Ανάρτηση – γροθιά στο στομάχι για τις διαγραφές φοιτητών: «Σήμερα το κράτος έκανε τη μοναδική του δαπάνη για εμένα»

Πλέον οι διαγραφές φοιτητών έχουν μπει στην τελική ευθεία και πραγματοποιούνται σε όλα τα πανεπιστήμια της χώρας, καθώς ολοένα και περισσότεροι φοιτητές λαμβάνουν ενημερώσεις πως δεν ανήκουν πλέον στο μητρώο φοιτητών της εκάστοτε σχολής.

Ωστόσο, μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο την εφαρμογή αυτού του άδικου και αυταρχικού μέτρο, όπως αναφέρει η Λίτσα Ρέπα στον προσωπικό της λογαριασμό στα social media, αποκαθιστώντας την αλήθεια και αναδεικνύοντας τους λόγους για τους οποίους μπορεί ένας φοιτητής να παρατείνει την φοίτησή του στο πανεπιστήμιο.

Συγκεκριμένα αναφέρει χαρακτηριστικά: «Από σήμερα έπαψα να είμαι “βάρος: ως αριθμός στα φοιτητικά μητρώα… Γιατί ΠΟΤΕ δεν κόστισα σ’ αυτό το Κράτος, ως εγγεγραμμένη φοιτήτρια, ούτε μία δραχμή ούτε ένα λεπτό του ευρώ…
Δεν χρωστάω τίποτα στο Ελληνικό Κράτος…».

Επιπλέον σημειώνει και την αδιαφορία του κράτους προς τους ευάλωτους φοιτητές που έρχονται αντιμέτωποι με οικογενειακά και οικονομικά προβλήματα σημειώνοντας: «Σήμερα βρήκα και την επιστολή της διαγραφής μου ως φοιτήτρια… Μα πώς μπορεί κάποιος να σε βγάλει από κάπου που, χτίζοντας την πόρτα, δεν σ’ άφησε ποτέ να μπεις…
Σήμερα το Κράτος έκανε τη μοναδική του δαπάνη για εμένα ως φοιτήτρια… το κόστος του χαρτιού και του courier για να μου ανακοινώσει ότι παίρνει πίσω ό,τι ποτέ δεν μου έδωσε…»

