Αποσπάσματα που αγαπάμε από τον "Τρυποκάρυδο"

Ο “Τρυποκάρυδος” του Τομ Ρόμπινς είναι από τα βιβλία που δεν ξεχνάει κανείς εύκολα. Γραμμένο με εξαιρετική φαντασία, τσαχπινιά και παιχνίδι με τις λέξεις, τις εικόνες και τους συμβολισμούς, παραμένει στη βιβλιοθήκη μας γεμάτο σημειώσεις και τσακίσματα για τις εκπληκτικές αναφορές στον έρωτα, την ελευθερία και τη φιλία. Για αρκετούς θεωρείται ένα υπερτιμημένο βιβλίο (ο Τομ Ρόμπινς ίσως έχει γράψει ακόμα καλύτερα), ωστόσο είναι μερικά αποσπάσματα που έχουν μείνει χαραγμένα στη μνήμη μας και επανέρχονται ξανά και ξανά, εκείνες τις ιερές στιγμές που ψάχουλεύουμε τα ράφια μας και επιθυμούμε απεγνωσμένα να επιστρέψουμε στα αναγνώσματα που αγαπάμε. 

Tι μας έμαθε ο Τομ Ρόμπινς

Για τον έρωτα:

“Ο έρωτας είναι ο ύστατος παράνομος. Απλώς δεν παραδέχεται κανονισμούς. Το περισσότερο που εμείς μπορούμε να κάνουμε είναι να προσυπογράψουμε σαν συνεργοί του. Αντί να ορκιζόμαστε τιμή και υπακοή, καλύτερα να ορκιζόμαστε βοήθεια και παρακίνηση. Αυτό σημαίνει πως η ασφάλεια αποκλείεται. Οι λέξεις “κάνω” και “για να μείνει” καταντάνε ακατάλληλες. Ο έρωτας δε δέχεται δεσμά. Αγαπάμε ελεύθερα και τζάμπα”.

Για την Άνοιξη:

“Εκείνη τη χρονιά, η Άνοιξη ήρθε στην περιοχή του Πάτζετ Σάουντ όπως το συνήθιζε, θυμίζοντας δηλαδή, μιας στολισμένη παράνυφη να προσπαθεί να σκαρφαλώσει στο στύλο με το λίπος που έχουν στα πανηγύρια. Μετά από σταδιακή, πρόσκαιρη ανάβασα η άνοιξη, μέσα σε έναν θρίαμβο γεμάτο μπιχλιμπίδια, λουλούδια και κάψες, έδειχνε να είχε φτάσει τελικά στην κορυφή, αλλά ξαφνικά ξαναγλίστραγε μες τη λάσπη, αφήνοντας τη σημαία του χειμώνα να κυματίζει θριαμβευτικά στην κορυφή του στύλου των τεσσάρων εποχών. Μετά, με το μικρό κοριτσίστικο στήθος της να ανεβοκατεβαίνει από το λαχάνιασμα, η άνοιξη άρχισε ξανά το σκαρφάλωμα…”.

Για τη ζωή:

“Πως μπορεί κάποιος να είναι πιο αληθινός από κάποιον άλλον; Βέβαια, στο κρυφτούλι, άλλοι κρύβονται και άλλοι ψάχνουν. Ίσως αυτοί που κρύβονται- γλιτώνοντας δυσάρεστες συναντήσεις, αποφεύγοντας εκπλήξεις, προστατεύοντας την ιδιόκτητη περιουσία τους, αγνοώντας τις φαντασιώσεις τους, καταπιέζοντας τις παρορμήσεις τους, αναμασώντας τις καθημερινές ρουτινιάρικες εμπειρίες τους – ίσως αυτοί οι άνθρωποι, άνθρωποι δεν μιλάνε με κουλτουριάρηδες ή που αν είναι κουλτουριάρηδες δεν μιλάνε με συντηρητικούς, άνθρωποι που φοβούνται να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά ή το φίδι από την τρύπα, που φοβούνται να φάνε αυτό που τραβάει η όρεξη τους, που φοβούνται να πιουν μεξικάνικο νερό, που φοβούνται να πάνε κάποιο στοίχημα και να κερδίσουν, που φοβούνται να κάνουν ωτοστόπ, να χαζέψουν στο δρόμο, να κάνουν μπουρδελότσαρκα, να στοχαστούν, να ασπαστούν, να αιωρηθούν, να γλεντήσουν, να χορέψουν, να τα σπάσουν, να γαβγίσουν το φεγγάρι, ίσως αυτοί οι άνθρωποι απλώς να μην είναι γνήσιοι και ίσως ο μαλάκας ο ανθρωποκοινωνιολόγος που λέει το αντίθετο καταντήσει να του τηγανίσουν τη γλώσσα στη θράκα της κόλασης των ψευταράδων”.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Ο “Τρυποκάρυδος” είναι ένα είδος ερωτικής ιστορίας που εκτυλίσσεται μέσα σ’ ένα πακέτο τσιγάρα Κάμελ. Αποκαλύπτει το σκοπό της σελήνης, εξηγεί τη διαφορά ανάμεσα στους κακοποιούς και τους παράνομους, εξετάζει τη διαμάχη ανάμεσα στο δεσμευμένο σοσιαλιστή και το ρομαντικό ατομικιστή, ζωγραφίζει το πορτραίτο μιας σύγχρονης κοινωνίας με ζάπλουτους Άραβες, εξόριστους βασιλιάδες και εγκυμονούσες μαζορέτες. Τέλος, ασχολείται και με τα μυστήρια των πυραμίδων.