CNN: Ο Τραμπ έχει απειλήσει 1 στις 13 χώρες του πλανήτη

Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ ήταν ακόμη υποψήφιος για την προεδρία, παρουσίαζε τον εαυτό του ως τον πολιτικό που θα απέτρεπε νέους πολέμους. Κατηγορούσε τους αντιπάλους του ότι ήταν πρόθυμοι να εμπλέξουν τις ΗΠΑ σε ατελείωτες στρατιωτικές συγκρούσεις, ακόμη και σε έναν πιθανό Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Με ιδιαίτερη ευκολία χαρακτήριζε άλλους πολιτικούς «πολεμοχαρείς επεμβατιστές» και υποσχόταν πως η δική του ηγεσία θα έβαζε τέλος στις αμερικανικές στρατιωτικές περιπέτειες στο εξωτερικό.

Ωστόσο, η πραγματικότητα της προεδρίας του φαίνεται να απέχει σημαντικά από αυτή την εικόνα, τονίζει το CNN.

Κατά τη διάρκεια των δύο θητειών του, ο Τραμπ έχει απειλήσει, αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο επίθεσης ή πραγματοποιήσει στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον ενός εντυπωσιακά μεγάλου αριθμού χωρών. Η πιο πρόσφατη προσθήκη σε αυτή τη λίστα ήρθε όταν απείλησε το Ομάν, δηλώνοντας ότι αν συνεργαστεί με το Ιράν για τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να το βομβαρδίσουν.

Η δήλωση έγινε μάλιστα σχεδόν αδιάφορα, σαν ένα τυχαίο σχόλιο στη διάρκεια συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου στον Λευκό Οίκο,  γεγονός που έκανε πολλούς να σχολιάσουν πόσο φυσικά πλέον εντάσσεται η απειλή στρατιωτικής βίας στη δημόσια ρητορική του.

Και αυτό ακριβώς είναι που προκαλεί τη μεγαλύτερη ανησυχία: η στρατιωτική απειλή παρουσιάζεται συχνά ως κάτι σχεδόν συνηθισμένο.

Μέχρι σήμερα, ο Τραμπ έχει συνδεθεί με απειλές ή στρατιωτικές ενέργειες απέναντι σε τουλάχιστον δεκαπέντε χώρες. Οι περισσότερες από αυτές σημειώθηκαν μέσα στους πρώτους δεκαέξι μήνες της δεύτερης θητείας του, αν και ορισμένες ξεκινούν ήδη από την πρώτη προεδρία του.

Στη δεύτερη θητεία του έχουν ήδη πραγματοποιηθεί στρατιωτικά πλήγματα σε επτά χώρες: στο Ιράν, στο Ιράκ, στη Νιγηρία, στη Σομαλία, στη Συρία, στη Βενεζουέλα και στην Υεμένη. Σε κάποιες περιπτώσεις, όπως στο Ιράκ, οι επιχειρήσεις παρουσιάστηκαν ως «στοχευμένες επιθέσεις» εναντίον τρομοκρατικών οργανώσεων και όχι ως επιθέσεις κατά ολόκληρων κυβερνήσεων. Ωστόσο, η συχνότητα και η γεωγραφική έκταση αυτών των παρεμβάσεων δημιουργούν την εικόνα μιας εξαιρετικά επιθετικής εξωτερικής πολιτικής.

Παράλληλα, ο Τραμπ έχει απειλήσει ή αρνηθεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο στρατιωτικής δράσης απέναντι σε άλλες χώρες όπως ο Καναδάς, η Κολομβία, η Κούβα, η Γροιλανδία, ως έδαφος της Δανίας, το Μεξικό, ο Παναμάς και πλέον το Ομάν. Ήδη από την πρώτη του θητεία είχε χρησιμοποιήσει παρόμοια ρητορική απέναντι στο Μεξικό και τη Βόρεια Κορέα.

Φυσικά, όλες αυτές οι περιπτώσεις δεν είναι ίδιες. Άλλες αποτελούν άμεσες στρατιωτικές επιχειρήσεις και άλλες περισσότερο πολιτικές απειλές ή δηλώσεις στρατηγικής πίεσης. Παρ’ όλα αυτά, το συνολικό μοτίβο δείχνει έναν ηγέτη που χρησιμοποιεί συστηματικά τη γλώσσα της στρατιωτικής ισχύος ως βασικό εργαλείο εξωτερικής πολιτικής.