Αναλυτικά η ανάρτηση

«Παρέλαβα σήμερα την επίσημη ενημέρωση για τη διαγραφή μου από το μητρώο φοιτητών του Τμήματος Λογιστικής και Χρηματοοικονομικών της Σχολής Οικονομικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας.
Από σήμερα έπαψα να είμαι “βάρος: ως αριθμός στα φοιτητικά μητρώα… Γιατί ΠΟΤΕ δεν κόστισα σ’ αυτό το Κράτος, ως εγγεγραμμένη φοιτήτρια, ούτε μία δραχμή ούτε ένα λεπτό του ευρώ…
Δεν χρωστάω τίποτα στο Ελληνικό Κράτος…
Μου χρωστάει μια άλλη ζωή για δεκαετίες που ήμουν γι’ αυτό αόρατη…
Για τα παιδικά κι εφηβικά μου χρόνια που μεγάλωνα με μια βαριά άρρωστη μάνα, χωρίς πατέρα, δουλεύοντας από τα 14 μου χρόνια για να επιβιώσουμε σ’ αυτό το Κράτος που αγνοούσε την ύπαρξή μας…
Για τα ξενύχτια που έπλενα πιάτα, τα χιλιόμετρα που περπατώντας μάτωναν τα πόδια μου μοιράζοντας φυλλάδια, τα εγκαύματα στα παιδικά μου χέρια από απορρυπαντικά με βαριά χημικά στα συνεργεία καθαρισμού όπου δούλευα ανήλικη κι ανασφάλιστη και τις φορές που λιποθυμούσα από αναθυμιάσεις…
Για εκείνη τη φορά που δούλεψα πωλήτρια και το αφεντικό είδε σ’ ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι το θύμα για να δοκιμάσει να ικανοποιήσει τις διαστροφές του, κι αφού γλίτωσα, η αστυνομία αυτού του Κράτους τον προστάτευσε με κάθε τρόπο…
Και όλα αυτά πηγαίνοντας παράλληλα σχολείο…
Για το διάβασμα μέσα σε λεωφορεία και τρένα, πηγαίνοντας και γυρίζοντας από τη δουλειά.
Για το κερί που έφεγγε για να διαβάσω όταν μας έκοβε η κρατική ΔΕΗ το ρεύμα, γιατί η κρατική σύνταξη χηρείας της μάνας μου, ώσπου εγώ να μπορέσω να μεγαλώσω λίγο για να δουλέψω, έφτανε ίσα ίσα για να μπορεί να ταΐζει το παιδί της, εμένα, κι έμενε πολλές φορές εκείνη νηστική…
Κι όταν πέρασα εκείνη τη χρονιά που τέλειωσα το Λύκειο στη σχολή, έκλαψα πρώτη φορά στη ζωή μου από χαρά…
Στην πρώτη αίτηση μεταγραφής που απορρίφθηκε έκλαψα από στεναχώρια, στη δεύτερη που απορρίφθηκε από θυμό, στην τρίτη που απορρίφθηκε από οργή…
Γιατί για το Κράτος τότε σημασία δεν είχαν τα κριτήρια που τα είχα όλα: χωρίς πατέρα, με μάνα βαριά άρρωστη και εισόδημα πείνας…
Για το Κράτος τότε είχαν σημασία τα ραβασάκια των βουλευτών κι εγώ δεν είχα τέτοιο…
Έθαψα τη στεναχώρια, τον θυμό και την οργή μαζί με τ’ όνειρό μου και συνέχισα τη ζωή μου, έχοντας το για πάντα παράπονο και δίκαιο απωθημένο, το μόνο μου απωθημένο…
Γιατί ό,τι άλλο ονειρεύτηκα και δεν εξαρτιόταν, ευτυχώς, από το Κράτος αν θα το βρω αλλά από εμένα, το βρήκα…
Σήμερα βρήκα και την επιστολή της διαγραφής μου ως φοιτήτρια… Μα πώς μπορεί κάποιος να σε βγάλει από κάπου που, χτίζοντας την πόρτα, δεν σ’ άφησε ποτέ να μπεις…
Σήμερα το Κράτος έκανε τη μοναδική του δαπάνη για εμένα ως φοιτήτρια… το κόστος του χαρτιού και του courier για να μου ανακοινώσει ότι παίρνει πίσω ό,τι ποτέ δεν μου έδωσε…
Δεν με όρισε ποτέ μια σφραγίδα, ούτε θα με σβήσει ένα έγγραφο. Ό,τι δεν μου έδωσε το Κράτος, το έχτισα με ιδρώτα, πόνο και πείσμα.
Δεν ήμουν ποτέ σε μητρώα με Χασάπηδες και Φραπέδες.
Κι αν κάποτε ένα όνειρό μου περίμενε να ανοίξει μια πόρτα που δεν άνοιξε ποτέ στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, σήμερα ξέρω πως έμαθα να στέκομαι όρθια, γκρεμίζοντας εμπόδια και χτίζοντας τη ζωή μου με αξιοπρέπεια και περηφάνια.
Γιατί εγώ δεν ήμουν ποτέ αριθμός. Ήμουν και είμαι μια ζωή που δεν λύγισε.
Και είμαι πολύ μα πάρα πολύ περήφανη για όσα κατάφερα να ξεπεράσω κόντρα σ ότι μου προδιεγραφαν οι “συνθήκες”
Δεν ζητώ πια δικαίωση. Είμαι η δικαίωση. Για κάθε παιδί που μεγάλωσε αόρατο, για κάθε όνειρο που πάλεψε μόνο του να αναπνεύσει».

Διαβάστε επίσης:

Κιβωτός του Κόσμου: Η απόφαση του Εφετείου – Ένοχος για εννέα κατηγορίες ο πατέρας Αντώνιος

Νεκρός ο 25χρονος ράπερ Lil Poppa – Έρευνες για την αιτία θανάτου

Καρναβάλι Πάτρας: Airbnb με 3.200 ευρώ το τριήμερο – Πώς «φουσκώνουν» τις τιμές οι ιδιοκτήτες

479.821 θανατώσεις αιγοπροβάτων λόγω ευλογιάς: Τι αναφέρει το ΥΠΑΑΤ για τα εμβόλια

Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr