μου από τους Αγα­μους Θύτες, «η μάνα σου επέλεξε να σε απαλ­λάξει».

Πότε πρω­το­πιάσατε στα χέρια σας ηλε­κτρική κιθάρα;

Περίπου στα 13 μου έδωσα ένα γυμνα­στικό όργανο σ’ έναν γείτονα που μου έδωσε μια κιθάρα, κάναμε ανταλ­λαγή. Αρχισα να βγάζω μελω­δίες σε μία χορδή χωρίς καμία μου­σική παι­δεία. Επεισα τη μάνα μου και μου πήρε μια ακου­στική κιθάρα. Κάποια στιγμή ήρθε ένα άλλο γει­το­νόπουλο, που ήξερε ακόρ­ντα, και μου έπαιξε ένα λα μινόρε. Ακουσα πολυ­φω­νία και έπαθα πλάκα. Αργότερα, στα 17 μου, αντι­κα­τέστησα έναν φίλο μου που έπαιζε σε μια ταβέρνα πολυ­τε­λείας. Ηταν για δύο εβδο­μάδες μόνο, μέχρι αυτός να έδινε εξε­τάσεις με τη σχολή του, αλλά τελικά έμεινα δύο χρόνια. Εκτοτε έγινα επαγ­γελ­μα­τίας μου­σι­κός παράλ­ληλα με τα γκρουπ της γει­το­νιάς, παίζο­ντας στα μαγα­ζιά με όποιον μπο­ρείς να φαντα­στείς για βιο­πο­ρι­σμό.

Σκυ­λάδικα εννο­είτε;

Και όχι μόνο. Επαιζα και σε καλά μαγα­ζιά με τη Σακελ­λα­ρίου, τον Που­λόπουλο, τον Διο­νυ­σίου, τη Μοσχο­λιού, τον Μητσιά κ.ά., χωρίς καμία βλέψη για προ­σω­πική καριέρα.

Και με τη Μαριάνθη Κεφάλα τη Θεσ­σα­λο­νι­κιά;

Όχι, αλλά με την Κεφάλα έχω κάνει πέντε δίσκους δικούς της ως ηχο­λήπτης. Εχω κάνει συνο­λικά 63 λαϊκούς δίσκους μ’ αυτή την ιδιότητα, σαν το έτος που γεν­νήθηκα, το ’63. Μόλις είχε σκάσει η ιδι­ω­τική τηλε­όραση και ο καθένας τρα­γου­δι­στής μπο­ρούσε να δει τον εαυτό του με δίσκο και με εκπο­μπή στο TV Μακε­δο­νία. Οι προ­τάσεις έπε­φταν σωρη­δόν.

Ας πάμε στο ιστο­ρι­κής σημα­σίας σόλο σας στην ηλε­κτρική κιθάρα στο τρα­γούδι «Στη ρωγμή του χρόνου» με τον Νίκο Παπάζο­γλου.

Την εποχή που έπαιζα στα μαγα­ζιά είχαμε ένα φίλο, τον Κώστα Μπίσκα, με τον οποίο γράφαμε δικά μας κομ­μάτια, για πάρτη μας, όχι για δισκο­γρα­φία. Πήγαμε στο Αγρο­τι­κόν και γράψαμε, αλλά με άλλον ηχο­λήπτη, όχι τον Παπάζο­γλου. Κάναμε ένα πρώτο demo λοι­πόν, όπου μάλι­στα τρα­γούδησε ο Γιώρ­γος Δημη­τριάδης. Εναν μήνα μετά χτύπησε το τηλέφωνό μου. Ηταν ο Παπάζο­γλου: «Ελα, ρε μπα­γάσα, άκουσα τις κιθάρες σου και θέλω να παίξουμε μαζί». Ετσι βρέθηκα στο σχήμα Ταχεία Θεσ­σα­λο­νίκης –πριν ή μετά τη Λοξή Φάλαγγα, δεν θυμάμαι– με μου­σι­κούς όπως ο Γιώρ­γος Πεν­τζίκης, ο Νίκος Καπη­λίδης, ο Βαγ­γέλης Λιόλιος κ.ά., μύθους στη Θεσ­σα­λο­νίκη. Εγώ ήμουν 20 ετών τότε και έπαιξα σ’ όλο το άλμπουμ «Μέσω νεφών» με τα «Φύσηξε ο Βαρ­δάρης», «Στη ρωγμή του χρόνου» και τ’ άλλα τρα­γούδια.

