Ακρίτα σε Τσίοδρα: «It ain’t over till the fat lady sings, αγαπητέ κύριε καθηγητά»

«Δεν αντέχεται αυτό το πράγμα. Είμαστε μήνες κλεισμένοι μέσα και δεν ξέρουμε ακόμα πώς να φορέσουμε μια ρημαδομάσκα. Ή αν πρέπει να τη φορέσουμε καν. Είναι υποχρεωτική; Είναι προαιρετική; Εκεί που ήταν προαιρετική έγινε υποχρεωτική: Το αντίθετο; Στα φαρμακεία τη φοράμε, στα σούπερ μάρκετ αν θέλουμε; Να είναι πάνινη; Να είναι μιας χρήσης; Να είναι νοσοκομειακή, να είναι η γαλάζια πλευρά απ’ έξω, να είναι επαναφορτιζόμενη, να είναι μπαντάνα να έχει σβαρόφσκι κεντημένα, να είναι αντιγηραντική, να είναι αποκριάτικη;

Είναι αδιανόητο δυο μήνες τώρα να ξεκατινιάζονται επιδημιολόγοι βάλτε, μη βάλετε, βάλτε με προσοχή, μην βάλετε καθόλου κι εσείς που δεν βάζατε βάλτε τώρα, αλλά βγάλτε την πάλι και ξαναβάλτε την.
Ή φορέστε την ή μην τη φοράτε. Ή θα βρέξει ή δεν θα βρέξει», αναφέρει στο άρθρο της η Έλενα Ακρίτα και συνεχίζει

»Το ίδιο και με τα σχολείο. Θα ανοίξουν, θα κλείσουν, θα πάνε τα μικρά παιδιά, δεν θα πάνε τα μεγάλα, ποτέ θα πάει ποιος και πού; Κι εμείς πχ που ανήκουμε σε δήμο με πολλά κρούσματα, θα στείλουμε μαθητές κι εκπαιδευτικούς να τούς αποτελειώσουμε; Τελικώς, τα παιδιά αρρωσταίνουν; Τα παιδιά δεν αρρωσταίνουν; Τα παιδιά κολλάνε τον παππού, τα παιδιά δεν κολλάνε τον παππού – που τού στερήσαμε τα εγγόνια του, άνευ λόγου τόσον καιρό; Και οι δάσκαλοι; Οι καθηγητές, το προσωπικό; Στο πηγάδι κατούρησαν να τους αμολήσουμε ως πρόβατα επί σφαγήν; Οικογένειες δεν έχουν αυτόι, σέσκουλα είναι κι αυτοφύτρωσαν και δεν τους κλαίει κανείς;

Βεβαίως τα επιστημονικά δεδομένα αλλάζουν και τα νερά στη νέα πανδημία είναι αχαρτογράφητα. Όμως παράγινε το κακό. Ο Σωτήρης Τσιόδρας πρέπει να πάρει μια ευθύνη. Να μάς πει ξεκάθαρα αυτό γίνεται, αυτό δεν γίνεται. Να πάρει το ρίσκο. Κι αν έχει δίκιο να το πιστωθεί. Αν έχει άδικο, να το χρεωθεί.
Ομολογουμένως, το γεγονός ότι τα πήγαμε καλά σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στον ίδιο. Βέβαια χωρίς τεστ ακριβή εικόνα δεν έχουμε. Εδώ στην Ελλάδα τα τεστ αποφύγαμε σαν τον διάβολο. Τα στοιχεία που μάς δίνονται λοιπόν, τόσοι ζήσαν τόσοι πεθάναν, είναι στο φλου. Επιεικώς», συνεχίζει.

Η Έλενα Ακρίτα αναφέρεται και στον καθηγητή Λοιμωξιολογίας Σωτήρη Τσιόδρα. 

«Ζούμε στη χώρα του ύψους και του βάθους. Από την πρώτη στιγμή, ‘ειδωλοποιήσαμε’ τον Σωτήρη Τσιόδρα. Είναι άγιος. Μάς τον έστειλε ο Θεός, ο Χριστός, το Άγιο Πνεύμα. Να τον κάνουμε Πρόεδρο Δημοκρατίας. Να τον κάνουμε ταινία – σιγά μην έλειπε ο Σμαραγδής απ’ τη Σαράκοστη. Κι εννοείται πως, όποιος άρθρωνε μια τοσοδούλα ένσταση για τον λοιμωξιολόγο της καρδιάς μας, έπεφταν όλοι πάνω του να τον κανιβαλίσουν.

Δυο φορές το βίωσα αυτό – και αφού πριν είχα γράψει τα καλύτερα για τον άνθρωπο. Την πρώτη τόλμησα να χαρακτηρίσω ‘επικοινωνιακό φάουλ’ το ψάλσιμο στην άδεια εκκλησία. Κι ακόμα το θεωρώ: δεν μπορείς να μαντρώνεις τον πιστό μέσα κι εσύ να ψάλλεις επειδή ο ψάλτης είναι μέρος της λειτουργίας. Δίνεις λάθος μήνυμα. Κάτσε και ψάλλε σπίτι σου στην τελική. Σε δυο βάρκες δεν πατάμε, πώς να το κάνουμε;

Την δεύτερη φορά, προέτρεψα τους συναδέλφους να επιμείνουν στο θέμα της μάσκας. Οι μέρες, οι εβδομάδες περνούσαν κι εμείς ακόμα ήμασταν με τη μάσκα στο χέρι. Τι ήταν να το γράψω, πέσανε να με φάνε. Δεν ντρέπομαι; Δεν αισχύνομαι; Δεν έχω τσίπα πάνω μου, είπαν, είπαν, ξέρασαν την άμμο της θαλάσσης. Και κυρίως τόλμησα να τον αμφισβητήσω; Και ζω ακόμα;

Σάς έχουμε νεάκια λοιπόν. Όταν κρέμεται η ζωή μας κι η ζωή αυτών που αγαπάμε από την κάθε λέξη του Τσιόδρα – ή του αντίστοιχου Τσιόδρα – και θα αμφισβητούμε και θα ρωτάμε και και θα αξιολογούμε, έστω εκ του αποτελέσματος. Φίλος ο Τσιόδρας, φιλτέρα δ’ αληθεια. Κι αν ορισμένοι αναζητούν ιερές αγελάδες, κάποιοι άλλοι ζουν μούρλια και χωρίς αυτές.
‘It ain’t over till the fat lady sings’, αγαπητέ κύριε καθηγητά.
Και δυστυχώς για τον πλανήτη, η όπερα δεν τελείωσε ακόμα».