Αυτό που δεν αλλάζω με τίποτα σε αυτή την χώρα είναι το καλοκαίρι της. Από μόνη της η λέξη σε προδιαθέτει για καλή διάθεση, για ζεστές σκέψεις και για ένα περίεργο λόγο πάντα σε ταξιδεύει. Είτε στην κυριολεξία, μπαίνοντας σε ένα καράβι, είτε μεταφορικά γυρίζοντας δεκάδες χρόνια πίσω και αναπολώντας εκείνα τα καλοκαίρια που οι διακοπές διαρκούσαν όσο και οι μήνες αυτής της εξαιρετικής εποχής.

Τώρα τελευταία δεν νοιώθω και πολύ καλά …κάτι πονάκια στο στομάχι κάτι αϋπνίες που με ανησυχούν πολύ, οι οποίες με ανάγκασαν να πάω στο γιατρό. Ο επιστήμονας μου είπε σαν καφετζού «μεγάλο άγχος περνάς» σαν να μου έλεγε μεγάλο δρόμο θα διαβείς. Βεβαία δεν χρειαζόταν το ιατρικό ανακοινωθέν διότι γνωρίζω πολύ καλά ποιο είναι το άγχος μου και πόσο μεγάλο είναι .Δεν μπορώ να ησυχάσω με το θέμα των μεταγραφών των τηλεοπτικών αστέρων της «εξαιρετική» ελληνική τηλεόρασης.

Διαβάζω και ξανά διαβάζω το δημοσίευμα την Ελευθεροτυπίας για την εξιχνίαση κυκλώματος trafiking στην Ελλάδα και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν τιμωρούνται αυτά τα ανθρωποειδές πλάσματα με θανατική ποινή. Θα ήταν ο πιο σίγουρος τρόπος για να καθαρίσεις ο τόπος από την βρωμιά τους και να για να μην συνεχιστεί το είδος τους.

Ο Μιχαλάκης... και το μαγκούφι το αρνί.

Ακόμα και το μνημόσυνο για έναν μακαρίτη διαρκεί ένα τέταρτο. Έχουμε φτάσει στο σημείο στο χώρο των ΜΜΕ να γίνονται κατ’ εξακολούθησιν κηδείες και μνημόσυνα και το Σωματείο των δημοσιογράφων να κάνει μια τρίωρη στάση εργασία και να κουκουλώνει τον νεκρό και από εδώ πάνε και οι άλλοι. Τι γίνεται ρε παιδιά; Μήπως εμείς είμαστε υπερβολικοί και οι υπόλοιποι που αποφασίζουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις είναι ψύχραιμοι διότι έχουν καταλάβει κάτι που δεν έχουμε καταλάβει εμείς; Αν έχει γίνει κάτι τέτοιο να μας το πουν και εμάς και να ησυχάσει το κεφαλάκι μας, από τον φόβο των απολύσεων και από την ανασφάλεια που έχει προκαλέσει όλο αυτό το ντόμινο.

Το πόσο περιμένω την στιγμή που θα πηγαίνουμε στα μπουζούκια με τσιχλόφουσκες αντί για τσιγάρα δεν λέγεται. Σκέφτομαι την Τετάρτη να κάνω μια περαντσάδα σε όλα τα νυχτερινά κέντρα της Αθήνας ώστε να δω με τα ματάκια μου τον μετρ να παίρνει μέσα από το στόμα την πουράκλα του κυρίου που κάθεται στο… πρώτο και να του το σβήνει προκλητικά μπροστά του. Θέλω να δω με τα μάτια μου να λέει ο καλλιτέχνης άσμα νταλκαδιάρικο και αντί να ανάβουν τσιγάρο όλοι οι καψούριδες αυτού του τόπου να ανοίγουν με ύφος βάρη το πακετάκι με τις τσίχλες και να κάνουν μια μεγάλη φούσκα όσος θα είναι και ο πόνος τους.

Αν ζούσε η γιαγιά μου, θα έλεγε ότι σε αυτό το μαγαζί έχουν κάνει μάγια και ότι πρέπει να πάει ο ιδιοκτήτης σε μια καλή ξεματιάστρα της γειτονιάς για να του πει μια ευχή. Τώρα, δεν μπορώ να φανταστώ την Γιάννα να πηγαίνει με το δωδεκάποντο και με την θλίψη ζωγραφισμένη στα μάτια της στην κυρά Χρυσούλα και να της ζητάει απελπισμένη, να ξεματιάσει τον City και τον Ελεύθερο Τύπο.

Ακόμα δεν έχω καταλάβει αν υπάρχει κάποιος έκει ψηλά που μας κοροιδεύει.Δεν έχω καταλάβει αν υπάρχει κάποιος που του αρέσει να παίζει άρπα ή οποιόδηποτε άλλο ένχορδο με τα τα νευρά μας και να δημιουργεί ακούσματα ποιότηκου σκυλάδικου της Εθνικής οδού.

Τελικά, έχουμε το ανικανοποίητο. Έχουμε καταπιεί ένα χάπι που ονομάζεται «γκρίνια», οπότε όλη μέρα έχουμε αυτό το υφάκι με το σουφρωμένο φρύδι και τα χείλη που σχηματίζουν καμπύλη προς τα κάτω και όταν έρχεται «η κακιά η ώρα» που πρέπει να χαμογελάσουμε, το κάνουμε με μεγάλο κόπο και με διπλή εγκεφαλική εντολή. Μιζέρια.