Ένας 89χρονος με καραμπίνα. Δύο επιθέσεις με ώρες διαφορά, σε δύο διαφορετικά σημεία της Αθήνας. Πρώτα στα γραφεία του ΕΦΚΑ στον Κεραμεικό, στην οδό Κειριάδων, και λίγο αργότερα στο Εφετείο των Αμπελοκήπων, στην οδό Λουκάρεως. Πέντε τραυματίες συνολικά και ένας ηλικιωμένος άνδρας να εντοπίζεται τελικά στην Πάτρα, με ένα γεμάτο 38άρι περίστροφο στην κατοχή του.
Το περιστατικό αυτό επανέφερε στην επιφάνεια ένα ζήτημα που επανεμφανίζεται κάθε φορά μετά από ανάλογα συμβάντα και στη συνέχεια ξεχνιέται. Την ουσιαστική απουσία μέτρων ασφαλείας τόσο στα κτίρια απονομής δικαιοσύνης όσο και στις δημόσιες υπηρεσίες όπου εξυπηρετούνται καθημερινά χιλιάδες πολίτες. Η ιστορία, ωστόσο, έχει καταγράψει παρόμοιες στιγμές πολύ πριν από σήμερα.
Η αιματοβαμμένη εφορία της Κοζάνης
Στις 16 Ιουλίου 2020 ένας 45χρονος μπήκε στη ΔΟΥ Κοζάνης κρατώντας τσεκούρι. Ανέβηκε στον δεύτερο όροφο, στο τμήμα εισπράξεων, και άρχισε να χτυπά τους υπαλλήλους που βρίσκονταν μπροστά του. Τέσσερα άτομα τραυματίστηκαν βαρύτατα. Ένας εξ αυτών, αφού πάλεψε για μήνες στη ΜΕΘ, δεν κατάφερε να επιζήσει.
Στο δικαστήριο ο δράστης προσπάθησε να παρουσιαστεί ως θύμα κρατικής αδικίας και αστυνομικής βίας, επιχειρώντας να ντύσει με πολιτικό μανδύα μια πράξη που η δικαστική απόφαση χαρακτήρισε με σαφήνεια.Ισόβια κάθειρξη και επιπλέον 26 χρόνια, χωρίς κανένα ελαφρυντικό.
Η τραγωδία στην Κοζάνη υπήρξε η αφορμή για να τεθεί επιτέλους το ερώτημα που έπρεπε να είχε τεθεί πολύ νωρίτερα. Γιατί εφορίες και δημόσιες υπηρεσίες σε ολόκληρη τη χώρα λειτουργούσαν χωρίς κανένα σύστημα φύλαξης, αφήνοντας υπαλλήλους και πολίτες έκθετους.
;
Η «εκδίκηση της μάνας» στην Ευελπίδων
Στις 22 Οκτωβρίου 2012 μια γυναίκα 37 ετών, η Αντωνία Μουκάνη, μπήκε στα δικαστήρια της Ευελπίδων φορώντας περούκα για να μην αναγνωριστεί. Στην κατοχή της όπλο. Στο μυαλό της έναν στόχο. Να πάρει εκδίκηση. Οι κατηγορούμενοι για τη δολοφονία του 19χρονου γιου της Βαγγέλη, που είχε σκοτωθεί σε συμπλοκές σε καταυλισμό έναν χρόνο νωρίτερα, ήταν εκείνη την ημέρα στο γραφείο ανακρίτριας για συμπληρωματική κατάθεση.
Πέρασε τον έλεγχο ανενόχλητη. Ανέβηκε στον πρώτο όροφο του κτιρίου 9 και περίμενε. Όταν η πόρτα άνοιξε, άδειασε 15 σφαίρες. Ο 33χρονος φερόμενος ως δολοφόνος του παιδιού της σκοτώθηκε. Ο 25χρονος συγκατηγορούμενός του τραυματίστηκε. Όλα αυτά μπροστά στην ανακρίτρια και αστυνομικούς που ήταν παρόντες.
«Μετάνιωσα για ό,τι έκανα, αλλά όταν τον σκότωσα ένιωσα ανακούφιση.», ανέφερε στους δικαστές την απόφασή της να πάρει τον νόμο στα χέρια της
Το δικαστήριο, αναγνωρίζοντας την ακραία ψυχολογική κατάσταση στην οποία βρισκόταν και το ελαφρυντικό του προτέρου εντίμου βίου, της επέβαλε κάθειρξη 10 ετών. Το ερώτημα για το πώς κατάφερε να περάσει οπλισμένη τον έλεγχο του μεγαλύτερου δικαστικού συγκροτήματος της χώρας παρέμεινε αναπάντητο.
Το Στρατοδικείο του Ρουφ και η απόγνωση ενός πατέρα
Η πιο σπαρακτική από τις τρεις ιστορίες ξεκινά στις 21 Ιουλίου 1991, κοντά στη Χαλκίδα. Ένας 32χρονος υποσμηναγός οδηγεί υπό την επήρεια αλκοόλ και παρασύρει πέντε νέους ηλικίας 15 έως 18 ετών. Ανάμεσά τους ο 16χρονος Κώστας Ντρούζος. Το Στρατοδικείο καταδικάζει τον οδηγό σε ποινή 4 ετών και 8 μηνών, ποινή που μετατρέπεται σε εξαγορά με ημερήσιο αντίτιμο κάτω από τρία ευρώ.
Δύο χρόνια αργότερα, την Πρωταπριλιά του 1993, ο πατέρας του Κώστα, Αθανάσιος Ντρούζος, εμφανίζεται οπλισμένος στο Στρατοδικείο του Ρουφ κατά την εκδίκαση της έφεσης. Αφοπλίζει τον αστυφύλακα φρουρό, κρατά όμηρο τον συνοδηγό του μοιραίου αυτοκινήτου, δένει τους δικηγόρους και τον κατηγορούμενο. Απαιτεί δημόσια ομολογία ενοχής.
Με την άφιξη της Άμεσης Δράσης ανοίγει πυρ. Δολοφονεί τους δύο συνηγόρους υπεράσπισης, Χρήστο Μπάκα και Δημοσθένη Αβράμη. Τραυματίζει τον συνοδηγό και τρεις στρατοδίκες. Στρέφει τελικά το όπλο στον εαυτό του.
Μια υπόθεση που ξεκίνησε με μια τροχαία τραγωδία, πέρασε από μια ποινή που πολλοί εκείνη την εποχή θεώρησαν εξευτελιστική, και κατέληξε σε ένα μακελειό μέσα σε αίθουσα δικαστηρίου, άλλοτε αυτής της απονομής δικαιοσύνης.
Αυτές οι τρεις υποθέσεις αποκαλύπτουν μια βίαιη αλήθεια. Όταν το αίσθημα δικαίου καταρρέει, οι δημόσιες υπηρεσίες γίνονται αρένες αίματος. Πόσο κοντά είμαστε στην επόμενη;
Διαβάστε επίσης:
Tα σχόλια στο site έχουν απενεργοποιηθεί. Μπορείτε να σχολιάζετε μέσα από την επίσημη σελίδα στο Facebook
Σχόλια