«57»: Η 14χρονη Ιζαμπέλα έγραψε το γράμμα που θα ήθελαν τα θύματα στα Τέμπη να διαβάσουμε όλοι

Στις 28 Φεβρουαρίου 2025, η Ελλάδα στέκεται απέναντι στη λήθη για τα 57 θύματα στα Τέμπη. Δύο χρόνια μετά, ο πόνος παραμένει ανοιχτός, η οργή δεν έχει καταλαγιάσει, και οι οικογένειες των θυμάτων εξακολουθούν να ζητούν δικαιοσύνη.

Σε περισσότερες από 200 πόλεις της χώρας και σε πάνω από 60 πόλεις παγκοσμίως, έχουν προγραμματιστεί συγκεντρώσεις μνήμης και διαμαρτυρίας.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ένα γράμμα που έγραψε η 14χρονη Ιζαμπέλα, μαθήτρια γυμνασίου, συγκλονίζει. Σαν να μιλά εκ μέρους των αδικοχαμένων επιβατών, περιγράφει την αλήθεια που πολλοί προσπαθούν να ξεχάσουν. Μιλά για το έγκλημα, τη συγκάλυψη, την οργή και την ευθύνη του κράτους.

«Οι μαμάδες και οι πατεράδες ζητάνε δικαιοσύνη
ζητάνε την αποκάλυψη ενός ψέματος
έγινε φόνος
μα πάντα περνεί θέση η συγκάλυψη
και όλοι ξέρουμε τον δολοφόνο
μα κρύβονται
λένε ψέματα
δεν νιώθουν
φοβούνται»

Η αναφορά της στη συγκάλυψη και στα ψέματα υπογραμμίζει την απογοήτευση απέναντι στους θεσμούς. Δύο χρόνια μετά, η αλήθεια δεν έχει αποκαλυφθεί πλήρως, οι ευθύνες δεν έχουν αποδοθεί, και οι οικογένειες εξακολουθούν να περιμένουν.

«Αφήστε το κρυφτό γιατί σας βρήκαμε
είναι ώρα να πέσει το πέπλο της σιωπής
τα βάψαμε όλα μαύρα και εσείς τα στρώσατε όλα άσπρα»

Αυτή η κραυγή διαμαρτυρίας αποτυπώνει την οργή απέναντι σε ένα σύστημα που προσπαθεί να «καλύψει» μια τραγωδία αλλά και συγκεκριμένα απένταντι στο περιβόητο μπάζωμα του χώρου. Οι γονείς ντύθηκαν στα μαύρα, ενώ το κράτος έντυσε την τραγωδία στα λευκά, επιχειρώντας να ξεχαστεί. Όμως, οι μνήμες δεν ξεθωριάζουν, ούτε η ανάγκη για αλήθεια.

«Μαμά, μπαμπά δεν έχω οξυγόνο
και αυτό είναι που κάνει το κράτος δολοφόνο»

Αυτή η φράση συγκλονίζει. Το κράτος, με τις ελλείψεις του, με την αδιαφορία του, με τα λάθη και τις παραλείψεις του, οδήγησε 57 ανθρώπους στον θάνατο. Οι οικογένειες των θυμάτων δεν ζητούν εκδίκηση. Ζητούν δικαιοσύνη. Ζητούν να μην υπάρξουν ποτέ ξανά «άλλα Τέμπη».

Η φωνή της Ιζαμπέλας, η φωνή των νεκρών των Τεμπών, είναι η φωνή μιας ολόκληρης κοινωνίας που δεν ζητά τίποτα λιγότερο από την αλήθεια και τη δικαιοσύνη.

Οι εκδηλώσεις μνήμης στις 28 Φεβρουαρίου θα κορυφωθούν με κεντρικές συγκεντρώσεις στην Πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα και στο Άγαλμα Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη, στις 11:00 π.μ..

Η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ έχουν προκηρύξει 24ωρη απεργία, ενώ θα συμμετάσχουν πλήθος επαγγελματικών και κοινωνικών φορέων. Οι εργαζόμενοι στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς της Αθήνας έχουν προγραμματίσει στάσεις εργασίας, ώστε να διευκολυνθεί η μετακίνηση των διαδηλωτών.

Τέμπη: Διαβάστε ολόκληρο το γράμμα

57

Τα πόδια μου πατάνε ακόμα στην γη
Μα δεν έχει κλείσει η πληγή
Η ψυχή μου τώρα ταξιδεύει μακριά
χωρίς νόημα, χωρίς προορισμό
έχω μάτια και είδα
έχω αίσθηση και κατάλαβα
δεν είχα οξυγόνο, φοβόμουν
ζήτησα βοήθεια και δεν ήρθε
τώρα πάνω από μένα

οι μαμάδες και οι πατεράδες ζητάνε δικαιοσύνη
ζητάνε την αποκάλυψη ενός ψέματος
έγινε φόνος
μα πάντα παίρνει θέση η συγκάλυψη
και όλοι ξέρουμε τον δολοφόνο
μα κρύβονται
λένε ψέματα
δεν νιώθουν
φοβούνται

τώρα μας βλέπουν σαν μυστήριο
τώρα μετράνε τα έξοδα και τα έσοδα
πόσα θα πουλήσω, πόσα θα πάρω
ζητάνε συγγνώμη
αλλά αυτή η λέξη
δεν θα μας φέρει πίσω
ζητάνε υπομονή
αλλά πέρασαν το όριο

είμαι παιδί ή τουλάχιστον ήμουν
θα είχα ζωή αλλά
μου την στέρησαν αυτοί
είχα όνειρα αλλά
πήγαν χαμένα
είχα πλάνα, κάθε σχέδιο, κάθε στιγμή

ζητώ δικαιοσύνη
ζητώ την αλήθεια
αφήστε το κρυφτό γιατί σας βρήκαμε
είναι ώρα να πέσει το πέπλο της σιωπής
τα βάψαμε όλα μαύρα και εσείς τα στρώσατε όλα άσπρα

μαμά, μπαμπά φοβάμαι
μαμά, μπαμπά δεν έχω οξυγόνο
και αυτό είναι που κάνει το κράτος δολοφόνο
που να φανταστεί πως ένα ταξίδι
μας οδήγησε στην θλίψη

μαμά, μπαμπά σας αγαπώ
για αυτούς είμαστε απλά ένας αριθμός
για σας είμαστε η ζωή
για αυτούς είμαστε ένα κόκκινο που καλύπτει τη γη
για σας η ευτυχία
για αυτούς
μια περαιτέρω στατιστική

μαμά, μπαμπά δεν έχω οξυγόνο