Αφήστε ήσυχα τα παιδιά

Πέρασαν μόνο μερικές μέρες από τη δολοφονία ενός 19χρονου, επειδή απάντησε λάθος στην ερώτηση «τι ομάδα είσαι;» σε μια ομάδα νεαρών τυφλωμένων από το μίσος. Χύθηκαν τόνοι μελάνης, σχετικοί και άσχετοι πλημύρισαν τον δημόσιο λόγο με αναλύσεις και προτάσεις, δίνοντας πάσα για τσουβάλιασμα και κενές περιεχομένου επικρίσεις. Ειπώθηκαν πολλά, για το δηλητηριασμένο ελληνικό ποδόσφαιρο, για κείνους που το έχουν φέρει στον πάτο του πηγαδιού, για όσους καλλιεργούν λάθος πρότυπα και συνειδήσεις πολύ μακριά από την ουσία του παιχνιδιού και του αθλητισμού γενικότερα. Κι ήρθε ένα εξόφθαλμο διαιτητικό λάθος για να δηλητηριάσει τη χαρά των παιδιών και να δώσει εκ νέου πάσα σε εκείνους που το «εργαλειοποίησαν», ένθεν κακείθεν, για τους δικούς τους λόγους.

Είναι κρίμα, μετά από έναν μεγάλο τελικό ανάμεσα στην Κ-15 του Ολυμπιακού και του ΠΑΟΚ, ο οποίος είχε θέαμα, έντονα συναισθήματα, εναλλαγές στο σκορ, πάθος και ταλέντο. Ο Ολυμπιακός προηγήθηκε στο 12′, ο ΠΑΟΚ έκανε την ανατροπή και οι «ερυθρόλευκοι» ισοφάρισαν στις καθυστερήσεις με ένα πέναλτι για παράβαση που έγινε εμφανώς εκτός περιοχής, στέλνοντας το ματς στη διαδικασία των πέναλτι, όπου και στέφθηκαν πρωταθλητές. Ο τερματοφύλακας Γεωργόπουλος σταμάτησε τις δύο τελευταίες εκτελέσεις των «ασπρόμαυρων», χαρίζοντας τη νίκη στην ομάδα του. Ένας αγώνας χάρμα ιδέσθαι, παιδιά που ονειρεύονται να κάνουν καριέρα στο παιχνίδι που λατρεύουν, ταλέντα που χρειάζονται την κατάλληλη καθοδήγηση για να κάνουν πραγματικότητα το όνειρό τους και το απέδειξαν στον αγωνιστικό χώρο.

Και τι μένει; Όχι οι μεγάλες ελπίδες, όχι αυτοί που ξεχώρισαν, όχι η προσπάθεια και το πάθος, αλλά το διαιτητικό λάθος στη φάση του πέναλτι. Είναι δεδομένο πως είναι απαράδεκτο να κρίνεται ο κόπος των παιδιών από την ανεπάρκεια κάποιων. Μένει ένα μεγάλο «γαμώτο», ένα μεγάλο «γιατί». Σε τελική ανάγνωση, όμως, είναι ένα ματς 15χρονων. Παιδιών που μαθαίνουν πως στη ζωή υπάρχει και το λάθος, υπάρχει και η αδικία. Είναι διαφορετικό, απολύτως σωστά, να καταγράφεται το λάθος του διαιτητή και διαφορετικό να μετατρέπεται σε εργαλείο για να υποβαθμιστεί η προσπάθεια των ποδοσφαιριστών, να στραφεί η προσοχή αλλού και στον ψηφιακό κόσμο της δημιουργίας αντιλήψεων να εργαλειοποιείται για να στιγματιστούν τα ίδια τα παιδιά.

Ο προπονητής του ΠΑΟΚ, Δημήτρης Ορφανός, έδειξε τον δρόμο, παρότι αδικημένος και παρότι οι παλμοί ήταν ψηλά. Δήλωσε ότι το πέναλτι ήταν ενάμισι μέτρο έξω από την περιοχή, τονίζοντας ωστόσο ότι το αναφέρει μόνο και μόνο για την προσπάθεια των παιδιών. Κράτησε χαμηλά τους τόνους, χωρίς οργισμένες αντιδράσεις και κραυγές, χωρίς «παιχνίδι» με την εξέδρα. Γιατί είδε την ομάδα του να κάνει όλα όσα πρέπει να κάνει μια ομάδα με παιδιά. Να τα δίνει όλα, να πειθαρχεί, να συνεργάζεται. Κι ας χάθηκε ένας τίτλος. Σ’ αυτές τις ηλικίες, οι στόχοι πηγαίνουν πέρα από Κύπελλα και διακρίσεις.

Προφανώς, όλοι θέλουν να κερδίζουν και το κατά πόσο η νίκη πρέπει να γίνεται αυτοσκοπός είναι ένα θέμα που συζητείται πολύ στους προπονητικούς κύκλους του αναπτυξιακού ποδοσφαίρου. Το σημαντικότερο όμως είναι τα εφόδια, η σωστή ανάπλαση των παιδιών, είτε αυτά παίξουν επαγγελματικά είτε όχι. Αν μεγαλώνουν μαθαίνοντας το μίσος για τον αντίπαλο, για τον διαιτητή που για τον οποιοδήποτε λόγο έκανε λάθος, για όλες εκείνες τις εξωτερικές δυνάμεις που εποφθαλμιούν το «κακό τους», η τοξικότητα γίνεται κομμάτι του DNA τους. Είναι άδικο όχι μόνο για τον χαμένο, αλλά για τον νικητή, για τα παιδιά που τώρα φορούν μια «ερυθρόλευκη» φανέλα, αλλά μπορεί στο μέλλον να φορέσουν εκείνη του αντίπαλου, να χαρίσουν έναν τίτλο σε κείνους που κάποτε τους έβαζαν στο ίδιο καλάθι με νοοτροπίες και πρόσωπα του παρελθόντος, που απλά έτυχε να φορούν την ίδια φανέλα. Το ζήτημα της διαφθοράς, των κακών επαγγελματιών στη διαιτησία, όπως και σε άλλους τομείς, τρέφει την τοξικότητα. Οφείλει να καταπολεμηθεί. Ο τρόπος όμως δεν είναι να καλλιεργούμε το μίσος σε παιδιά, αλλά να το αντιμετωπίσουμε στη ρίζα του. Γιατί το μίσος, όπως μας υπενθύμισε η πρόσφατη περίπτωση της δολοφονίας του Άλκη, οδηγεί μόνο στον πόνο.

«Το ποδόσφαιρο είναι κάτι περισσότερο από παιχνίδι, είναι επιθυμία για παιχνίδι, που το ονειρεύονται τα παιδιά και οι μεγάλοι. Το παιχνίδι, η επιθυμία, το όνειρο, η ανάγκη για παιχνίδι, είναι κάτι το θεμελιώδες», έλεγε ο Σέρτζιο Τζιβόνε. Οι σύλλογοι οφείλουν να είναι χώροι κοινωνικοποίησης, στους οποίους τα παιδιά διδάσκονται τους κανόνες της συλλογικής ζωής και το πνεύμα της αλληλεγγύης, όπως έλεγε ο Πασκάλ Μπονιφάς. Ας αφήσουμε επιτέλους τα παιδιά ήσυχα να κάνουν αυτό που αγαπούν, χωρίς δικαιολογίες.

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του koutipandoras.gr