Ατιμωρησία και Σιωπή: Ποιος αποφασίζει ποιος έχει το δικαίωμα να ζει;

Μόνο την τελευταία εβδομάδα, πάνω από 800 Παλαιστίνιοι, συμπεριλαμβανομένων γυναικών και παιδιών, σκοτώθηκαν από ανελέητους ισραηλινούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς-μια βάναυση παραβίαση της εκεχειρίας που καθιστά την έννοια της διεθνούς δικαιοσύνης όλο και πιο κενή. Αυτές οι επιθέσεις, που διεξάγονται υπό το πρόσχημα της αυτοάμυνας, αποτελούν άλλο ένα κεφάλαιο στην ατελείωτη τραγωδία των Παλαιστινίων.

Αυτή η σφαγή δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό, αλλά συνέχεια ενός ευρύτερου μοτίβου βίας που συνεχίζεται χωρίς καμία ουσιαστική συνέπεια. Και καθώς ο κόσμος παρακολουθεί με τρόμο, η αντίδραση της διεθνούς κοινότητας παραμένει, στην καλύτερη περίπτωση, χλιαρή.

Πού βρισκόμαστε; Η διεθνής νομιμότητα δεν καταρρέει από μόνη της – αποδομείται σκόπιμα από εκείνους που την επικαλούνται όταν τους εξυπηρετεί και την παραβιάζουν όταν τους εμποδίζει. Τα ίδια τα κράτη που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται τη δικαιοσύνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα την έχουν μετατρέψει σε ένα εργαλείο πολιτικής χειραγώγησης.

Θυσιάζουν την ακεραιότητα του διεθνούς δικαίου προς όφελος των γεωπολιτικών και οικονομικών τους συμφερόντων, εις βάρος των πιο ευάλωτων. Αυτή η υπολογισμένη αδιαφορία για τη δικαιοσύνη διαβρώνει την αξιοπιστία του διεθνούς δικαίου, αφήνοντάς το να λειτουργεί μόνο ως βολικό αφήγημα για τους ισχυρούς.

Η αποτελεσματικότητα του νομικού λόγου που βασίζεται στο Διεθνές Δίκαιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και το Ανθρωπιστικό Δίκαιο αποσυντίθεται μπροστά στα μάτια μας. Οι νομικές αρχές που κάποτε θεωρούνταν ότι θα προστάτευαν τους πιο ευάλωτους έχουν πλέον μετατραπεί σε όπλα στα χέρια εκείνων που ισχυρίζονται ότι τις υπερασπίζονται.

Οι κυβερνήσεις, αντί να λογοδοτούν για τα εγκλήματα που διαπράττονται, αλληλοκαλύπτονται, επιτρέποντας την αδιάκοπη συνέχιση της βίας χωρίς επιπτώσεις.

Αυτή η απόλυτη ατιμωρησία δημιουργεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο, επιτρέποντας τη μαζική εξόντωση και τη συστηματική καταστροφή παλαιστινιακών ζωών μπροστά στα μάτια της παγκόσμιας κοινότητας. Το να στηριζόμαστε αποκλειστικά σε νομικά πλαίσια για την απόδοση δικαιοσύνης αποδεικνύεται ανεπαρκές.

Όταν οι νόμοι, που προορίζονταν να προστατεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, διαστρεβλώνονται για να δικαιολογήσουν τη βία, τότε παύουν να υπηρετούν τον αρχικό τους σκοπό. Αντί να είναι όργανα δικαιοσύνης, γίνονται εργαλεία καταπίεσης, διευκολύνοντας τη φίμωση όσων αντιστέκονται.

Οι δυτικές κυβερνήσεις, που αυτοχαρακτηρίζονται ως προπύργια της δημοκρατίας, της ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όχι μόνο σιωπούν μπροστά σε αυτά τα εγκλήματα, αλλά εργάζονται ενεργά για να καταπνίξουν όσους τολμούν να υψώσουν τη φωνή τους υπέρ των Παλαιστινίων. Αυτό περιλαμβάνει την υπεράσπιση του θεμελιώδους δικαιώματος των Παλαιστινίων να ζουν με αξιοπρέπεια-ή απλώς να ζουν.

Αυτό που είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι η ενεργή ποινικοποίηση της αλληλεγγύης. Όσοι υποστηρίζουν τη δικαιοσύνη για τους Παλαιστίνιους στιγματίζονται ως «υποκινητές μίσους» ή «συμπαθούντες της τρομοκρατίας». Στα σημερινά πολιτικά περιβάλλοντα, η αντίσταση δεν θεωρείται ηθικό καθήκον, αλλά ποινικό αδίκημα.

Όσοι αρνούνται να συμμορφωθούν με αυτήν την αφήγηση υφίστανται διώξεις. Υποστηρικτές των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων έχουν συλληφθεί σε πανεπιστήμια και διαδηλώσεις, οι φωνές τους φιμώνονται σε μια απέλπιδα προσπάθεια καταστολής της διαφωνίας. Πολλοί απαγορεύεται να εισέλθουν σε ευρωπαϊκά εδάφη, ενώ άλλοι στιγματίζονται ως απειλές για την εθνική ασφάλεια.

Αυτή η συντονισμένη προσπάθεια για τη φίμωση της ηθικής αντίστασης αποκαλύπτει τις πολιτικές σκοπιμότητες που βρίσκονται στο παρασκήνιο. Δεν είναι απλώς η αποτυχία του διεθνούς δικαίου που μας έχει φέρει εδώ, αλλά η σκόπιμη και υπολογισμένη εργαλειοποίησή του από εκείνους που ισχυρίζονται ότι το υπερασπίζονται.

Αυτή η εσκεμμένη φίμωση της αλληλεγγύης δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια στρατηγική συγκάλυψη εγκλημάτων. Η κουλτούρα της ατιμωρησίας δεν είναι αποτέλεσμα ατυχήματος ή σύμπτωσης-είναι μια πολιτική επιλογή των κυβερνήσεων που ενδιαφέρονται περισσότερο για τη διατήρηση των συμφερόντων τους παρά για τη διασφάλιση της δικαιοσύνης για τους καταπιεσμένους.

Η ατιμωρησία, στην προκειμένη περίπτωση, δεν είναι μια ατυχής παρενέργεια ενός αναποτελεσματικού συστήματος, αλλά το αποτέλεσμα μιας προσεκτικά οργανωμένης απόφασης να προστατευθούν οι δράστες της βίας από κάθε λογοδοσία.

Και αυτή η πολιτική επιλογή ανοίγει τον δρόμο για ακόμη μεγαλύτερες θηριωδίες στο μέλλον-περισσότερες μαζικές σφαγές, μεγαλύτερος εκτοπισμός και μια ασταμάτητη αποδόμηση της ίδιας της έννοιας της ανθρώπινης ζωής που αξίζει προστασία.

Η ώρα για μικροαλλαγές στο σύστημα έχει περάσει. Δεν χρειαζόμαστε απλώς μια αλλαγή προσέγγισης-χρειαζόμαστε μια πλήρη ανατροπή του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη διεθνή ευθύνη και αλληλεγγύη.

Το υπάρχον σύστημα, που επιτρέπει τη φίμωση της ηθικής αντίστασης και τη νομιμοποίηση της καταπίεσης, πρέπει να αποδομηθεί. Αν δεν δράσουμε τώρα, θα είμαστε συνένοχοι σε έναν κόσμο όπου η αδικία δεν θα είναι η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας.

* Η Τατιάνα Σβώρου είναι Σύμβουλος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ανθρωπιστικής Συνηγορίας. Από το 2019 έως σήμερα έχει συμμετάσχει σε αποστολές με διαφορετικούς οργανισμούς (Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, Save the Children) στο Λίβανο, το Ιράκ, την Ιορδανία, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και έχει υλοποιήσει στρατηγικές υπεράσπισης για την Τυνησία/Λιβύη και τη βορειανατολική Συρία

Διαβάστε επίσης:

Μενδώνη: Πανεπιστημιακός σχολιάζει το σόου στην Αργολίδα – «Αυτή είναι η μισή ιστορία»

Ο Πορτοσάλτε αποκάλυψε το παρασκήνιο στη ΝΔ: Ο Μητσοτάκης φεύγει – Ποιος θα τον διαδεχτεί (video)

Μενδώνη: Σκληρή ανακοίνωση από τους Αρχαιολόγους για τις φωνές στην Αργολίδα – Αιχμές και για την Παπαδημητρίου

Ευθεία επίθεση Μαρινάκη σε Αλαφούζο για μεταφορές ρώσικου πετρελαίου: Καμπανάκι και προς τον Μητσοτάκη

Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr