Δεν είστε κυβερνητικός εκπρόσωπος κύριε Τασούλα

Μπορεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης να ανέλαβε την εξουσία το 2019 με το αφήγημα της «κοινής λογικής», της μετριοπάθειας και της θεσμικότητας, όμως έχοντας μπει στον 7ο χρόνο της πρωθυπουργικής του πορείας, στο εξωτερικό πλέον χαρακτηρίζεται ως «νεκροθάφτης της δημοκρατίας» (Taz). Πέρα από το σκάνδαλο των υποκλοπών, τις πρακτικές της συγκάλυψης στο έγκλημα των Τεμπών και στον ΟΠΕΚΕΠΕ, μία κίνηση που έδειξε το κυνικό πρόσωπο του Μητσοτάκη είναι η επιλογή του Κώστα Τασούλα, για τη θέση του ανώτατου πολιτειακού αξιώματος της χώρας. Ήταν μία επιλογή στην οποία αποτυπώθηκε με καθαρότητα ότι οι θεσμοί της χώρας, ακόμη και ο θεσμός της προεδρίας, έχουν γίνει εργαλείο για την αναπαραγωγή της εξουσίας του.

Όταν ο Κωνσταντίνος Τασούλας εξελέγη πρόεδρος της Δημοκρατίας με τις ψήφους μόνο της Νέας Δημοκρατίας και 4 ανεξάρτητων βουλευτών (160 συνολικά), μεταξύ των οποίων ο Αντώνης Σαμαράς και ο Μάριος Σαλμάς, τα κόμματα της αντιπολίτευσης μιλούσαν για ένα πρόσωπο, που θα παίζει τον ρόλο του κομματάρχη. Μισό χρόνο αργότερα βλέπουμε σε «live μετάδοση» ο ανώτατος πολιτειακός παράγοντας της χώρας να ευτελίζει το θεσμό, κατά τη διάρκεια της συνάντησής του με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, στον απόηχο των πρωθυπουργικών εξαγγελιών στη ΔΕΘ.

Συγκεκριμένα, στον διάλογο που έγινε στο Προεδρικό Μέγαρο, μετά την «αυτοαποθέωση» του Κυριάκου Μητσοτάκη, που έχει γονατίσει διά της ακρίβειας και των έμμεσων φόρων την κοινωνία, πήρε τον λόγο ο πρόεδρος της Δημοκρατίας. Στην τοποθέτησή του μίλησε για «επιτυχίες» της ελληνικής οικονομίας, οι οποίες φαίνονται από το ποσό των εξαγγελιών της ΔΕΘ και εξήρε τη δημοσιονομική πειθαρχία που ακολουθεί η κυβέρνηση.

Πέρα από το κυβερνητικό «success story» της οικονομικής ανάπτυξης που αναπαρήγαγε ο κ. Τασούλας, τη στιγμή που τα κρατικά έσοδα βγαίνουν κατά κύριο λόγο από τους έμμεσους φόρους, που είναι και οι πιο άδικοι, έχει σημασία και η τοποθέτηση του προέδρου της Δημοκρατίας για την σταθερότητα που έχει ανάγκη ο τόπος. Επικαλέστηκε την περίοδο του 1951, όπου υπήρχε αστάθεια και όπως είπε, μετά το 1952 που υπήρχαν «αυτοδύναμες κυβερνήσεις» ξεκίνησε το «νοικοκύρεμα της οικονομίας» και κατέληξε, απευθυνόμενος προς τον πρωθυπουργό, ότι «δεν είναι μόνο η δημοσιονομική σταθερότητα, την οποία βλέπω πως περιποιείστε και φροντίζετε ως κόρη οφθαλμού, και καλά κάνετε, είναι και η πολιτική σταθερότητα η οποία έχει μια σημασία».

Τη συγκεκριμένη τοποθέτηση θα τη ζήλευε και ο Παύλος Μαρινάκης, ο οποίος είναι κυβερνητικός εκπρόσωπος. Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας ξεχνάει το ρόλο του και αναπαράγει το αφήγημα ότι «δεν θα γίνουμε Γαλλία», που χρησιμοποιούν κυβερνητικά στελέχη για να συσπειρώσουν τους απογοητευμένους πολίτες δια του φόβου. Είναι αδιανόητο ο ανώτατος πολιτειακός παράγοντας της χώρας να γίνεται τόσο κυνικά γρανάζι του βασικού κυβερνητικού αφηγήματος περί σταθερότητας. Ακόμη και ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης είπε ουσιαστικά στη συνέντευξη Τύπου στη ΔΕΘ, ότι για τον εάν θα υπάρχει αυτοδύναμη κυβέρνηση ή κυβέρνηση συνεργασίας θα το αποφασίσει ο «κυρίαρχος ελληνικός λαός».

Όμως έχει σημασία να αναδείξουμε και την ιστορική συνθήκη που επικαλείται ο Κωνσταντίνος Τασούλας. Πέρα από το γεγονός ότι συνδέει την έννοια της σταθερότητας και της οικονομικής ανάπτυξης με τις αυτοδύναμες κυβερνήσεις, το οποίο προσβάλλει τον κοινό νου, στην περίοδο που αναφέρεται και την «αποθεώνει», επικρατούσε το περίφημο μετεμφυλιακό κράτος. Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας μιλάει για την ανάπτυξη στην εποχή του παρασυντάγματος, των εξοριών και της εθνικοφροσύνης. Ξεχνάει όμως ότι αυτή η «ματωμένη ανάπτυξη» προήλθε σε πολύ μεγάλο βαθμό από τα εμβάσματα των μεταναστών Ελλήνων, που έφυγαν στο εξωτερικό για να βρουν μία καλύτερη ζωή.

Ο κ. Τασούλας λειτουργεί σαν κομματάρχης και όχι σαν πρόεδρος της Δημοκρατίας. Πρέπει να γνωρίζει ο πρόεδρος της Δημοκρατίας ότι δεν είναι ούτε εκπρόσωπος της κυβέρνησης, ούτε του Παπάγου. Μπορεί η σημερινή κυβέρνηση να λειτουργεί σας «νέα ΕΡΕ», όμως τουλάχιστον οι θεσμικοί παράγοντες της χώρας ας κρατάνε τα προσχήματα.

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr