Αγάπη για προσωπική χρήση

Μπορεί να είμαι  της παλιάς σχολής.Και με γοητεύουν  εκείνοι οι άνθρωποι που είναι  αρκετά μάγκες για να αντιστέκονται. Που στέκονται στα πόδια τους, στην μικρή ή την μεγάλη τους υπόσταση και μπορούν να αρνούνται. Ίσως είμαι παλιάς κοπής και μ αρέσουν οι άνθρωποι που κόβουν και όχι αυτοί που κόβονται. Χτες ένα καλλιτέχνης, ένας πολύ αγαπημένος μου, πιάστηκε με ναρκωτικά. Από τους πιο ποιοτικούς, απ αυτούς που λες τους εκτιμώ και ευτυχώς που υπάρχουν. Για προσωπική του χρήση είπε.
Σκέφτομαι από χθες όλα εκείνα τα επιχειρήματα που μπορεί να τον δικαιολογούν. Αυτά που ακούγονται στις παρέες ,αυτά που κάποτε ήταν μια εξήγηση και τώρα μια μαζική δικαιολογία. Είναι άρρωστοι άνθρωποι, η καλλιτεχνική φύση, ψυχολογικά προβλήματα, δεν έχουν όλοι την ίδια αντοχή, έμπλεξαν, έτσι είναι η πιάτσα.

Καταλαβαίνω όλα  τα επιχειρήματα και τις εξηγήσεις. Αρρώστια είναι ναι. Μόνο που δεν είναι γρίπη να στην κολλήσει κάποιος. Την επιλέγεις εσύ. Σιχαίνομαι αλήθεια αυτή την προσπάθεια που γίνεται να ψυχολογικοποιούνται όλα τα προβλήματα. Να εμφανίζονται όλα σαν αόριστα ψυχικά αποτελέσματα, που δεν τα δημιουργήσαμε εμείς ,-μαζί ίσως με τον κακομαθημένο μας εαυτό-, αλλά φύτρωσαν μέσα μας. Σαν μανιτάρια απ το πουθενά. Και γι αυτό χρειάζονται άλλα μανιτάρια, παραισθησιογόνα, χημικά πυροτεχνήματα, μπάφοι για να αλλάξουν όλα.

Απεχθάνομαι την  αντικειμενικοποίηση των προσωπικών συμπεριφορών, την ανακάλυψη πως  για όλα φταίνε οι συνθήκες, τα κακά παιδικά χρόνια, ένα χαστούκι στα  εφτά, η άτιμη κοινωνία, ο πόνος, που οδηγούν σε ό,τι οδηγούν.

Πιστέψτε με, γνώρισα  ανθρώπους με πόνο, πολύ πόνο, κομμένα  πόδια, μελλοθάνατους και άλλους που  μπορεί να είχαν πεθάνει και να μην το ήξεραν. Πολλοί ήταν άνθρωποι με αξιοπρέπεια και πείσμα. Που  ακόμη και αν δεν γνώριζαν τι φταίει, ήθελαν να το αλλάξουν, όχι να το ξεχάσουν.

Με αηδιάζουν όλες αυτές οι ψυχοκοινωνικοαναλυτικές  μπούρδες που επιστρατεύονται για  κάλυψη και απενοχοποίηση. Ένας φίλος συνηθίζει να λέει : «ο λόγος που ο κόσμος παίρνει ναρκωτικά είναι ένας. Είναι όμορφα. Τρομερή εμπειρία». Αυτή είναι η αλήθεια και αν η εκστρατεία ενάντια στα ναρκωτικά δεν ήταν μια μακάβρια απειλή θανάτου, ίσως τα πράγματα να μην ήταν έτσι. Κανένας έφηβος δεν φοβάται τον θάνατο. Αντιθέτως όλοι θέλουν να ζήσουν έντονες εμπειρίες.

Γνώρισα μια κοπέλα,ένα γλυκό πανέξυπνο πλάσμα, που μου μιλούσε για την εμπειρία των χαπιών, της παρέας, της επιβεβαίωσης και του «περνάω καλά». Κατάφερε να σταθεί στα πόδια της, να περάσει στο Πανεπιστήμιο, να λάμπει και να μπορεί να αναλύει όλα αυτά με πολύ ακρίβεια και αλήθεια. Απορώ γιατί δεν μπορούν να το κάνουν όλοι αυτοί οι μεγάλοι σε ηλικία και όνομα.
Αυτοί που τα μάτια του κόσμου είναι στραμμένα πάνω τους. Που δεν έχουν κανένα πραγματικό ζόρι, ούτε πεντακόσια ευρώ για μηνιάτικο, ούτε κομμένο τηλέφωνο, ούτε είναι το τίποτα του κόσμου. Ναι ξέρω, είναι η πίεση, η ανταγωνιστικότητα, η ματαιοδοξία. Μπούρδες. Είναι και όλα τα υπόλοιπα. Ο κόσμος που τους λατρεύει, που τους πληρώνει, που τους αποδέχεται, που περιμένει απ αυτούς. Κι αυτοί απέναντι σε όλα βάζουν τρία γραμμάρια χημείας για «προσωπική χρήση». Δεν ξέρω μπορεί να είμαι της παλιάς σχολής, αλλά είχαν τόση αγάπη για προσωπική χρήση. Γιατί;