Πολλοί αναλυτές συνδέουν αυτή τη συμπεριφορά με τη λεγόμενη «θεωρία του τρελού» — μια στρατηγική σύμφωνα με την οποία ένας ηγέτης προσπαθεί να φαίνεται απρόβλεπτος και ικανός για ακραίες ενέργειες, ώστε οι αντίπαλοί του να υποχωρούν από φόβο. Ο Τραμπ φαίνεται να υιοθετεί συχνά αυτή την τακτική, καλλιεργώντας την εικόνα ενός ανθρώπου που μπορεί ανά πάσα στιγμή να αντιδράσει βίαια ή χωρίς προειδοποίηση.

Η στρατιωτική βία ως πολιτικό εργαλείο

Ωστόσο, αυτή η στρατηγική δημιουργεί και σοβαρούς κινδύνους. Όταν η απειλή στρατιωτικής βίας γίνεται καθημερινό πολιτικό εργαλείο, η γραμμή ανάμεσα στη διπλωματία και στην επιθετικότητα αρχίζει να θολώνει. Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι εκείνη μιας υπερδύναμης που αντιμετωπίζει ολοένα και περισσότερα διεθνή ζητήματα όχι μέσω διαπραγμάτευσης, αλλά μέσω εκφοβισμού και επίδειξης δύναμης.

Τα αριθμητικά δεδομένα ενισχύουν αυτή την εικόνα.

Ο Τραμπ έχει απειλήσει ή επιτεθεί περίπου σε μία στις δεκατρείς χώρες του κόσμου. Οι χώρες αυτές αντιστοιχούν περίπου στο ένα ενδέκατο του παγκόσμιου πληθυσμού — πράγμα που σημαίνει ότι εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι έχουν βρεθεί έστω και θεωρητικά αντιμέτωποι με το ενδεχόμενο μιας αμερικανικής στρατιωτικής επίθεσης.

Ιδιαίτερα έντονη είναι η παρουσία αυτής της πολιτικής στη Μέση Ανατολή, όπου έχουν στοχοποιηθεί ή απειληθεί πέντε διαφορετικές χώρες. Οι απειλές και οι επιχειρήσεις εκτείνονται επίσης σε τέσσερις ηπείρους: Ασία, Αφρική, Βόρεια Αμερική και Νότια Αμερική.

Ακόμη πιο ανησυχητικό για πολλούς αναλυτές είναι ότι σε ορισμένες περιπτώσεις η ρητορική του Τραμπ ξεπέρασε τα όρια της στρατιωτικής πίεσης και άγγιξε ανοιχτά επεκτατικές ή ιμπεριαλιστικές ιδέες. Έχει κατά καιρούς μιλήσει για την πιθανότητα προσάρτησης ή ελέγχου περιοχών όπως η Γροιλανδία, ο Παναμάς και ακόμη και η Βενεζουέλα, ενώ έχει αφήσει να εννοηθεί ότι χώρες όπως ο Καναδάς ή η Κούβα θα μπορούσαν να ενταχθούν στη σφαίρα αμερικανικής κυριαρχίας.

Έτσι, διαμορφώνεται μια έντονη αντίφαση: ο πολιτικός που εξελέγη υποσχόμενος να κρατήσει την Αμερική μακριά από πολέμους εμφανίζεται τελικά να χρησιμοποιεί διαρκώς τη γλώσσα της στρατιωτικής απειλής και της γεωπολιτικής επιβολής.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο πόσο μακριά είναι διατεθειμένος να φτάσει ο ίδιος, αλλά και πόσο έχει αλλάξει η ίδια η πολιτική κουλτούρα, ώστε τέτοιες δηλώσεις να ακούγονται σχεδόν φυσιολογικές στη δημόσια σφαίρα.

Διαβάστε επίσης:

CNN: Ποια είναι τα δύο κομβικά λάθη λάθη του Τραμπ στον πόλεμο με το Ιράν

CNN για ΗΠΑ-Ιράν: Τα βασικά σημεία της προτεινόμενης συμφωνίας που θα μπορούσε να τερματίσει τον πόλεμο

Ανάλυση CNN: Πώς ο πόλεμος στο Ιράν υπονομεύει τον Τραμπ στο ταξίδι του στην Κίνα

Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr