Κώστας Ευριπιώτης: Από τον Τέννεσι Ουίλιαμς στην άχαρη κινηματογραφική πραγματικότητα των ελληνικών '80s

Ο δημοφιλής από θέατρο, κινηματογράφο και τηλεόραση ηθοποιός πέθανε χθες το βράδυ στα 56 του χρόνια 

Αντώνης Μποσκοΐτης 31/05/2019 | 13:20

Αργά χθες βράδυ ο ηθοποιός Σπύρος Μπιμπίλας κοινοποίησε στα social media τον θάνατο του συναδέλφου του, Κώστα Ευριπιώτη. Όπως όλοι γνωρίζαμε, τον τελευταίο χρόνο πάλευε με τον καρκίνο για να καταφέρει να κρατηθεί στη ζωή. 

Τον θυμάμαι εκεί γύρω στις αρχές του '90 στο καφενείο, γωνία Ασημάκη Φωτήλα, όπου την αράζαμε πριν και μετά τα μαθήματα στη σχολή κινηματογράφου. Φορούσε συνήθως τζιν παντελόνι, άσπρο πουκάμισο και δερμάτινο σακάκι, έτσι έχω κρατήσει την εικόνα του. Έπαιζε τάβλι με φίλους του, μιλούσε και γελούσε δυνατά μέσα στο απογευματινό φως που έμπαινε από τη βιτρίνα και μπλεκόταν με τους καπνούς από τα τσιγάρα. «Ο Κώστας Ευριπιώτης» λέγαμε, «ο ηθοποιός που έπαιζε στα δημοφιλή τηλεοπτικά δαλιανίδεια ''Λιονταράκια του κυρ-Ηλία''». Παιδί ήταν κι αυτός τότε, λίγο πάνω από τα 20, όψιμο λαϊκό τεκνό, που είχε αποδράσει από κάποιο έργο του Τέννεσι Ουίλιαμς μόνο και μόνο για να προσγειωθεί στην άχαρη τηλεοπτική και κινηματογραφική πραγματικότητα των ελληνικών 80s. 

Νεανική φωτογραφία του Κώστα Ευριπιώτη στα μέσα της δεκαετίας του 1980

Για πάρτη του λένε πως η Ρίτα Σακελλαρίου τραγουδούσε κάποτε «Εγώ δεν πάω Μέγαρο, θα μείνω με τον παίδαρο». Τότε που δεν μπορούσαν να γνωρίζουν πως αμφότεροι θα «έφευγαν» απ' την ίδια αρρώστια. Τότε που εκείνος εμφανιζόταν ως τραγουδιστής στο πλάι της στη Θεσσαλονίκη κάθε βράδυ μπροστά σε 1.500 άτομα. Τότε, τέλος, που εκείνη, μία ατόφια ντίβα, ζούσε έναν ακόμη μεγάλο έρωτα με έναν κατά πολύ νεότερο της άντρα.  

Ο Ευριπιώτης μπήκε σε όλα τα ελληνικά σπίτια με το δημοφιλές σήριαλ του ΑΝΤ1 «Της Ελλάδος τα παιδιά» στο ρόλο του σμηνίτη - «παλιοσειρά». Εκεί, πιστεύω, άρχισε να φανερώνει ένα σπουδαίο κωμικό ταλέντο, τόσο σπουδαίο, ώστε σήμερα πολλοί να ισχυρίζονται πως αν ζούσε τη χρυσή εποχή του εμπορικού κινηματογράφου, να ήταν μέσα στην πεντάδα των «μεγάλων». 

Δεν είναι κι εύκολο να ξεχωρίσεις μέσα στον πολτό του «εμπορικού» και του «mainstream», πόσο μάλλον και ως κωμικός. Ο Ευριπιώτης τα κατάφερε, προφανώς εξ αιτίας του αδιαμφισβήτητου ταλέντου του: Ας τον θυμηθούμε και στο «Safe Sex» των Ρέππα - Παπαθανασίου, αυτό το κινηματογραφικό smash hit, στην κωμωδία «Μπίζνες στα Βαλκάνια» του Βασίλη Μπουντούρη, αλλά και σε εκείνα τα, κατά τα άλλα ανεκδιήγητα, remakes του Στράτου Μαρκίδη στους «Γαμπρούς της Ευτυχίας» ή στο «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός». Ο Ευριπιώτης, πάντα ευσυνείδητος ως επαγγελματίας ηθοποιός, πετύχαινε να δίνει στυλ σε ρόλους που αν τους έπαιζαν κάποιοι άλλοι, θα περνούσαν απαρατήρητοι - και οι ρόλοι, και οι άλλοι! 

