Αντώναρος για πράξη αρχειοθέτησης-Στη Novartis θα τρίβουν τα χέρια τους

Κάθε φορά που ο  Άδωνις Γεωργιάδης προσπαθεί να διαχειριστεί επικοινωνιακά την πράξη αρχειοθέτησης για το σκάνδαλο Novartis υπέρ του, ανοίγει νέα  ζητήματα. Όπως  η  υπαρκτή  ζημιά τουλάχιστον 3 δισ. ευρώ στο Ελληνικό Δημόσιο που έχει επιφέρει το σκάνδαλο με τον υπουργό και άλλα κυβερνητικά στελέχη να το  «σκευωρία». Ο Άδωνης Γεωργιάδης σε δηλώσεις του στο Open το Σάββατο  αναφέρθηκε και στην αποζημίωση από την Novartis, όπου μεταξύ άλλων είπε:

«Πρώτα από όλα, η κυβέρνηση έχει ξεκινήσει διαδικασία της αποζημίωσης, αλλά το γεγονός ότι χάσαμε πέντε χρόνια αντί να ασχοληθούμε με την υπόθεση, να ασχοληθούμε με τους πολιτικούς έχει δημιουργήσει πολλές παραγραφές». Δήλωση που δεν έμεινα ασχολίαστη από τον Ευάγγελο Αντώναρο, όπου με  παρέμβαση -άρθρο-στην Αυγή , στηλιτεύει την διαδικασία αποζημίωσης που έχει ξεκινήσει η κυβέρνηση.  

Όπως αναφέρει ο πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος της κυβέρνησης Καραμανλή, «τα κεντρικά γραφεία της Novartis πρέπει να τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση και να ανοίγουν σαμπάνιες. Αφού η ελληνική κυβερνητική πλειοψηφία και όσοι τη στηρίζουν κατέληξαν, με την πρόθυμη σύμπραξη κάποιων δικαστικών λειτουργών, ότι το διεθνές σκάνδαλο Novartis είναι ανύπαρκτο στη χώρα μας και πρόκειται για “σκευωρία”, είναι πρακτικά αδύνατο να στοιχειοθετηθεί αγωγή αποζημίωσης του Ελληνικού Δημοσίου. Μόνο που αυτό σχεδόν κανείς από τον πολιτικό κόσμο δεν τολμά να το πει δημόσια. Γιατί οι πολίτες θα τους πάρουν με τις πέτρες».

Ο Ευάγγελος Αντώναρος έκανε και αναφορά για τις διώξεις των δημοσιογράφων, Κώστα Βαξεβανη-Γιάννας Παπαδάκου, που ερευνούσαν το σκάνδαλο αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι  «δυστυχώς, είμαστε χώρα που μας αρέσει συχνά να ζούμε με τα ψέματα. Είτε όταν κάποιος πολιτικός αρχηγός υπόσχεται ότι “λεφτά υπάρχουν” για να κερδίσει τις εκλογές, είτε όταν άλλοι μας παραμυθιάζουν ότι το σκάνδαλο Novartis είναι -για μας- σκευωρία που δήθεν εξύφαναν μια χούφτα δημοσιογράφοι και μερικοί δικαστές και εισαγγελείς – για να πετύχουν αλήθεια τι; Και μετά προσγειωνόμαστε. Ανώμαλα. Δεν ρωτάμε το γιατί. Σπάνια μας απασχολούν οι λεπτομέρειες.

Η αρχή in dubio pro reo (δηλαδή το τεκμήριο της αθωότητας) έχει ασφαλώς απόλυτη ισχύ. Αλλά απόλυτη είναι και η απαίτηση του κάθε πολίτη να πέφτει άπλετο φως σε δυσώδεις υποθέσεις.  Άλλωστε, το ότι μια υπόθεση αρχειοθετείται δεν σημαίνει ότι ξεχνιέται… οριστικά.

Στη χώρα μας, και μάλιστα ειδικά στον πολιτικό χώρο, έχουμε πρόσφατα σχετικά παραδείγματα αρχειοθετημένων υποθέσεων που ανασύρθηκαν με την προσκόμιση νέων επιπρόσθετων στοιχείων. Ως γνωστόν, με πολύ δυσάρεστα αποτελέσματα για τα εμπλεκόμενα πρόσωπα που μέχρι τέλους διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους για τη δήθεν αθωότητά τους. Υπάρχουν φορές που η Δικαιοσύνη θυμάται ότι είναι τυφλή.  Έστω και με καθυστέρηση αρκετών ετών.»

Πηγή: Αυγή