Δεν με αναγνωρίζετε, γιατί έλειπα καιρό…

Πώς επιστρέφει κανείς, από τον εναλλακτικό παράδεισο του Βερολίνου στη σκοτεινή Ελλάδα του Μητσοτάκη;

Πώς το είπε ο Θανασάρας, χθες το βράδυ στη Θεσσαλονίκη; Δεν με αναγνωρίζετε, γιατί έλειπα καιρό. Ήμουν στο Ευρωμπάσκετ. Για την ακρίβεια, είμαι ακόμη στο Ευρωμπάσκετ, 9η μέρα σερί στο Βερολίνο, ενώ είχαν προηγηθεί άλλες 8 στο Μιλάνο. Το βράδυ της Τρίτης, έζησα την άγρια σκασίλα του αποκλεισμού της Εθνικής μας από τους Γερμανούς, αλλά από την επόμενη μέρα, μόλις ξεπέρασα την κατακεφαλιά δηλαδή, μου τρώει τα σωθικά άλλου είδους καημός. Πολύ πιο σοβαρός. Βαρύ σεκλέτι, που λένε και οι Τούρκοι γκασταρμπάιτερ στο Κρόιτσμπεργκ.

Πώς επιστρέφει κανείς στην Ελλάδα του Μητσοτάκη και των κυρ Παντελήδων, της κρατικής ασυδοσίας και των πραιτωριανών δολοφόνων, μετά από δυόμισυ εβδομάδες στην πασαρέλα του Μιλάνου και στον εναλλακτικό παράδεισο του Βερολίνου;

Ειδικά η βουτιά από την πόλη του Ντέιβιντ Μπάουι και του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ στον τόπο του Σεφερλή, του Σίλα και του Ρουβά είναι μία ψυχρολουσία που δεν την αντέχει το ταλαιπωρημένο σαρκίο μου, πόσο μάλλον ο ανανεωμένος από τον ευρωπαϊκό αέρα εγκέφαλος μου.

Στο μετρό του Βερολίνου είδα να κυκλοφορεί τύπος που από πάνω δεν φορούσε τίποτε άλλο, παρά μόνο ένα κολάρο σκύλου, από αυτά που δένουν και στο στήθος. Πίσω στην Ελλάδα, πάλι, διαβάζω για γονείς που αποκαλούν τις νηπιαγωγούς «ξώβυζα» και «καραπουτανάρες» και αποθεώνονται από φιλελέ ομοϊδεάτες στα social media.

Πώς επιστρέφει κανείς από την παγκόσμια πρωτεύουσα της ανεκτικότητας στο γιδοτόπι της ομοφοβίας και του ρατσισμού; Για κάθε μπίρα που κατέβασα στο αγαπημένο μου στέκι στο Βερολίνο (το μπαρ Eschschloraque, όπου απαγορεύονται οι σέλφις και οι λοιπές πόζες), ο καθημερινός πικρός καφές που με περιμένει στην πατρίδα μου φαίνεται κώνειο.

Ξέχασα να σας πω, ότι στις γερμανικές εφημερίδες και ιστοσελίδες -τις κανονικές, όχι τη Bild– διάβασα πολύ περισσότερα σχόλια για το ποιόν της κυβέρνησης Μητσοτάκη, απ’ ότι στα πετσωμένα ελληνικά μέσα «ενημέρωσης». Οι ξένοι μας βλέπουν ως μπανανία που ολισθαίνει προς την εκτροπή. Όσοι ασχολούνται με τα κοινά, τέλος πάντων. Που, εδώ δεν είναι καθόλου λίγοι. Το Βερολίνο δεν κάνει «απολιτίκ».

Σερφάροντας στο ελληνικό ίντερνετ, αυτές τις μέρες, έμαθα ότι η τιμή του ψωμιού στη Γερμανία, όπου υπενθυμίζω ότι βρίσκομαι, έφτασε, λέει, τα 6 ευρώ. Σανό πολυτελείας για να γευματίσει ο ακοίμητος συνέλληνας. Λίγα λεπτά νωρίτερα είχα μόλις επιστρέψει από το σούπερ μάρκετ ReWe, όπου με 6,38 ευρώ αγόρασα μία σακούλα ψωμί του τοστ, ωραίο γερμανικό τυρί από αγελαδίτσες των Άλπεων, μία δίλιτρη κοκακόλα λάιτ για το ρούμι, τροπικούς χυμούς, ένα γιαουρτάκι και κάτι αναλώσιμα για το μπάνιο.

Η φτήνια στο Βερολίνο είναι εξωφρενική, σε σχέση με το κόστος ζωής στην Αθήνα, εκτός πια αν είστε από εκείνους που μετράνε ως κριτήριο μόνο την τιμή του εμφιαλωμένου νερού. Και δεν μιλώ μόνο για το καλάθι του νοικοκύρη ούτε ρίχνω στην εξίσωση τους μισθούς των Γερμανών και των Ελλήνων.

Το ευρύχωρο διαμέρισμα με κήπο όπου μένω στο Μίτε μου στοιχίζει 63 ευρώ τη βραδιά, η μπίρα Leffe στο ανωτέρω μπαρ 4 ευρώ, το γεύμα στο βιετναμέζικο «Μεσιέ Βουόνγκ» όπου μ’ έστειλε η φίλη μου η Πόλυ Λυκούργου 18 ευρώ. Το εισιτήριο του ιστορικού κινηματογράφου στα Hackescher Hoefe, για να δω το ντοκυμαντέρ για τον Μπάουι, που λέγαμε, 11 ευρώ.

H μέση τιμή της αμόλυβδης είναι φτηνότερη από την αντίστοιχη της Ελλάδας (1,980 ευρώ το λίτρο έναντι 1,993). Του φυσικού αερίου, ομοίως. Το εβδομαδιαίο εισιτήριο απεριορίστων διαδρομών που αγόρασα για τα μέσα μεταφοράς (που φυσικά λειτουργούν μέρα-νύχτα) κόστισε 36 ευρώ, αλλά επειδή ο Δήμος του Βερολίνου αναγνωρίζει την ανάγκη για οικονομία σε συνθήκες ύφεσης καθιερώνει μάξιμουμ μηνιαίο εισιτήριο αξίας 29 ευρώ. Επαναλαμβάνω, μηνιαίο.

Mόνο τα εισιτήρια των ροκ συναυλιών τσούζουν κάπως. Ποιος δίνει 60-65 ευρώ για να δει τους γερόντους Uriah Heep ή τους Madness από τα ορεινά ενός θεάτρου στην πλατεία Πότσνταμ; Α, ναι, εγώ. Επειδή ξέρω ότι δεν θα φάω ξύλο ούτε θα πάθω ασφυξία από δακρυγόνα, εάν φωνάξω «καγκελάριε γ****σαι».  

Αυτό που κάνει τη διαφορά, βέβαια, εδώ στο Μπερλίν, είναι η ποιότητα ζωής. Η έλλειψη μιζέριας και το ανοιχτό μυαλό των ντόπιων. Το χαμόγελο που τους βγαίνει αβίαστα και η αίσθηση ότι όλα επιτρέπονται. Η απουσία της επιτήδευσης και της δηθενιάς. Η πολυπολιτισμικότητα και ο μοντερνισμός. Η βεβαιότητα, ότι οι φόροι του πολίτη αξιοποιούνται σε κοινωφελείς σκοπούς ορατούς διά γυμνού οφθαλμού.

Μέχρι και ο καιρός είναι καλύτερος από τον ελληνικό αυτές τις δύο εβδομάδες! Λιακάδα, δροσούλα το βράδυ και ούτε σταγόνα βροχής. Η ομπρέλα μου κάνει τουρισμό ανέμελη. Μόνο χθες χρειάστηκε να την επιστρατεύσω για λίγο.

Η επιστροφή στη θρησκόληπτη και οπισθοδρομική  Ελλάδα της ακραίας καταστολής και του σκοταδιού, μεθαύριο το βράδυ, μου φαίνεται σαν βουτιά στον μεσαίωνα μέσα από μία μαύρη τρύπα χωρίς πάτο. Τουλάχιστον, θα με υποδεχθούν τα γατιά μου, με τον γνώριμο ενθουσιασμό: το Πιροσκί θα τρέξει να κρυφτεί, ενώ η Σβούρα θα συνεχίσει να γλείφει τα αχαμνά της.

Λησμόνησα να αναφέρω, αν και υποθέτω ότι το είχατε μαντέψει, ότι ούτε το Μιλάνο ούτε το Βερολίνο έχουν αδέσποτα. Το ποντικάκι που γυρόφερνε στα πόδια των θαμώνων χθες, στα τραπεζάκια έξω από το εστιατόριο, ήταν η μοναδική μορφή άγριας ζωής που είδαν τα μάτια μου τις μέρες του Ευρωμπάσκετ.

«Γίνετε η φωνή μας»: Διαδηλώσεις αλληλεγγύης σε όλο τον κόσμο για τις εξεγερμένες γυναίκες στο Ιράν

«Γίνετε η φωνή μας»: Διαδηλώσεις αλληλεγγύης σε όλο τον κόσμο για τις εξεγερμένες γυναίκες στο Ιράν

«Γυναίκες, ζωή, ελευθερία», είναι ένα από τα συνθήματα που φωνάζουν οι διαδηλωτές στις δυναμικές πορείες…

«Όχι μετρό στην πλ. Εξαρχείων»: Συγκέντρωση και διαμαρτυρία έξω από το Δημαρχείο την Τρίτη, 4 Οκτωβρίου

«Όχι μετρό στην πλ. Εξαρχείων»: Συγκέντρωση και διαμαρτυρία έξω από το Δημαρχείο την Τρίτη, 4 Οκτωβρίου

Ανένδοτοι οι κάτοικοι των Εξαρχείων προμηνύουν έναν ανυποχώρητο αγώνα ενάντια στον «εξευγενισμό» της γειτονιάς.

Φλώρινα: Καταδικασμένος για ασέλγεια και αποπλάνηση ανήλικου παιδιού κυκλοφορούσε ελεύθερος στην πόλη

Φλώρινα: Καταδικασμένος για ασέλγεια και αποπλάνηση ανήλικου παιδιού κυκλοφορούσε ελεύθερος στην πόλη

Ο 40χρονος είχε καταδικαστεί σε ποινή κάθειρξης 15 ετών στην Κρήτη. Έφτασε στη Φλώρινα και…