Αναζητώντας την ισορροπία στην εποχή της υπερδιέγερσης

Κάποτε μας έλεγαν ότι το καλοκαίρι είναι εποχή ανάσας. Ένας ήλιος που σε ζεσταίνει χωρίς βάρος, λίγες μέρες ελευθερίας, μια στιγμή παύσης πριν επιστρέψει η ζωή στον γνωστό ρυθμό.

Κάποτε μας έλεγαν πως το καλοκαίρι είναι διακοπές. Όχι φθηνής πτήσης και ξενοδοχείου με πρωινό, αλλά ανάσας αληθινής.

Σήμερα, ακόμη και οι διακοπές μοιάζουν με deadline που δεν πρόλαβες. Και τώρα; Το καλοκαίρι ήρθε, αλλά η ανάσα βαραίνει. Οι τιμές των πάντων ανεβαίνουν πιο γρήγορα από τα μποφόρ στο Αιγαίο, τα χρέη μοιάζουν με φουσκωμένο κύμα που έρχεται κατά πάνω μας, και τα social media μας υπενθυμίζουν καθημερινά ότι κάπου αλλού, κάποιες άλλες ζωές είναι πιο επιτυχημένες, πιο όμορφες, πιο «κανονικές» από τη δική μας.

Ζούμε σε έναν κόσμο που ουρλιάζει για την κουλτούρα του «Πρέπει» και το κόστος της συνεχούς επίδοσης. Ειδοποιήσεις, deadlines, ειδοποιήσεις τράπεζας, ειδοποιήσεις από ό,τι κινείται ή αναπνέει. Πληροφορίες, ειδήσεις, απαιτήσεις, κριτικές. Ησυχία δεν υπάρχει πια ούτε έξω, ούτε μέσα μας.

Και το πιο παράδοξο; Το έχουμε συνηθίσει τόσο, που φοβόμαστε τη σιωπή σαν να είναι κάτι επικίνδυνο. Ίσως τελικά η αληθινή επανάσταση να είναι κάτι απλό. Όπως το να βρεις το θάρρος να πατήσεις pause. Σε όλα.

Η πόλη που τρώει τις ζωές μας

Στην πόλη δεν ζεις, επιβιώνεις. Το ημερολόγιο γεμάτο «πρέπει». Πρέπει να δουλέψεις, πρέπει να τρέξεις, πρέπει να σπουδάσεις κι άλλο, να μαζέψεις πιστοποιήσεις σαν αυτοκόλλητα, να αποδείξεις ότι αξίζεις, ότι χωράς. Κι όταν τα κάνεις όλα, έρχεται άλλο «πρέπει», πιο βαρύ, πιο πιεστικό από τα προηγούμενα.

Η ζωή μοιάζει με διάδρομο γυμναστηρίου που όσο κι αν ιδρώσεις, δεν πας πουθενά. Συνεχίζοντας αυτό που μάθαμε από παιδιά:

• Πρέπει να σπουδάσεις.
• Πρέπει να πάρεις πτυχίο, μετά μεταπτυχιακό, μετά ίσως και διδακτορικό, ποτέ δεν είναι αρκετό.
• Πρέπει να δουλέψεις σκληρά, να αποδείξεις ότι αξίζεις τη θέση σου, να τρέχεις λίγο πιο γρήγορα για να μην σε προσπεράσουν.
• Πρέπει να αγοράσεις σπίτι, αυτοκίνητο, να κάνεις οικογένεια, να γεμίσεις το βιογραφικό σου, να γίνεις παραγωγικός.

Το «πρέπει» έγινε πιο βαρύ από το οξυγόνο που αναπνέουμε.

Το βράδυ, επιστρέφεις σπίτι, αλλά δεν επιστρέφεις ποτέ στον εαυτό σου. Μια ειδοποίηση χτυπάει, μετά άλλη μία, email με «επείγον», τραπεζική ενημέρωση με αρνητικό πρόσημο, λογαριασμοί που θυμίζουν πως το οξυγόνο στην πόλη έχει κι αυτό ΦΠΑ.

Η ησυχία δεν υπάρχει κι όταν υπάρχει, τρομάζει. Και συνεχίζουμε να τρέχουμε, να κόβουμε κομμάτια από τον εαυτό μας για να χωρέσουμε στα κουτάκια της επιτυχίας.

Στο μεταξύ, έξω, η επιτυχία πουλιέται σε βιτρίνες με καινούργια αυτοκίνητα, τεράστια σπίτια, διακοπές σε εξωτικά μέρη. Κι εμείς ζούμε στριμωγμένοι στα μέσα μεταφοράς, με 900€ που εξαφανίζονται πριν βγει ο μήνας, ψάχνοντας στο Google «πώς να βρεις ισορροπία στη ζωή σου».

Spoiler: δε θα τη βρίσκεις στην πόλη.

Η ηρεμία που δεν αγοράζεται

Στην εποχή της υπερδιέγερσης, δεν υπάρχει ούτε σιωπή, ούτε ανάσα. Αν κάποτε υπήρχε χώρος για ηρεμία, τώρα χάθηκε μέσα σε δονήσεις κινητών, alerts, updates, email που στέλνονται τα μεσάνυχτα «γιατί πρέπει να δείξεις διαθεσιμότητα».

Ζούμε με τα νεύρα μονίμως τεντωμένα σε ένα timeline που δεν τελειώνει ποτέ, έναν καταιγισμό ειδήσεων που δεν αφήνει περιθώριο να ξεχάσεις ούτε για λίγο την καταστροφή του κόσμου. Ή τη δική σου προσωπική καταστροφή στο e-banking.

Κι ακόμη κι όταν λες «φεύγω, πάω στην επαρχία να βρω λίγο καθαρό αέρα», κουβαλάς μαζί σου τον ίδιο θόρυβο. Γιατί το βάρος δεν είναι μόνο εκεί έξω, είναι μέσα μας, μια φωνή που δεν σταματά ποτέ. Κι όσο πιο «συνδεδεμένοι» γινόμαστε, τόσο πιο αποσυνδεδεμένοι μένουμε από τον εαυτό μας.

Στην επαρχία όμως η μέρα έχει άλλον ρυθμό. Ξυπνάς από τον ήλιο που μπαίνει από το παράθυρο, όχι από ειδοποίηση «η δόση σου εκκρεμεί». Οι άνθρωποι έχουν πρόσωπα, όχι μόνο avatars και βιογραφικά.

Οι κουβέντες στο καφενείο δεν είναι networking, είναι ανθρώπινες, με παύση και ανάσα ανάμεσα στις λέξεις. Εκεί, οι μέρες δεν είναι όλες ίδιας ταχύτητας.

Η βραδιά απλώνεται αργά, σαν να θέλει να σε μάθει ξανά να ζεις. Σου θυμίζει ότι μπορείς να φας χωρίς να φωτογραφίσεις το πιάτο, να περπατήσεις χωρίς να καταγράψεις βήματα, να μιλήσεις χωρίς να σκρολάρεις.

Σίγουρα δεν είναι ο παράδεισος, έχει τις δυσκολίες της, την απομόνωση, τη μικρή κοινωνία που ξέρει τα πάντα για όλους. Αλλά έχει κι αυτό το ανεκτίμητο, την ισορροπία που δεν πωλείται κι έναν χρόνο που κυλάει λίγο πιο ανθρώπινα.

Και η ισορροπία δεν είναι πια πολυτέλεια, μα επιλογή. Με σχεδόν το μισό πληθυσμό να μην μπορεί να πάει…«κανονικές διακοπές», παρά να γυρίσει στα χωριά του, αυτούς τους ρυθμούς θα τους θυμηθούν αρκετοί τον Αύγουστο.

Η επανάσταση της ισορροπίας

Αν ετοιμάζεται επανάσταση σήμερα, σίγουρα δεν θα γίνει με τους κλασικούς τρόπους. Θα ξεκινήσει όμως από το πώς επιλέγουμε να ζούμε. Το να σταματήσουμε να είμαστε διαρκώς διαθέσιμοι για όλους και όλα εκτός από εμάς τους ίδιους. Στο να δώσουμε χώρο στις ανάσες, στα πρόσωπα, στη σιωπή.

Η επανάσταση της ισορροπίας είναι προσωπική και πολιτική ταυτόχρονα. Είναι να αρνείσαι να σε ορίζει η κούραση, να μην αφήνεις τα «πρέπει» να σε ρουφάνε. Είναι να βρεις μια πλατεία που χωράει φίλους και όχι targets, μια βόλτα που δεν κοστίζει τίποτα, μια μέρα που δεν χρειάζεται να δικαιολογηθείς σε κανέναν γιατί την ξόδεψες ζώντας.

Η επαρχία δεν είναι ένας ρομαντικός προορισμός, ούτε μια ουτοπία. Αλλά είναι ένας τόπος όπου η ισορροπία μπορεί να ξαναγίνει επιλογή, όχι για να το ανεβάσουμε story, αλλά για να θυμηθούμε ότι έχουμε ψυχή.

Δεν χρειάζεται να «ξεφύγεις» για πάντα, αρκεί να θυμάσαι ότι μπορείς. Ότι υπάρχει ζωή χωρίς timeline, χωρίς κορναρίσματα, χωρίς το διαρκές άγχος ότι μένεις πίσω.

Ίσως τελικά η ανατροπή να είναι μια καρέκλα κάτω από μια μουριά, μια ανούσια συζήτηση και η μυρωδιά λιβαδιού μετά τη μπόρα αντί για καυσαέριο. Κι όσο η πόλη μας κλέβει την ισορροπία, τόσο η επαρχία μας τη θυμίζει.

Όπως και το ότι μπορούμε να ζούμε αλλιώς, μπορούμε να ανήκουμε πρώτα στον εαυτό μας και όχι στο σύστημα που μας θέλει εξαντλημένους. Ίσως, τελικά, η επανάσταση να είναι το να θυμηθείς ότι δεν γεννήθηκες για να τρέχεις.

Διαβάστε επίσης:

Πορτοσάλτε: «Υπόδειγμα» οι αθλιότητες Φλωρίδη στην Βουλή

Βενιζέλος κατά Μητσοτάκη: «Πολλαπλός ευτελισμός των θεσμών – Παραβίαση του Συντάγματος»

Σύνταγμα: Αστυνομικός κλώτσησε στο πρόσωπο πεσμένο διαδηλωτή (video)

Αθήνα: Πάνω από 60 ηλεκτρικά λεωφορεία «κάηκαν» λόγω καύσωνα

Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr