Από την πολιτική του κομματικού σωλήνα στην πολιτική της δημιουργίας

Ως νέος άνθρωπος, και δη δραστήριος απ’ τα μαθητικά μου χρόνια, δεν παύω να ταλανίζομαι από τους ύψιστους προβληματισμούς, που απασχολούν κάθε ενεργό πολίτη.

Και δη, πολίτες με κοινωνικές και ανθρωπιστικές ευαισθησίες.

Η ανθρώπινη ύπαρξη, συνεπάγεται και με μια έμφυτη, διαρκή αναζήτηση της αλήθειας, και του ιδανικού. Κάτι τέτοιο σήμερα, γίνεται πιο κρίσιμο από ποτέ, γιατί τα ιδανικά, έχουν (οριακά) εξαφανιστεί απ’ την δημόσια σφαίρα.

Η δημόσια σφαίρα, έχει καταντήσει ένα γήπεδο χουλιγκανισμού, με πολιτικούς να υβρίζονται μεταξύ τους , κυβερνητικούς να διαπληκτίζονται, και κοινωνικούς φορείς να απασχολούν διαρκώς τον κίτρινο τύπο.

Η ορθολογική και επιστημονική κρίση, έχει επισκιαστεί από δεκάδες καθημερινά άρθρα , που ανακυκλώνουν τα πυρά μεταξύ φορέων και πολιτών. Δεδομένης της κατάστασης αυτής, έχει πραγματοποιηθεί ένας αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης απ’ τους στόχους και τις αξίες της.

Εγώ είμαι εδώ, σαν συγγραφέας, αλλά και πολιτικά σκεπτόμενος νέος, για να παραθέσω με βάση την κρίση μου, τις σκέψεις μου σαν πυξίδα αρθρογραφίας.

Νιώθω και πιστεύω βαθιά ότι η πολιτική μας πρέπει να αλλάξει. Εξυπακούεται να αλλάξει, και από οπαδικό φαινόμενο να γίνει φαινόμενο ανθρωπιστικό.

Φαινόμενο που προκύπτει απ’ το βάθος της ανθρώπινης ανάγκης για αλήθεια και δικαιοσύνη.

Στο σήμερα:

• Πολίτες δέχονται καθημερινά ομοφοβικές και σεξιστικές επιθέσεις τις οποίες φοβούνται να ομολογήσουν, ή γίνονται πρώτο θέμα σε ειδήσεις.
• Τα φαινόμενα βίας των νέων έχουν φτάσει στο ύψιστο δυνατό, με απότοκο ούτε οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί να μπορούνε να τα εξαλείψουν.
• Οι γυναικοκτονίες έχουν γίνει αλγεινή πραγματικότητα.
• Οι επιχειρηματίες των νησιών παρουσιάζουν τις δεκάωρες καθημερινές δουλειές ως φυσιολογικές.
• Τα κεράσια έχουν γίνει είδος πολυτελείας.
• Ο Ντόναλντ Τραμπ βρίζει ηγέτες δημόσια, παρακάμπτοντας κάθε είδος πολιτικού πολιτισμού.
• Ο Νετανιάχου έχει γίνει σύμβολο ανασφάλειας για όλους μας.
• Τα πανεπιστήμια μας παρακμάζουν, οι φοιτητές ζουν σε παλιές μετεμφυλιακές εστίες και φοβούνται να εκφράσουν πολιτικές απόψεις ώστε να μην προπηλακιστούν.

Και παραταύτα, το Ελληνικό πολιτικό σκηνικό, επικεντρώνεται σε πολιτικές κοκορομαχίες, πραιτοριανών οι οποίοι οσμίζονται την ανάδειξη ηγετών και ποθούν διακαώς να γίνουν πρώτα βιολιά, παρουσιάζοντας επίσης εαυτούς σαν σωτήρια πολιτικά στελέχη.

Όλα αυτά, αποσυντονίζουν τους σημερινούς νέους από το να υπάρξουν ουσιαστικά. Να υπάρξουν έχοντας δημόσιο λόγο. Όχι λόγο κομματικό, ξύλινο, αλλά λόγο παιδείας, ενεργό ή καλλιτεχνικό που παράγει πολιτική.

Αν θέλουμε οποιοδήποτε πολιτικό εγχείρημα, με οποιοδήποτε νέο ή και παλαιότερο πολιτικό πρόσωπο να πετύχει, είμαστε υποχρεωμένοι να στραφούμε στην πραγματικότητα και όχι στις προσωπικές μας φιλοδοξίες. Στις φιλοδοξίες της στρατιωτικής παρωχημένης πολιτικής του κομματικού σωλήνα.

Σαν νέα γενιά, καλούμαστε να δημιουργήσουμε ερωτήματα, προβληματισμούς, συσχετισμούς για το αν είναι φυσιολογικά και βιώσιμα όλα αυτά που διανύουμε σαν ανθρωπότητα, χωρίς παλαιοκομματικές αποχρώσεις.

Για το αν αξίζουμε να ζούμε με 800 ευρώ το μήνα πληρώνοντας 500 ευρώ ενοίκιο, και για το αν μας αξίζει να ζούμε σε ένα καθεστώς διαρκούς ανασφάλειας και διεθνούς φόβου.

Ένας τρόπος, να πάει η πολιτική ένα βήμα παρακάτω είναι η ενότητα. Και η ενότητα αυτήν, προκαλείται της τέχνης αλλά και του καυτηριασμού του κοινωνικού γίγνεσθαι.

Έξω από πολιτικά γραφεία και συνελεύσεις αλλά στους δρόμους, και στα πάρκα, τα αμφιθέατρα, παρουσιάζοντας στοιχεία και δεδομένα που μπορούν να οδηγήσουν όλους μας εκτός του κοινωνικού αδιεξόδου.

Κάνοντας σαν σύμβολα μας την δημοκρατία, τον πολιτισμό και τις φιγούρες που ανά τους αιώνες αγωνίστηκαν για αυτά, μακριά από ναρκισσιστικές αυτοπροβολές σωτηρίας.

Το σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα, το Laramy Project, Οι Πέρσες, και η δημιουργία μας μπορούν να ωθήσουν σε μια κοινωνική αφύπνιση. Γιατί η ιστορία επαναλαμβάνεται και η γνώση είναι δύναμη.

Κλείνοντας, κάθε πολιτικός ηγέτης, όποιες φιλοδοξίες ή στόχους κι αν έχει, καλείται πρώτα να ακούσει τις ανάγκες της κοινωνίας και να οικοδομήσει κόμματα ή φορείς πολιτικής που ξεκινούν από τη βάση και τη συλλογική οργάνωση.

Η Ελλάδα μπορεί, όπως υπήρξε κάποτε η Ευρώπη υπό τους ήχους της Ενάτης Συμφωνίας του Μπετόβεν, να γίνει ξανά μια κοιτίδα πολιτισμού, ενότητας, ανθρωπισμού, αλληλεγγύης, εμπιστοσύνης και ευγένειας, κάνοντας τη διαφορά μέσα σε έναν ολοένα πιο ανταγωνιστικό κόσμο.

Διαβάστε επίσης:

Η χαμένη πολιτική των αξιών: Ανάμεσα στα ενοίκια των 500€ και το «Τραμπιστάν»

Ο Υπαρξιακός μεσαίωνας του Digital Fast Food και ο πολιτισμός ως αντίδοτο

Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr