Εδώ ο κόσμος καίγεται και … η Ελλαδίτσα μας διηγείται ακόμη την ίδια ιστορία με τον Παντελάκη μου και τον Παντελή μου.
Εθνικός μας ήρωας έχει αναδειχθεί ο Παντελής και πρωταγωνιστής σε όλες τις ατυχείς ή δυστυχείς στιγμές αυτής της χώρας. Παραμιλάμε όλοι μας με την (ίδια) ιστορία του.
Δεν απασχόλησε κανέναν η δυσαρέσκειά μας στο άκουσμα αυτής της ιστορίας του… τόσα χρόνια. Δεν μπήκε κανείς σε σκέψεις γι’ αλλαγή. Λες και δεν μας αξίζει, λες και δεν τη δικαιούμαστε.

Είσαι Θεός ήλιος καλοκαιρινός!
…και δυστυχώς σε θέλω σαν τρελός. Γιατί όμως δυστυχώς;
Άκουγα, καθώς οδηγούσα για το γραφείο, αυτό το τραγούδι, και έπιασα τον εαυτό μου να σιγοτραγουδά. Απλά λόγια, γνώριμα συναισθήματα, αγαπημένες εικόνες, ανάλαφρο ύφος, χωρίς κρυμμένα νοήματα. Μύρισε η ατμόσφαιρα καλοκαίρι, έρωτα, ήλιο… Ταξίδεψα..

Καπνίζω, άρα υπάρχω… ή μήπως όχι;
Αγοράζω τα τσιγάρα μου από το περίπτερο, ελέγχω πάντα τις τσέπες μου για να δω αν τα έχω μαζί μου, μοιράζομαι όλες τις μοναχικές, ή τις συντροφικές μου στιγμές μαζί τους, όλα τα χαμόγελα, τα γέλια, τις λύπες, τα κλάματα…
Ζω με το τσιγάρο, υπάρχω μαζί του! Είναι το παρεάκι μου. Είμαστε ένα.
Γεμίζει τα πνευμόνια μου λίγη –κάθε φορά- απ’ την πίσσα και τη νικοτίνη του κι εγώ ξεφυσάω, με στυλ και Χολλυγουντιανό αέρα, ανέμελα σύννεφα καπνού. Όταν είμαι μόνη μου, φαντάζομαι ότι αντικρίζω τον καθρέφτη και χαζεύω μια θεά. Όμορφη, επιτυχημένη, ανεξάρτητη, δυναμική, σέξυ, femme fatale. Ίδια με όλες εκείνες τις ντίβες που έχω δει κατά καιρούς στις Χολλυγουντιανές ταινίες. Ίδια με το πρότυπο της γυναίκας που κανείς δεν καταφέρνει να της αντισταθεί.