Είχατε πρότυπο κάποιον άλλον κιθα­ρίστα, όπως ο Γιάν­νης Σπάθας, ας πούμε;

Με ενδιέφερε να καθιε­ρωθώ, αφού αρχικά ήθελα να γίνω ο καλύτε­ρος κιθα­ρίστας του κόσμου. Μετά προ­σέγ­γισα τη μου­σική πιο συνο­λικά, άρχισε να μ’ ενδια­φέρει και η ηχο­λη­ψία, όπως και γενικά το στούντιο.

Το 1990 φτιάχνο­νται οι Άγα­μοι Θύται και φαντάζο­μαι πως πάλι γέν­νημα μιας παρέας θα ήταν.

Σωστά, ήμα­σταν πολλά χρόνια φίλοι με τον Ιερο­κλή, τον Μητρέν­τζη και τη Μανι­σάνου – αυτό ήταν το αρχικό σχήμα. Δεν μας δώσαμε αυτό το όνομα επί τούτου και δεν είχαμε ιδέα τι δια­στάσεις θα έπαιρνε. Ενα όνομα ήταν κι αυτό, ιδέα του Ιερο­κλή, αντί να λεγόμα­στε «Συνε­ται­ρι­σμός Μου­σι­κών Βορείου Ελλάδος». Οταν παίξαμε στο Αττι­κόν με τον Ντα­λάρα μια ολόκληρη σεζόν, ακο­λούθησε περιο­δεία ως «Γιώρ­γος Ντα­λάρας και οι Αγα­μοι Θύται». Ηταν σοκα­ρι­στικό, καθώς άρχι­σαν τα «ποιοι είναι αυτοί;» και «γιατί λέγο­νται έτσι;»… Ο Ντα­λάρας μάς βοήθησε πολύ και του οφείλουμε. Ο άνθρω­πος, είτε σ’ αρέσει είτε όχι, δεν είναι τυχαίος. Εχει ευαι­σθη­σίες, παράγει πολι­τι­σμό, γαλου­χήθηκε με τον Λευ­τέρη Παπα­δόπουλο, τον Μίκη Θεο­δω­ράκη, τον Κου­γιου­μτζή, τι να λέμε τώρα. Αυτό είναι για μένα το σημα­ντι­κότερο στη δου­λειά. Βρι­σκόμουν με σημα­ντι­κούς ανθρώ­πους έστω για δύο ώρες και μετά έφευγα καλύτε­ρος άνθρω­πος.

Είχατε κάποια αναρ­χική διάθεση ως Αγα­μοι Θύται;

Οχι, είμα­στε «φλώ­ροι». Καθόλου επα­να­στάτες, αλλά με έξυ­πνο χιούμορ, χωρίς να προ­σβάλ­λε­ται κανείς. Ο Ιερο­κλής είναι ακόμη πιο συντη­ρη­τι­κός από μένα, έρχε­ται σε δύσκολη θέση με οτι­δήποτε ενο­χλεί τον άλλον, εκτός αν πρόκει­ται για κάνα καθοίκι. Σάτιρα δεν είναι να κου­νάς το δάχτυλο, αλλά κάτι άλλο…

Και η καριέρα του ηθο­ποιού; Πώς σας προ­έκυψε;

Όπως μ’ αρέσει να λέω, έτσι ήμουν, μου άρεσε από μικρός να ξοδεύο­μαι σε διάφορα πράγ­ματα, γι’ αυτό και δεν έγινα πολύ καλός σε κάτι…

Γιατί το λέτε αυτό; Δεν γίνατε ένας απ’ τους καλύτε­ρους κιθα­ρίστες;

