Καλημέρα σας από τη Λεμεσό, όπου η Εθνική μπάσκετ συνεχίζει καμαρωτή την πορεία της, με στόχο μία διάκριση στο Ευρωμπάσκετ. Σήμερα θα σας μιλήσω για έναν καλό μου φίλο.
Η συνέντευξη που μου παραχώρησε ο μπασκετμπολίστας Θανάσης Αντετοκούνμπο για το Documento δόθηκε τον Αύγουστο του 2019, αλλά δημοσιεύτηκε δύο μήνες αργότερα.
«Να τελειώσουμε πρώτα με το Παγκόσμιο», ζήτησε ο ίδιος. «Δεν χρειάζονται συνεντεύξεις όταν βρισκόμαστε στα μέσα μίας αποστολής με την Εθνική ομάδα».
Ο Θανάσης με περίμενε στο δωμάτιό του στο ξενοδοχείο Κάραβελ με μία αρμαθιά σημειώσεις, έτοιμος να μιλήσει για όλους, για όλα και για τον εαυτό του. Πάνω πάνω στα χαρτιά του διάβασα το όνομα «Μίκης Θεοδωράκης». Στρογγυλοκάθισα.
«Είμαι ο Θανάσης Αντετοκούνμπο και γεννήθηκα στο Αρεταίειο», ξεκίνησε. «Το τονίζω αυτό, για να μη πει κανείς ότι μας έφεραν από κάπου αλλού ή ότι ήρθαμε από το φεγγάρι.
Αν κάτι άλλαξε στη ζωή μου προς το καλύτερο, αυτό έγινε με τη σκληρή δουλειά. Βρήκα κάτι που αγάπησα και το ακολουθώ σαν θρησκεία, μέχρι να γίνω η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου.
Όλοι ξεκινάμε από την ίδια αφετηρία».
Η συνέντευξη του Θανάση ήταν μνημείο, ίσως η πιο απολαυστική από τις εκατοντάδες που έχω πάρει στη ζωή μου. Μπορείτε να τη διαβάσετε ολόκληρη εδώ, αλλά πρώτα πρέπει να πάρετε μία βαθιά ανάσα, γιατί θα σας χρειαστεί.
Ο Θανάσης Αντετοκούνμπο θα έπρεπε να έχει μόνιμη θέση στην Εθνική Ελλάδας και μόνο για όσα κρύβει στο μυαλό του και στην καρδιά του.
Αναδιατυπώνω: ο Θανάσης Αντετοκούνμπο κατέχει μόνιμη θέση στην Εθνική Ελλάδας και μόνο για όσα κρύβει στο μυαλό του και στην καρδιά του.
Παίζει και καλό μπάσκετ, αν και του λείπει το πηγαίο ταλέντο του ευλογημένου αδελφού του, Γιάννη. Ο Βασίλης Σπανούλης αρχικά τον αγνόησε στη φετινή προεπιλογή της Εθνικής, προφανώς επειδή θεωρούσε ντε φάκτο ανέτοιμο κάποιον που προέρχεται από αναγκαστικά απουσία 15 μηνών, αλλά διόρθωσε την αβλεψία λίγες μέρες αργότερα.
«Στο χέρι σου είναι να κερδίσεις μία θέση στο Ευρωμπάσκετ», του είπε.
«Ρε φίλε, είναι καρμικό να παίζω εγώ στην Εθνική Ελλάδας», μου είπε ο Θανάσαρος τη μέρα της συνάντησης των παικτών με τους δημοσιογράφους.
«Και μόνο που κάθομαι εδώ και φοράω αυτή τη φανέλα με το εθνόσημο, συγκινούμαι».
Ο Θανάσαρος, που, όπως και τα αδέλφια του, θα μπορούσε να ρίξει πίσω του μαύρη πέτρα, σημαδεύοντας στο δόξα πατρί τη χώρα που καταδίκασε όλη την οικογένειά του σε δύο δεκαετίες ζητιανιάς και περιθωριοποίησης. Όμως, όχι. Το χαμόγελο των Αντετοκούνμπο, από τον Θανάση μέχρι τον Γιάννη και τον Κώστα, από τον Άλεξ μέχρι τη Βερόνικα και τον μακαριστό Τσαρλς, είναι το χαμόγελο μίας Ελλάδας που κοντεύει να ξεχάσει πώς είναι να χαμογελάς.
«Γίναμε μικτή Αφρικής», διαμαρτύρονται οι άθλιοι της ακροδεξιάς πτέρυγας, βλέποντας τη φωτογραφία της Εθνικής με τους τέσσερις μαύρους (τους τρεις Αντετοκούνμπο και τον Ελληνοαμερικανό Τάιλερ Ντόρσεϊ). Η χώρα έγινε μικτή κανονικών ανθρώπων με ελεεινούς ρατσιστές, απαντώ από το ταπεινό μετερίζι μου.
Μερικούς μήνες μετά από τη δημοσίευση της εξομολόγησης του Θανάση Αντετοκούνμπο στο Documento, μου τηλεφώνησε περιχαρής η ανιψιά μου, μαθήτρια λυκείου τότε.
«Στο μάθημα της Έκθεσης μας έβαλαν ένα απόσπασμα της συνέντευξης που σου είχε δώσει ο Θανάσης», μου είπε. «Και μας ζήτησαν να το σχολιάσουμε»!
Αιφνιδιάστηκα και δεν ήξερα πώς να αισθανθώ. Δεν πίστευα στα μάτια μου, όταν είδα το σχετικό έντυπο.
