Αποστάσεις Στουρνάρα για δάνεια νόμου Κατσέλη: «Δεν είναι καθαρή η απόφαση του Αρείου Πάγου»

Αποστάσεις από την πρόσφατη απόφαση του Αρείου Πάγου για τον τρόπο εκτοκισμού των δανείων που υπάγονται στον νόμο Κατσέλη κράτησε ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, Γιάννης Στουρνάρας, αναγνωρίζοντας ότι η ετυμηγορία αφήνει περιθώρια για διαφορετικές ερμηνείες μεταξύ τραπεζών, servicers και δανειοληπτών. Η τοποθέτησή του επιβεβαιώνει το κλίμα αβεβαιότητας που συνεχίζει να βαραίνει χιλιάδες υπερχρεωμένα νοικοκυριά, τα οποία βρίσκονται αντιμέτωπα με τον κίνδυνο νέων οικονομικών επιβαρύνσεων.

Συγκεκριμένα δήλωσε: «Δεν είναι καθαρή απόφαση. Τουλάχιστον επιδέχεται πολλών αναγνώσεων. Αρα, πρέπει να δούμε ακριβώς πώς θα λυθεί αυτό το πρόβλημα, διότι αυτή τη στιγμή διαφορετικά το διαβάζουν οι μεν, διαφορετικά το διαβάζουν οι δε (σ.σ. εννοώντας οι δανειολήπτες από τη μία πλευρά και τράπεζες με Servicers από την άλλη). Πρέπει να λυθεί το θέμα αυτό».

Την ίδια στιγμή, ο διοικητής της ΤτΕ επανέφερε τη συζήτηση για τις φοροαπαλλαγές, υποστηρίζοντας ότι πρέπει να επανεξεταστούν προκειμένου να δημιουργηθεί δημοσιονομικός χώρος. Ωστόσο, η παρέμβαση αυτή αποφεύγει να αγγίξει το βασικό ζήτημα της φορολογικής δικαιοσύνης: τη χρόνια ευνοϊκή μεταχείριση μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων και υψηλών εισοδημάτων, την ώρα που τα βάρη της φορολογίας εξακολουθούν να πέφτουν δυσανάλογα στους μισθωτούς και τα λαϊκά στρώματα.

Αναφερόμενος στους έμμεσους φόρους, ο κ. Στουρνάρας υποστήριξε ότι η πάταξη της φοροδιαφυγής μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για μειώσεις συντελεστών. Ωστόσο, η διατήρηση υψηλών έμμεσων φόρων, που πλήττουν περισσότερο τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα, αποτελεί διαχρονική επιλογή οικονομικής πολιτικής που διευρύνει τις κοινωνικές ανισότητες και περιορίζει την αγοραστική δύναμη των πολιτών.

Τέλος, σχολιάζοντας το ενδεχόμενο πολιτικής αστάθειας μετά τις επόμενες εκλογές, ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας προειδοποίησε ότι μια δυσκολία σχηματισμού κυβέρνησης θα μπορούσε να βλάψει την οικονομία. Η τοποθέτηση αυτή αντανακλά τη συνήθη έμφαση των οικονομικών ελίτ στη σταθερότητα των αγορών, συχνά εις βάρος της ουσιαστικής δημοκρατικής συζήτησης για εναλλακτικές πολιτικές που θα υπηρετούν τις κοινωνικές ανάγκες και όχι μόνο τους δημοσιονομικούς στόχους.