Εντάξει, καλός είμαι σε όλα, αλλά το είπα με την έννοια πως, για να φτάσεις στην κορυφή του αντι­κει­μένου σου, θέλει θυσίες κατά το μεγα­λύτερο ποσο­στό της καθη­με­ρι­νότη­τάς σου. Δεν είναι όμως η κορυφή το ζητούμενό μου και ειδικά στην τέχνη. Απέρ­ριψα πρόταση για πρω­τα­γω­νι­στικό ρόλο σε σίριαλ, γιατί θα απαι­τούσε δέκα ώρες την ημέρα δου­λειά. Πάντα πίστευα από πολύ νωρίς ότι μπο­ρεί κανείς να δια­πρέψει και ως δευ­τε­ρα­γω­νι­στής, όχι απα­ραι­τήτως μόνο ως πρω­τα­γω­νι­στής. Με τη μισή δου­λειά και με το μισό κόστος παίρ­νεις το ίδιο απο­τέλε­σμα. Στην αρχή με τους Αγα­μους, την πρώτη χρο­νιά, τα έκανε όλα ο Ιερο­κλής. Μου έλεγε: «Βρε μαλάκα, βοήθησέ με λίγο, αφού το ταλέντο σου περισ­σεύει». Κι εγώ του απα­ντούσα: «Εγώ είμαι μου­σι­κός, δεν κάνω καρα­γκιο­ζι­λίκια». Σιγά σιγά από τη δεύτερη χρο­νιά με έπεισε και μπήκα σ’ ένα λούκι. Μπο­ρούσα να το κάνω καλά εν πάση περι­πτώ­σει και δια­πίστωσα πως, αν δεν κάνω κάτι καλά, καλύτερα να το παρα­τήσω.

Τι σας ευχα­ρι­στεί περισ­σότερο ωστόσο;

Όλα! Βέβαια, έπειτα απ’ όλα αυτά τα χρόνια, θα δήλωνα μου­σι­κός. Υπ’ όψιν, έχω σπου­δάσει και φωτο­γρα­φία στα­τική στη Γερ­μα­νία και μέχρι πριν από δέκα χρόνια το βίντεο δεν μ’ ενδιέφερε καθόλου. Ο δια­καής πόθος μου είναι να κάνω μια ται­νία με τη συγκλο­νι­στική ιστο­ρία του παπ­πού μου, που έχει πολύ μεγάλο ενδια­φέρον.

Ησυ­χία δεν έχετε…

Είμαι ένας επι­λε­κτικά τεμπέλης.

Πολυ­σχι­δής τεμπέλης όμως.

Μπο­ρεί να με δεις να έχω πετα­μένη μια μπλούζα για μία εβδο­μάδα και να μην τη μαζεύω. Λες «τι τεμπελ­χα­νάς είν’ αυτός;», θα με δεις όμως και να δου­λεύω για 20 ώρες σε κάτι που με ενδια­φέρει. Δεν γίνε­ται να είμα­στε καλοί σε όλα.

Ο Αλέξαν­δρος Γιω­τόπου­λος της 17Ν απο­φυ­λα­κίστηκε προς στιγ­μήν. Καλώς λέτε;

Αλλοι κι άλλοι δεν έχουν μπει καν φυλακή. Ο Γιω­τόπου­λος είναι πάνω από 80 χρόνων, λέτε να έχει το κου­ράγιο να ξαναρ­χίσει τις βομ­βι­στι­κές επι­θέσεις; (γέλια) Δεν το νομίζω…

Η μου­σική σηκώ­νει να έχει πολι­τικό χαρα­κτήρα;

Η μου­σική αμι­γώς όχι, αλλά ο στίχος ναι. Και πάλι όχι απα­ραίτητα, υπάρ­χει το ερω­τικό, το πολι­τικό τρα­γούδι ή το τρα­γούδι δια­μαρ­τυ­ρίας. Η μου­σική συνο­δεύει τους στίχους του εκάστοτε τρα­γου­διού. Υπάρ­χει επα­να­στα­τικό instrumental κομ­μάτι που θα κατα­λάβεις το νόημά του;

Υπάρ­χει η Διε­θνής.