Πέρασαν έκτοτε 6 χρόνια και έφτασε στο ηλεκτρονικό κατώφλι μου νέο μαντάτο του ίδιου τύπου, αυτή τη φορά από μαθητή της Β’ Λυκείου στη Μεθώνη. «Δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από εσάς ούτε στο σχολείο», αστειεύτηκε ο φίλος μου ο Δημήτρης.
Και μου έστειλε σκαναρισμένη τη σελίδα από το σχολικό βιβλίο των Νέων Ελληνικών («Θεωρία και Διδακτικές Προτάσεις σύμφωνα με την Τράπεζα Θεμάτων»), όπου εμφανίζεται, πάλι, ένα εκτεταμένο απόσπασμα της ίδιας συνέντευξης, με αναφορά στην πηγή και τίτλο:
«Οι μετανάστες να ξέρουν ότι είμαστε δίπλα τους». Τότε που ήμουν εγώ μαθητής δεν είχαμε βιβλίο για να μας προετοιμάζει για το μάθημα της Έκθεσης ούτε υπήρχε τράπεζα θεμάτων ούτε χρειαζόταν «να διαβάσουμε Έκθεση». Αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση.
«Εάν δεν αγαπάς τον συνάνθρωπό σου, δεν είσαι άνθρωπος», μου έλεγε ο Θανάσης, στις 13 Οκτωβρίου 2019, λίγο πριν ανοίξει φτερά για πρώτη φορά προς το Μιλγουόκι.
«Άσχετα με το χρώμα του δέρματος και με την εθνικότητα. Κοίταξέ με λίγο, που σου μιλάω και άκου με προσεκτικά. Μόνο η αγάπη σε κάνει άνθρωπο. Και η σκέψη…».
Το έστειλα στον Θανάση για να το δει, το μήνυμα του φίλου μαθητή, και μου απάντησε με ένα emoji όπου έτρεχαν από τα μάτια δακρυάκια. «Συγκινήθηκα ρε φίλε, πάρα πολύ».
Εγώ να δείτε πόσο συγκινήθηκα, που η δουλειά μου αξιώθηκε να μπει στο -ας πούμε- αλφαβητάρι της Έκθεσης, και μάλιστα επί των ημερών μίας κυβέρνησης σεσημασμένης για την απέχθειά της σε οτιδήποτε έχει να κάνει με σκέψη, παιδεία, πρόοδο και ανοιχτό μυαλό.
Οι εκπαιδευτικοί μας, άνθρωποι προφανώς μορφωμένοι και συνήθως φωτισμένοι, αξίζουν μία καλύτερη Ελλάδα. Ίσως αυτοί περισσότερο από κάθε άλλον.
Ακολουθεί μία τελευταία αποστροφή του Θανάση, από το κείμενο που καλούνται να αξιολογήσουν και να σχολιάσουν οι μικροί μαθητές:
«Είμαι ευτυχισμένος γιατί έχω αυτό που αγαπώ και αγαπώ αυτό που έχω». Και, όχι, δεν τα διάβαζε μέσα από τις σημειώσεις του. Ο λόγος του είναι όπως του μπάσκετ του: μία συντεταγμένη αναρχία, όπου η σκέψη προκύπτει μέσα από το συναίσθημα και από την επιθυμία.
Παρ’ όλο που προέρχεται από τρομακτικό τραυματισμό (ρήξη αχιλλείου τένοντα), που άλλους 33χρονους θα τους παρόπλιζε οριστικά και αμετάκλητα, ο Θανάσης Αντετοκούνμπο κέρδισε με το σπαθί του νέο μονοετές συμβόλαιο με τους Μιλγουόκι Μπακς, αξίας 2,5 εκατομμυρίων ευρώ.
Τι να φοβηθεί αυτός που από μικρό παιδί πάλεψε με το τέρας και βγήκε νικητής; Οι συνολικές αμοιβές του για τα πέντε χρόνια θητείας του στο ΝΒΑ, προ φόρων εννοείται, φτάνουν πια τα 7,8 εκατομμύρια. Ας πούμε 4 καθαρά. Εκατομμύρια, όχι χιλιάρικα.
Ναι, είναι το ίδιο παιδί που μέχρι τα 18 του κυκλοφορούσε σαν φάντασμα στους δρόμους της Αθήνας μαζί με τα αδελφάκια του και πουλούσε γυαλιά ηλίου με μάρκες μαϊμού για να ζήσει.
Στο τραπέζι της οικογένειας έφτανε συνήθως τα βράδια ένα σουβλάκι με πίτα. Για να χορτάσουν έξι στόματα. «Αισιοδοξώ ότι θα έρθουν καλύτερες ημέρες», μου είχε πει τότε.
«Και δεν τα παρατάω ποτέ. Ποτέ. Ποτέ».
Σας αφήνω τώρα, γιατί σε λίγο παίζει μπάσκετ εδώ στη Λεμεσό ο Θανάσης Αντετοκούνμπο. Να μη τα παρατάτε ποτέ. Ποτέ. Ποτέ. Το λένε και τα σχολικά εγχειρίδια.
Διαβάστε επίσης:
Η «Αξιώτισσα» απαντά σε Άδωνι και Μαρινάκη για τους «Ισραηλινούς» τουρίστες: «Εκείνοι το ξεκίνησαν»
Κωνσταντοπούλου για Τσίπρα: «Στο τέλος δεν θα κάνει νέο κόμμα, αν και εύχομαι το αντίθετο»
Τέλος οι παλιές ταυτότητες για ταξίδια στην ΕΕ: Τι αλλάζει
Η «Περιστρεφόμενη Πόρτα» της ιδιοτέλειας
Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr
Facebook
Twitter
Tα σχόλια στο site έχουν απενεργοποιηθεί. Μπορείτε να σχολιάζετε μέσα από την επίσημη σελίδα στο Facebook
Σχόλια
Επικοινωνία
