O Γιώργος Θεοφάνους στο koutipandoras.gr: «Από εμάς εξαρτάται αν εμείς και οι επόμενες γενιές θα ακούν ελληνικό τραγούδι»

Λίγο πριν τη συναυλία της πρωτοβουλίας «Μαζί για το Παιδί» στο Ηρώδειο, την Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου, ο συνθέτης Γιώργος Θεοφάνους μιλά στο koutipandoras.gr. Σε μια συνέντευξη γύρω από το ελληνικό τραγούδι, το μέλλον των νέων που θέλουν ν' ασχοληθούν με τη μουσική, την κατάσταση που επικρατεί στη μουσική βιομηχανία αλλά και για ζητήματα εκτός της τέχνης, όπως το κυπριακό.

- Θα ‘χετε ακούσει εκείνους που λένε πως «σήμερα δεν βγαίνουν τραγούδια όπως παλιά». Ισχύει ή τελικά προβάλλονται κι ακούγονται μόνο όσα είναι λιγότερο ποιοτικά; Και τελικά πως επηρεάζει αυτό εσάς τους δημιουργούς που ίσως είστε υποχρεωμένοι να παράγεται διαρκώς καινούριο υλικό για να τροφοδοτείτε τη μουσική βιομηχανία;

Σε όλες τις δεκαετίες που υπάρχει το ελληνικό τραγούδι έχει τα πάνω του και τα κάτω του. Σαφέστατα στις προηγούμενες γενιές όπου οι συνάδελφοι μου σύνθετες είχαν συνεργασίες και κατόρθωσαν να βάλουν στα χείλη του απλού κόσμου λέξεις λόγια ποιήματά του Ελύτη, του Γκάτσου, του Σεφέρη, του Ρίτσου, του Λευτέρη Παπαδόπουλου, του Μάνου Ελευθερίου αλλά και των άλλων τόσων σημαντικών ποιητών μας με τις μοναδικές ερμηνείες – οχήματα των μεγάλων φωνών εκείνων των γενεών, όπως του Νταλάρα, του Μητσιά, της Αλεξίου, του Μπιθικώτση, της Μαρινέλλας και τόσων άλλων, ναι ήταν καλύτερα το ελληνικό τραγούδι.

Το ραδιόφωνο όμως και η τηλεόραση στήριζαν το ελληνικό τραγούδι με μεγαλύτερο πάθος και αγάπη απ’ ότι το στηρίζουν σήμερα. Βλέπετε τόσες εκπομπές γίνονται κάθε χρόνο στα κανάλια με νέα ταλέντα και ακούτε τα τραγούδια τα οποία μπαίνουν. Συμμετείχα μάλιστα και ο ίδιος σε πολλές από αυτές εκπομπές και ήρθα άπειρες φορές σε αντιπαράθεση για αυτό το θέμα. Είναι δικές μας επιλογές και από μας εξαρτάται αν θα ακούμε ελληνικό τραγούδι κι εμείς και οι επόμενες γενιές.

Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι αυτό που έκαναν οι Γάλλοι με νομοθεσία και προστάτεψαν το γαλλικό τραγούδι απέναντι στο αγγλοσαξονικό με νόμο και έτσι στο γαλλικό ραδιόφωνο παίζει υποχρεωτικά τουλάχιστον κατά το ένα τρίτο, ντόπιο γαλλικό τραγούδι. Το άλλο που έχουν να κάνουμε είναι να προστατεύσουμε και όλη αυτή την βιομηχανία που ονομάζουμε ως μουσική βιομηχανία γιατί πίσω από ένα τραγούδι που κατεβάζει κάποιος παράνομα θα πρέπει να σκέφτεται ότι κάποιος έγραψε τη μουσική, κάποιος έγραψε το στίχο, κάποιος το τραγούδησε, το ηχογράφησε, έκανε το videoclip και το προώθησε. Δεκάδες οικογένειες βρίσκονται πίσω από κάθε τραγούδι.

- Έχετε περιγράψει πρόσφατα τα δύσκολα παιδικά χρόνια σας και το πόσο σκληρός κι αρνητικός ήταν ο πατέρας σας με το να ασχοληθείτε με τη μουσική. Εσείς τα καταφέρατε! Επειδή όμως τέτοια φαινόμενα υπάρχουν ακόμη, υπάρχει κάποια συμβουλή που θα δίνατε σ’ έναν νέο άνθρωπο που θέλει να ασχοληθεί με τη μουσική αλλά αντιμετωπίζει την άρνηση του περιβάλλοντός του;

Οι καινούργιες γενιές στην Ελλάδα δυστυχώς δεν έχουν άλλο τρόπο από το να πάρουν μέρος σε αυτά τα τηλεοπτικά show τα οποία στην ουσία ενδιαφέρονται βέβαια για την τηλεθέαση όχι για το αν θα βγει κάποιο μεγάλο ταλέντο ή αν θα έχει διάρκεια. Αυτό δεν είναι δουλειά της τηλεόρασης, ούτε κανενός καναλάρχη αλλά των δισκογραφικών εταιρειών που συνεργάζονται με τις τηλεοράσεις, οι οποίες δυστυχώς φυτοζωούν. Έχουν φτάσει σχεδόν να εμπορεύονται μόνο το ξένο ρεπερτόριο και κάνουν ελάχιστα για το ελληνικό τραγούδι.

Οι παραγωγές που γίνονται για Έλληνες καλλιτέχνες είναι πλέον μετρημένες στα δάχτυλα. Καθένας πληρώνει μόνος του και επενδύει στον εαυτό του. Βέβαια δεν μπορούν να κάνουν και κάτι άλλο αυτά τα παιδιά που γράφουν μουσική, γράφουν στίχους ή τραγουδούν. Αναγκαστικά θα χρησιμοποιήσουν αυτό το βήμα. Κι αν τους δει κάποιος και τους στηρίξει ένας επιχειρηματίας - ο οποίος αποφάσισε να επενδύσει πάνω τους πολλές φορές- δίνοντας χρήματα ακόμα και για να παίζει ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο.

