«Μη μου μιλάς για καλοκαίρια, για ακρογιαλιές και αστέρια…», αυτό το παλιό hitακι των 90ties, έμελλε να αποτελέσει κάποια χρόνια αργότερα μόνιμη επωδό για αρκετούς ιδιοκτήτες και υπαλλήλους ξενοδοχειακών μονάδων, αφού πλέον το καλοκαίρι δεν παραπέμπει στη χρυσή εποχή της τουριστικής αναζωογόνησης αλλά συνδέεται άρρηκτα με τη συγκυρία της οικονομικής ύφεσης, που ιδιαίτερα στη χώρα μας φαίνεται να προσλαμβάνει έντονα και παρατεταμένα χαρακτηριστικά.

«Να φύγετε, να πάτε αλλού», το καλοκαιρινό σλόγκαν που προέκυψε από μια χαριτωμένη διαφήμιση και αξιοποιήθηκε ως ευφυολόγημα στις καθημερινές μας συνομιλίες, κάποιοι το πήραν σοβαρά και το ανήγαγαν σε πεμπτουσία της πολιτικής τους. Ισοπέδωσαν καταυλισμούς, αναβίωσαν το ελληνικό Άμπου Γκραιμπ στο ΑΤ Σύμης, έβαλαν φωτιά στο παλιό Εφετείο που στεγάζονται δεκάδες απελπισμένοι πρόσφυγες, άνοιξαν πυρ και έριξαν στο ψαχνό από άγνωστο ΙΧ στην Ομόνοια – στο κατά τ’ άλλα αστυνομοκρατούμενο κέντρο της Αθήνας, που κ. Μαρκογιαννάκης διατείνεται ότι θέλει να εγκαθιδρύσει την ασφάλεια.

«Αν δεν επιτρέπετε το τσιγάρο στον Παράδεισο, εγώ δεν παω» έλεγε ο Μαρκ Τουέιν. Προσωπικά, δεν ξέρω για τον παράδεισο - πέφτει μακριά και που να τρέχεις, άσε που αυτή η συζήτηση αναμοχλεύει δυσεπίλυτα υπαρξιακά προβλήματα και που να σκέφτεσαι - στη δουλειά μου πάντως, στους δημόσιους χώρους, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς σίγουρα πλέον δεν επιτρέπεται. Στο multiple choice όμως που εξέδωσε το Υπουργείο Υγείας δεν περιλαμβάνεται η επιλογή «δεν παω». Η «το κόβεις» ή «στο πεζοδρόμιο» ή «πρόστιμο έως και 500 ευρώ». «Το κόβεις» συστήνει ο ψυχαναλυτής μου, αφού το κάπνισμα υπονοεί καθήλωση στο στοματικό στάδιο και ανεπαρκή θηλασμό από τη μητέρα σου.

Ο βαρόνος Μυνχάουζεν διηγούνταν μια μέρα σ’ έναν περαστικό, ότι κάποτε που κινδύνεψε να πνιγεί έπιασε την κοτσίδα του και κατόρθωσε να σωθεί. Αντιστοίχως, ο Κωσταντίνος Καραμανλής ελλείψει κοτσίδας είπε να πιαστεί από τα εγκαίνια του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης, που ήταν εύκαιρα, μήπως και σωθεί. Παραδίδοντας τον αμφορέα με τις προσφορές στη συντηρήτρια κατα το αρχαίο τελετουργικό, εκτιμούσε ότι παραδίδει και στη λήθη τα αρνητικά πεπραγμένα της αποτυχημένης οικονομικής πολιτικής και των σκανδάλων της κυβέρνησης.

Η ανάπτυξη της κινητής τηλεφωνίας σύντομα εμπλουτίστηκε από αρκετές λειτουργικές τεχνολογίες, όπως είναι για παράδειγμα η αναφορά παράδοσης μηνύματος. Δε έχεις τη δυνατότητα απλώς να στείλεις ένα μήνυμα αλλά και να ενημερωθείς εάν ο παραλήπτης το έχει λάβει. Αρκετές ώρες μετά των κλείσιμο των ευρωκάπλεων της 7ης Ιουνίου και παρά τις διακηρύξεις περί του αντιθέτου των πολιτικών επιτελείων, η αναφορά παράδοσης δεν έχει φθάσει στους αποστολείς. Μάλλον είναι προτιμότερο την επόμενη φορά οι πολίτες να ακολουθήσουν την προτροπή του προέδρου του ΠΑΣΟΚ και να αφήσουν τα μηνύματα τους στις κάλτσες – απ’ αυτές που διακοσμούν το χριστουγεννιάτικο γκί η ακόμα σ’ ενα μπουκάλι σφραγισμένο με φελλό (που στην εποχή μας μόνο δισεύερετοι δεν είναι) κατά την παράδοση των παλιών ναυαγών με αναπόφευκτους κινδύνους παραγωγής ταυτίσεων. Διότι αν οι ναυαγοί είναι οι ευρωπαίοι πολίτες, τότε τα συντρίμμια σε ποιον ανήκουν αν όχι στο ίδιο το ευρωπαικό οικοδόμημα σε μια πορεία πλέυσης προς τα δεξιά εν μέσω ισχυρής βροχόπτωσης;

Βασικό μοτίβο που διατηρείται ατόφιο στις αναπολήσεις της παιδικής ηλικίας είναι συνήθως η παιδική χαρά, ως πρωτογενής χώρος κοινωνικοποίησης των παιδίων, ξεγνοίασματος και παιχνιδιού και κυρίως ως ένα από τα ελάχιστα πεδία που παρέμενε αδιαπέραστο από τις αντιλήψεις των «μεγάλων». Βέβαια αυτό το μοτίβο διασώζεται πλέον αναλλοίωτο μόνο στις αναμνήσεις μας , αφού στην πραγματική ζωή διαστρεβλώθηκε από τις παρεμβάσεις των «μεγάλων» που κλείδωσαν την παιδική χαρά στον Αγιο Παντελεήμονα και μαζί μ’ αυτή κλείδωσαν την προοπτική αρμονικής συνύπαρξης ανθρώπων με διαφορετικές εθνικές, φυλετικές ή πολιτισμικές καταβολές