(γέλια) Εδώ θα μου πεις λοι­πόν «ρε Στα­ρόβα, η μου­σική δεν προ­κα­λεί συναι­σθήματα;» Προ­κα­λεί τα μάλα, αλλά δεν είναι σκο­πός της μου­σι­κής να πολι­τι­κο­ποιείται, όπως και οι καλ­λι­τέχνες γενι­κότερα.

Μου αρέσει ο τίτλος που σας δόθηκε για τη συναυ­λία στο Βράχων: «Star Ovation και Starovas Band».

Στην αρχή δια­φω­νούσα, το έβλεπα λίγο ψωνίστικο, αλλά με έπιασε ο μάνα­τζερ Τάκης Μου­ζάκης: «Δεν δικαιούσαι έπειτα από τόσα χρόνια να λέγε­σαι όπως θες;». Τελικά δεν είχε άδικο.

Ρεπερ­το­ριακά πού θα κινη­θεί η συναυ­λία;

Θα περιέχει στο κυρίως μέρος κομ­μάτια με τα οποία μεγα­λώ­σαμε, Bad Company, Deep Purple, Led Zeppelin, αλλά και ελλη­νικά, Σιδη­ρόπουλο, Που­λι­κάκο, Κατσι­μι­χαίους κ.ά. Το ροκ που καλύπτει τις δεκα­ε­τίες ’70, ’80 και ’90. Εγώ είμαι λάτρης του ’70, χωρίς να αφο­ρίζω τις άλλες δεκα­ε­τίες. Ηταν πιο «analog» τότε τα πράγ­ματα σε αισθη­τικό επίπεδο. Το κιτς, ως γνω­στόν, ήταν υπόθεση της δεκα­ε­τίας του ’80, σε αντίθεση με ται­νίες του ’70 που βλέπεις, όπου η ποιότητα του φιλμ είναι ανα­ντι­κα­τάστατη.

Σαν πάρτι μού ακούγε­ται.

Ακρι­βώς, θα δώσουμε ένα beach party στα βράχια του Θεάτρου Βράχων. Ολοι οι καλε­σμένοι, που δεν θέλω να ανα­κοι­νω­θούν καθώς είμαι λίγο προ­λη­πτι­κός μ’ αυτό, δεν θα παίξουν δικά τους κομ­μάτια. Το ίδιο και στο Κύτ­ταρο, όπου ξεκίνησε η ιστο­ρία το περα­σμένο φθι­νόπωρο: Οι Πυξ Λαξ τρα­γούδη­σαν Pink Floyd, ο Πασχα­λίδης το «Hotel California», ο Καζούλης Beatles, ο Μου­ζου­ράκης Τζίμι Χέντριξ και ο Σαβ­βι­δάκης ως πολυ­ερ­γα­λείο τα πάντα. «Secret concert» θα χαρα­κτήριζα τη συναυ­λία αυτή.

Αισθάνε­στε τυχε­ρός άνθρω­πος;

Μόνο! Πιστεύω ότι άνθρω­ποι σαν και μένα ορίζουν τις τύχες τους και τη ζωή τους κατά ένα 90%. Οσα αρνη­τικά μού έχουν συμ­βεί, ακόμη και η περι­πέτεια της υγείας μου, εγώ τα προ­κάλεσα με τον τρόπο ζωής μου. Αν εξαι­ρέσεις αυτούς που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, όλες οι κινήσεις όλων μας, των άλλων, εξαρ­τώ­νται από τις επι­λο­γές μας. Στη δική μου ζωή όλα ήρθαν χωρίς να τα επι­δι­ώξω.

INFO

Παρασκευή 5 Ιουνίου – Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη»

Πηγή: Documento

Διαβάστε επίσης:

Πέντε συλλήψεις σε μια μέρα για εμπρησμούς σε Χίο, Εύβοια, Λέσβο και Φθιώτιδα

Γυναικοκτονία στην Καλαμάτα: «Είχαμε σχέδιο να φύγει» λέει η αδελφή της Βασιλικής

Κορυδαλλός: «Βγήκα έξω και είδα καπνούς» – Απεγκλωβίστηκε ο άνδρας από το φλεγόμενο σπίτι

Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr