Άγιοι Τόποι: Η διαρκής Νάκμπα και ο διωγμός των Χριστιανών ως πάγια ισραηλινή πολιτική

Η συνεχιζόμενη και κλιμακούμενη επιθετικότητα κατά των χριστιανικών κοινοτήτων στα ιστορικά εδάφη της Παλαιστίνης στερείται οποιασδήποτε στοιχειακής πρωτοτυπίας. Δεν συνιστά μια ξαφνική παθογένεια ούτε το ξέσπασμα κάποιων ισραηλινών θρησκομανών, αλλά αποτελεί την οργανική συνέχεια και την εξέλιξη της βίας πάνω στην οποία οικοδομήθηκε το ισραηλινό κράτος. Η Νάκμπα του 1948, η βίαιη δηλαδή εκδίωξη του αυτόχθονος πληθυσμού, ο εποικισμός και η θεμελίωση ενός καθεστώτος εθνοτικής αποκλειστικότητας, δεν υπήρξε ένα στιγμιαίο ιστορικό γεγονός αλλά μια διαρκής και δυναμική διαδικασία. Υπό αυτό το πρίσμα, η σημερινή ακραία δεξιά κυβέρνηση του Τελ Αβίβ δεν εισάγει μια νέα πολιτική, αλλά απλώς απογυμνώνει από τα προσωπεία της την ίδια την κρατική οντότητα, επιταχύνοντας τον ιστορικό στραγγαλισμό της χριστιανικής μειονότητας που αντιμετωπίζεται, όπως ακριβώς και ο υπόλοιπος παλαιστινιακός κόσμος, ως ένα ενοχλητικό εμπόδιο στην εδαφική επέκταση του σιωνισμού.

Η θεσμοθέτηση του προπηλακισμού και η κρατική ασυλία των θυτών

Στα ιστορικά σοκάκια της Ιερουσαλήμ και ιδιαίτερα σε περιοχές με βαρύ θρησκευτικό και πολιτισμικό φορτίο όπως το Όρος Σιών, η καθημερινότητα των κληρικών, των μοναχών και των προσκυνητών αντανακλά μια γενικευμένη κατάσταση συστηματικής τρομοκρατίας. Οι βίαιες επιθέσεις, οι ξυλοδαρμοί και οι εξευτελισμοί στο φως της ημέρας αποτελούν πλέον κανονικότητα, με τη συντριπτική πλειονότητα των περιστατικών να μένει μακριά από τη δημοσιότητα καθώς οι αρχές επιλέγουν να υποβαθμίζουν τη σοβαρότητά τους. Η αίσθηση απόλυτης ατιμωρησίας που απολαμβάνουν οι δράστες δεν είναι τυχαία, καθώς συνδέεται άμεσα με την πολιτική κάλυψη που προσφέρει η κυβέρνηση του Μπενιαμίν Νετανιάχου. Τα δεδομένα των διαθρησκειακών οργανώσεων της πόλης καταγράφουν έναν σχεδόν διπλασιασμό των επιθέσεων εναντίον των Χριστιανών κατά την πρόσφατη τριετία, γεγονός που αποδεικνύει ότι ο αντιχριστιανικός φανατισμός δεν διώκεται αλλά αντιθέτως ενθαρρύνεται από το κράτος.

Όταν εθνικιστικές ομάδες και θρησκευτικοί σιωνιστές πραγματοποιούν τις πορείες τους στην Παλιά Πόλη, έχουν ως απότοκο βανδαλισμούς και τις καταστροφές των περιουσιών. Η επίσημη πολιτική ηγεσία απαντά σε αυτή την πραγματικότητα με μια ένοχη σιωπή, η οποία διακόπτεται μόνο από τυποποιημένες και υποκριτικές γραπτές δηλώσεις προς τον διεθνή τύπο περί δήθεν σεβασμού της θρησκευτικής ελευθερίας. Η αλήθεια είναι ότι ο ίδιος ο κρατικός μηχανισμός έχει παραδοθεί στα χέρια της ακροδεξιάς, με το Υπουργείο Εθνικής Ασφάλειας και την αστυνομία να διοικούνται από πρόσωπα που στο παρελθόν είχαν αναλάβει τη νομική και πολιτική υπεράσπιση τρομοκρατικών στοιχείων. Όταν η επίσημη εξουσία νομιμοποιεί ιστορικά τις επιθέσεις και τις ύβρεις κατά των Χριστιανών ως μια δήθεν ανεκτή παράδοση, η βία μετατρέπεται σε θεσμικό εργαλείο.

Ο εδαφικός αποκλεισμός και η μεθοδολογία της πληθυσμιακής αλλοίωσης

Η ίδια ιδρυτική λογική της Νάκμπα, η οποία επιτάσσει τη μέγιστη δυνατή αρπαγή γης με τον ελάχιστο δυνατό αυτόχθονα πληθυσμό, εφαρμόζεται με απόλυτη γεωμετρική ακρίβεια στην ύπαιθρο της Δυτικής Όχθης. Οι εναπομείναντες χριστιανικοί θύλακες και οι ιστορικές κωμοπόλεις βρίσκονται σήμερα υπό καθεστώς ενός ασφυκτικού και βίαιου αποκλεισμού από ένοπλους ισραηλινούς εποίκους. Η μεθοδολογία της υφαρπαγής ακολουθεί ένα σταθερό μοτίβο, το οποίο ξεκινά με την αυθαίρετη εγκατάσταση παράνομων φυλακίων και σκηνών σε γειτονικούς λόφους και εξελίσσεται γρήγορα σε μόνιμους οικισμούς. Οι έποικοι καταλαμβάνουν τις καλλιεργήσιμες εκτάσεις, υψώνουν φράχτες και εισβάλλουν στις ιδιωτικές περιουσίες των Χριστιανών, καταστρέφοντας βιομηχανικό εξοπλισμό, βανδαλίζοντας οχήματα και υψώνοντας την ισραηλινή σημαία.

Αυτή η διαρκής οικονομική και ψυχολογική πολιορκία, η οποία περιλαμβάνει ακόμη και τη χρήση πυροβόλων όπλων για τον εκφοβισμό των εργαζομένων, οδηγεί τις τοπικές επιχειρήσεις σε μαρασμό και εξαναγκάζει τον πληθυσμό σε μαζική φυγή. Ολόκληρες οικογένειες αναγκάζονται να μεταναστεύσουν προς την Αμερική και την Ευρώπη, καθώς η έλλειψη ασφάλειας και ο διαρκής εδαφικός στραγγαλισμός εκμηδενίζουν κάθε προοπτική επιβίωσης για τη νέα γενιά. Πρόκειται για μια προδιαγεγραμμένη δημογραφική συρρίκνωση, η οποία συντελείται κάτω από την πλήρη ανοχή των δυτικών δυνάμεων. Οι αυταπάτες των χριστιανικών κοινοτήτων για προστασία από τις Ηνωμένες Πολιτείες συντρίβονται πάνω στις γεωπολιτικές ισορροπίες, καθώς η αμερικανική εξωτερική πολιτική παραμένει δέσμια των εγχώριων ευαγγελικών δικτύων που στηρίζουν ιδεολογικά την επέκταση του Ισραήλ, επιτρέποντας στο Τελ Αβίβ να μετατρέπει τα αρχαιότερα προσκυνήματα του κόσμου σε άδεια μουσειακά κελύφη.

Η ιδεολογική αναπαραγωγή του μίσους και το γεωπολιτικό ρίσκο

Το βαθύτερο υπόστρωμα αυτής της επιθετικότητας δεν είναι συγκυριακό, αλλά καλλιεργείται συστηματικά μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα και την κρατική προπαγάνδα του Ισραήλ. Στα θρησκευτικά σχολεία της χώρας αναπαράγεται με ένταση το δόγμα της εβραϊκής ανωτερότητας και αποκλειστικότητας, ενώ συντηρείται ένα αφήγημα απόλυτου φόβου που παρουσιάζει κάθε μη εβραϊκό στοιχείο ως υπαρξιακή απειλή. Αυτή η συστηματική ιδεολογική επεξεργασία εκτρέφει τον φανατισμό της νέας γενιάς, η οποία βλέπει τον κόσμο μέσα από το πρίσμα της αποξένωσης και της εχθρότητας, καθιστώντας πλέον αναγκαία ακόμη και τη συγκρότηση ομάδων εθελοντών για τη στοιχειώδη προστασία των χριστιανών μοναχών στους δρόμους.

Η συγκεκριμένη εσωτερική διολίσθηση προς έναν επιθετικό εθνοτικό φονταμενταλισμό αποτυπώνεται πλέον και εκτός των συνόρων, στις πολεμικές συγκρούσεις της περιοχής. Οι καταγραφές ισραηλινών στρατιωτών να βεβηλώνουν ναούς και να καταστρέφουν χριστιανικά σύμβολα κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων σε γειτονικές χώρες επιβεβαιώνουν ότι η απαξίωση της χριστιανικής παρουσίας είναι πλήρως ενσωματωμένη στον στρατιωτικό και κρατικό ιστό. Ωστόσο, αυτή η κανονικοποίηση του μίσους αρχίζει να προκαλεί διεθνές κόστος, καθώς η απροκάλυπτη βία απειλεί να αποξενώσει ακόμη και συντηρητικούς κύκλους στη Δύση που παραδοσιακά αποτελούσαν σταθερούς συμμάχους του Ισραήλ.

Οι επίσημες στατιστικές απογραφές που παρουσιάζουν μια πλασματική εικόνα σταθερότητας ή οριακής αύξησης του χριστιανικού πληθυσμού έρχονται σε πλήρη ρήξη με την πραγματικότητα, καθώς περιλαμβάνουν χιλιάδες πιστούς που έχουν ήδη εγκαταλείψει μόνιμα την περιοχή. Η μετάβαση από την εποχή της τουριστικής εκμετάλλευσης των ιερών προσκυνημάτων στην παρούσα φάση του απροκάλυπτου διωγμού αποδεικνύει ότι το ισραηλινό οικοδόμημα δεν μπορεί πλέον να κρύψει τις αντιφάσεις του. Ο διωγμός των Χριστιανών δεν αποτελεί μια νέα δομική μεταβολή, αλλά την αναπόφευκτη ολοκλήρωση της ίδιας πολιτικής που ξεκίνησε το 1948 με τη Νάκμπα και συνεχίζεται απαρέγκλιτα μέχρι σήμερα.

Διαβάστε επίσης:

Πώς οι δικηγόροι που αποκάλυψαν τα εγκλήματα στην Παλαιστίνη έγιναν στόχος

Ισραήλ: Ένα ανεξέλεγκτο πειρατικό κράτος της Μεσογείου

ΗΠΑ: «Ανάμεσα στη βασιλεία του Θεού και τη βασιλεία του Σατανά» – Οι Ευαγγελιστές στον Λευκό Οίκο

Δείτε όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο στο koutipandoras.gr

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr