Δεν ξέρουν (πάντα) τι ψηφίζουν στη Βουλή

Του Γεράσιμου Λιβιτσάνου

Πριν από λίγες μέρες έγινε μια… ανακάλυψη από δημοσιεύματα δυο εφημερίδων! Το άρθρο ενός νόμου (4387/16) που ψηφίστηκε πριν από δέκα μήνες μειώνει (στις περισσότερες περιπτώσεις) την εισφορά αλληλεγγύης των βουλευτών. Μετά τον σάλο που προκλήθηκε ο ίδιος ο πρόεδρος της Βουλής δήλωσε ότι η διάταξη δεν ψηφίστηκε κατόπιν απαιτήσεως των βουλευτών. Με λίγα λόγια, δεν το… ήξεραν. Το ερώτημα λοιπόν επανέρχεται: ξέρουν τι ψηφίζουν όλοι οι βουλευτές; Πέρασε μια τέτοια διάταξη χωρίς κανένας από τους 300 να θελήσει έστω να τη σχολιάσει, ενώ όταν εντοπίστηκε τοποθετήθηκαν οι πάντες;

Τα κόμματα με μικρή κοινοβουλευτική δύναμη συχνά το παραδέχονται ευθέως. Οι κοινοβουλευτικοί τους εκπρόσωποι ομολογούν ότι δεν προλαβαίνουν να επεξεργαστούν όλα τα νομοσχέδια και τις εκατοντάδες ρυθμίσεις που κατατίθενται. Ιδίως όταν πρόκειται για εσπευσμένες νομοθετήσεις. Οπως αυτές που προκύπτουν στα τελευταία επτά μνημονιακά χρόνια, λίγο πριν ή αμέσως μετά τις συμφωνίες με τους δανειστές. Μεσοπρόθεσμα, προαπαιτούμενα, επείγουσες προσαρμοστικές ρυθμίσεις.

Η ίδια όμως κατάσταση φαίνεται πως ισχύει σε σημαντικό βαθμό και για τους βουλευτές των δυο μεγαλύτερων κομμάτων. Τι κι αν σύμφωνα με την τελευταία απογραφή της Διεύθυνσης Ανθρώπινου Δυναμικού της Βουλής οι βουλευτές διαθέτουν 572 επιστημονικούς συνεργάτες ώστε να μελετούν τα νομοθετήματα; Τι κι αν πριν από λίγους μήνες ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας Νότης Μηταράκης δήλωνε (αναφερόμενος στο πόρισμα της εξεταστικής επιτροπής) ότι το κόμμα του διαθέτει ειδικό λογισμικό σύγκρισης εγγράφων; Είναι προφανές ότι υπάρχει πρόβλημα.

Στον αντίποδα αυτής της κατάστασης, όμως, είναι πολλοί και οι τρόποι που διαθέτει η εκάστοτε κυβέρνηση προκειμένου, να καμουφλάρει και να περνά «διακριτικά» νομοθετικές ρυθμίσεις. Ας δούμε τους κυριότερους από αυτούς…

Περίπλοκες διατυπώσεις: «Από την έναρξη ισχύος του παρόντος καταργείται το άρθρο 26 του ν. 4314/2014 (Α΄ 265). Η περίπτωση ι΄ της παρ. 1 του άρθρου 17 του ν. 3882/2010 (Α΄ 166) αντικαθίσταται ως εξής:…». Μια φράση με σύνταξη σαν κι αυτή –επιλέχθηκε τυχαία από ένα πρόσφατα ψηφισμένο νομοσχέδιο– μπορεί να σημαίνει την κατάργηση μιας φοροαπαλλαγής, μια επιβάρυνση του δημοσίου, να συνιστά ρουσφέτι ή ρύθμιση που θα προκαλέσει έντονες αντιδράσεις.

Με τέτοιου είδους δαιδαλώδεις διατυπώσεις μια διάταξη νόμου γίνεται πραγματικά «αόρατη», ιδίως αν περιέχεται σε νομοσχέδιο εκατοντάδων άρθρων και σελίδων και δεκάδων χιλιάδων λέξεων. Δηλαδή ένα είδος νομοθέτησης που κάθε άλλο παρά σπανίζει στις μνημονιακές εποχές μας. Είναι χαρακτηριστικό πως το τελευταίο νομοσχέδιο της ενσωμάτωσης των προαπαιτούμενων του Eurogroup του περασμένου Μαΐου στην ελληνική νομοθεσία αριθμούσε 232 άρθρα και 4.167 σελίδες, χωρίς σε αυτές να συνυπολογίζονται οι εκθέσεις επί του νόμου.

Διαβάστε ολόκληρο το ρεπορτάζ στο documentonews.gr