Δεν γνωρίζω πολλά για την ποδοσφαιρική του ιδιότητα. Διαβάζω μόνο πως τραγούδησε κάποτε τον Ύμνο του Ατρόμητου και μοιραία ταυτίστηκε με τη συγκεκριμένη ομάδα. Διότι, όπως ήδη είπαμε, ο Ευριπιώτης το «είχε» πολύ και με το λαϊκό τραγούδι, συνδυάζοντας μία ασκημένη φωνή με μία εξίσου ασκημένη σκηνική παρουσία. 

Όσοι έχουμε περάσει τα σαράντα, θα θυμόμαστε πάντα τον συγκεκριμένο ηθοποιό σαν ένα σύμβολο ταινιών τύπου «Ρόδα, τσάντα και κοπάνα» και «Έλα να γυμνωθούμε, ντάρλινγκ» (απίστευτος τίτλος αυτός για νεανική κωμωδία, δεν τον έχω ξεπεράσει κι ας έχουν μεσολαβήσει ολόκληρες δεκαετίες)! Εμείς ήμασταν μικρά παιδιά τότε κι εκείνος μαζί με την Καίτη Φίνου, τον Σταμάτη Γαρδέλη, την Έφη Πίκουλα, μεγαλύτεροι μας, να μας αφυπνίζουν ερωτικά με τις περιπέτειες και τα παθήματα τους σε θερινά σινεμά, στις εισόδους των οποίων σχηματίζονταν ουρές από πιτσιρικάδες και εφήβους. Πέτσινα μαύρα μπουφάν και μοτοσικλέτες, δροσερά κορίτσια και μικροαστικές καψούρες απ' τη μία, γρανίτες και βανίλια «υποβρύχιο» μαζί με ποπ - κορν και τρανταχτά γέλια απ' την άλλη. Υπήρξαν όλα αυτά ένα μεγάλο κομμάτι των παιδικών μας χρόνων και δεν παρακάμπτονται εύκολα - γιατί να τα παρακάμψει κανείς κιόλας; Έτσι εμείς μάθαμε τον Κώστα Ευριπιώτη, έτσι τον συνδέσαμε μέσα μας για πάντα κι ας μην τον είδαμε ποτέ στην Επίδαυρο, αλλά και ούτε σε καμία μεγάλη θεατρική σκηνή να κρατάει το κρανίο και να απορεί: «Να ζει ο άνθρωπος ή να μη ζει;» 

Ο καρκίνος χτύπησε την πόρτα του ηθοποιού πριν ένα χρόνο, ενώ ετοιμαζόταν να παίξει στο θεατρικό remake της κωμωδίας του Αλέκου Σακελλάριου «Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες». Βασανιζόταν από πονοκεφάλους και ξέχναγε τις ατάκες του. Οι εξετάσεις έδειξαν επιθετικό όγκο στον εγκέφαλο. Ξεκίνησε τον γνωστό αγώνα, επέμβαση, χημειοθεραπείες και νοσοκομεία, αλλά και συνεντεύξεις ως το τέλος, στις οποίες περιέγραφε το δράμα του. Τελικά έφυγε από τη ζωή χθες στο νοσοκομείο, όπου νοσηλευόταν σε κωματώδη κατάσταση, έχοντας δίπλα του την πρώην σύζυγο του με τα παιδιά τους και τη σύντροφο του. Ο Κώστας Ευριπιώτης ήταν μόλις 56 ετών και ως εκ τούτου ο θάνατος του χαρακτηρίζεται πρόωρος και άδικος. Τρομερά άδικος!    

To koutipandoras.gr θεωρεί δικαίωμα του κάθε αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, τονίζουμε ρητά ότι δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν τον εκάστοτε χρήστη και μόνο αυτόν. Παρακαλούμε πολύ να είστε ευπρεπείς στις εκφράσεις σας. Τα σχόλια με ύβρεις θα διαγράφονται, ενώ οι χρήστες που προκαλούν ή υβρίζουν θα αποκλείονται.