- Μπορεί ένας νέος σήμερα να ζήσει από τη μουσική ή και στον κλάδο αυτόν οι εποχές των “παχέων αγελάδων” έχουν παρέλθει;

Εάν μπορεί να ζει με λίγα, ναι γίνεται. Εάν δηλαδή το όνειρο του είναι μικρό και περιορίζεται απλά στο να παίζει μουσική σε κάποια καφετέρια σε κάποιο μπαρ ή σε κάποια μουσική σκηνή ακόμα και σε ένα μεγάλο σχήμα της νύχτας το οποίο πια είναι μόνο μία ή δύο φορές την εβδομάδα τότε ίσως να βγάζει έναν ικανοποιητικό μισθό. Ίσως λίγο παραπάνω από τον βασικό μισθό όπως έχουμε φτάσει σήμερα. Δυστυχώς επειδή περνάμε μία πολύ δύσκολη περίοδο με την συλλογή των πνευματικών δικαιωμάτων θα περάσουμε κάποια χρόνια για να μπορέσει κάποιος να πει ότι ζω μόνο από αυτό και μόνο. Δηλαδή να γράφω τραγούδια και να μπορώ να καλύπτω τις ανάγκες της οικογένειάς μου.

- Συμμετέχετε στις 12 του Σεπτέμβρη σε μια συναυλία αλληλεγγύης για το παιδί. Πείτε μας σας παρακαλώ δύο λόγια γι' αυτή την πρωτοβουλία και για την απόφασή σας να συμβάλλετε στην προσπάθεια ενίσχυσης του “Μαζί για το Παιδί”.

Ήταν μια εισήγηση που έκανα στο «Μαζί για το παιδί» αφού ξανά συνεργαστήκαμε με την ομπρέλα των ιδρυμάτων, πριν από μια δεκαπενταετία όταν στο θέατρο του Λυκαβηττού έκανα μία παράσταση που λεγόταν «Τραγούδι στα παιδιά. Σ’ εκείνες τις συναυλίες συμμετείχαν ο Παχάλης Τερζής, ο Αντώνης Ρέμος, η Ελένη Δήμου, οι Οne, η Ευρυδίκη, ο Χρήστος Δάντης, η Ναυσικά η παιδική χορωδία του Σπύρου Λάμπρου και πολύ μεγάλη ορχήστρα. Πρόκειται για δυο βραδιές, γεμάτες υπέροχες συγκινήσεις.

Δεκαπέντε χρόνια μετά πλάι στους δύο δασκάλους μου τον Μίμη Πλέσσα που τον γνώρισα όταν ήρθα στην Ελλάδα και με φιλοξένησε σε μια εκπομπή που έκανε στο ραδιόφωνο ως καινούργιο ταλέντο και τον Γιώργο Χατζηνάσιο τον οποίο συνάντησα στο σπίτι του πριν 30 χρόνια για να μου πει τη γνώμη του για τα τραγούδια μου και με τον οποίον βρεθήκαμε στη σκηνή της Αθήνας στο Baraonda πριν από δύο χρόνια με μεγάλη επιτυχία. Το χειμώνα που μας πέρασε στο Παλλάς κάναμε μία εξαιρετική συναυλία μαζί με τον Μίμη Πλέσσα.

Τώρα ήρθε η ώρα να σμίξουμε οι τρεις μας, στη σκηνή του Ηρωδείου την Τετάρτη 12, Σεπτεμβρίου παρέα με αγαπημένους τραγουδιστές οι οποίοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα αυτό.

- Μια τελευταία ερώτηση με περισσότερο πολιτική χροιά. Είστε αρκετά ευαισθητοποιημένος με την πατρίδα σας την Κύπρο. Είδαμε πρόσφατα να γίνεται μια προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού, η οποία λόγω κυρίως της αρνητικής στάσης της άλλης πλευράς δεν τελεσφόρησε. Μπορεί τελικά να λυθεί αυτό το ζήτημα κι αν εκτιμάτε πως ναι, ποιος θα ήταν ο κατά τη γνώμη σας ενδεδειγμένος τρόπος;

Είμαι ένας άνθρωπος που θυμάται τον πόλεμο ήμουν έξι χρονών όταν έγινε εισβολή των Τούρκων και δε μου είναι εύκολο να το ξεχάσω ακόμα. Αυτό που δεν ανέχομαι από την γενιά μου και από τις επόμενες γενιές είναι το ότι βαρέθηκαν. Κουράστηκαν να προσπαθούν. Δεν είμαι απ’ αυτούς που θέλουν διχοτόμηση, δεν είμαι απ’ αυτούς που θέλουν πόλεμο αλλά δεν είμαι και απ’ αυτούς που πιστεύουν ότι αυτού του είδους οι συμφωνίες, όπως το σχέδιο Ανάν, η οποιοδήποτε καινούριο σχέδιο, θα είναι κάτι ευνοϊκό για το νησί μου. Φοβάμαι πολύ ότι δεν θα είναι. 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

To koutipandoras.gr θεωρεί δικαίωμα του κάθε αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, τονίζουμε ρητά ότι δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν τον εκάστοτε χρήστη και μόνο αυτόν. Παρακαλούμε πολύ να είστε ευπρεπείς στις εκφράσεις σας. Τα σχόλια με ύβρεις θα διαγράφονται, ενώ οι χρήστες που προκαλούν ή υβρίζουν θα αποκλείονται.