Εχθρός της Γερμανίας είναι ο ίδιος ο εαυτός της
Ο γερμανικός ρεβανσισμός κατά της Ελλάδος-
Αλλεπάλληλα είναι τα κτυπήματα που δέχεται η Πατρίδα μας από τις ορδές της γερμανικής βαρβαρότητας. Από την έναρξη της κρίσης χρέους, πριν από 3 ½ και πλέον χρόνια, ο Ελληνικός Λαός ανέχεται με απίστευτη υπομονή και αδιαμαρτύρητα τα ταπεινωτικά μνημόνια και τους εκβιασμούς του Βερολίνου που προσβάλλουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Όμως η συμπεριφορά των εκφραστών μίας άθλιας πολιτικής απέναντι ενός Λαού με μεγάλο ιστορικό παρελθόν και τεράστια συνεισφορά εις τον παγκόσμιο πολιτισμό, αναγνωρισμένη διαχρονικά και διεθνώς, δημιουργεί σοβαρές ανησυχίες. Ότι εις το παρασκήνιο της ελληνικής κρίσης χρέους, η οποία θα μπορούσε εξ αρχής να αντιμετωπισθεί άμεσα και εύκολα, λόγω του ασήμαντου μεγέθους και της ουραγού θέσεως της Ελλάδος εις την Ευρωπαϊκή Ένωση, κρύβεται ο ρεβανσισμός της Γερμανίας και κατά της Πατρίδος μας.
Όσο περισσότερο βαθαίνει η κρίση εις την Ευρώπη, λόγω του αρνητισμού, της σκληρής και ανυποχώρητης πολιτικής λιτότητας του Βερολίνου, τόσο περισσότερο ανατρέχει κανείς εις την Ιστορία της Ευρώπης των τελευταίων εκατονταετηρίδων, για να αντλήσει συμπεράσματα και να εξηγήσει την συμπεριφορά της Γερμανίας απέναντι των Ευρωπαϊκών Λαών.
Ο Γερμανικός Λαός, εργατικός, δραστήριος, δυναμικός και πολύ πειθαρχημένος, σε πολλούς τομείς της τέχνης και της επιστήμης, μετά από επίπονες προσπάθειες δύο εκατονταετηρίδων, πέτυχε να καλύψει τις αποστάσεις έναντι των αντιπάλων του, όπως π.χ. της Μεγάλης Βρετανίας, Ισπανίας, Πορτογαλίας, Ολλανδίας, Γαλλίας και Ιταλίας. Χώρες οι οποίες δια των εξερευνήσεων των διεύρυναν τον γεωγραφικό χάρτη του πλανήτη και ενσωμάτωσαν εις την παγκόσμια ιστορία και γίγνεσθαι και άλλους πολιτισμούς. Αυτή η επαφή με άλλους λαούς και πολιτισμούς και η ανταλλαγή ιδεών και αρχών, εμπλούτισε τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων, αλλά ταυτόχρονα μετέφερε σε όλο τον πλανήτη τις δημοκρατικές αξίες, την αξιοπρέπεια και σεβασμό προς την διαφορετικότητα και πολυπολιτισμικότητα των άλλων εθνών. Αρχές και αξίες που έχουν όμως τις ρίζες τους εις τον Ελληνικό Πολιτισμό και μεταλαμπαδεύθηκαν με επιτυχία και σεβασμό από τους Ρωμαίους, αργότερα μέσω της Ισπανίας και από τους Άραβες, και εις το υπόλοιπο τμήμα της Ευρώπης.
Η συμβολή των προγόνων μας στον πολιτισμό ήταν η θάλασσα. Η ναυπηγική και η ναυτική τέχνη, η ικανότητα να κουμαντάρουν τα πλοία ανάλογα με τους καιρούς, που μόνον αυτοί μπορούσαν να γνωρίζουν. Διάβαζαν τα άστρα, αναγνώριζαν τα σημάδια, μιλούσαν με τα κύματα, είχαν προσωποποιήσει όλες τις θαλασσινές δυνάμεις. Ήταν τολμηροί, φιλομαθείς, περίεργοι και προπάντων πανανθρώπινοι. Άλλωστε για αυτούς θάλασσα σήμαινε φώς, διάφανα νερά, φιλόξενοι όρμοι και καλοί λιμένες, άπειρα νησιά και νησίδες, σύντομα περάσματα, κοντινές αποστάσεις. Το Αιγαίο δεν προκαλούσε τρόμο. Ήταν ερέθισμα για μετακίνηση, κίνητρο για την ανάπτυξη της ζωής και των εμπορικών δραστηριοτήτων. Έτσι, ενώ η άνυδρη γη δεν είχε να προσφέρει πολλούς καρπούς και τα δύσβατα βουνά ήταν κατάλληλα μόνο για να φιλοξενούν θεούς, ημίθεους και ιερά τεμένη, η θάλασσα έγινε ο στίβος των Ελλήνων. Εκεί καλλιεργήθηκε η ελληνική ιδιοφυία. Εκεί αναπτύχθηκε η αγάπη της περιπέτειας. Εκεί ανδρώθηκαν τα ναυτόπουλα και δοκιμάστηκαν οι αρετές ενός ολόκληρου λαού. Από εκεί ήρθε το κάλεσμα να τολμήσουν και να ξεχυθούνε εις την εξερεύνηση του άγνωστου κόσμου. Να δημιουργήσουν χιλιάδες αποικίες εις το τότε κόσμο, πυρήνες ενός απίστευτου πολιτισμού, ο οποίος έγινε αποδεκτός και οι Έλληνες αγαπητοί από τους γηγενείς και την Οικουμένη. Ο οποίος εμπλούτισε τον δικό τους πολιτισμό, αλλά ταυτόχρονα σεβάστηκε τα δικά τους ήθη και έθιμα, την διαφορετικότητα και πολιτισμικότητά των.
Μετά από μερικές εκατονταετηρίδες η εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου καθιέρωσε θεμελιώδεις έννοιες επάνω στις οποίες αναπτύχθηκε ένα σύστημα αξιών του πολυσύνθετου κόσμου της Ανατολής. Οι άγραφοι και οι θεσμοθετημένοι κώδικες του Οικουμενισμού, της ανεκτικότητας και του αλληλοσεβασμού, που διασφαλίζουν την συνέχιση του ειρηνικού βίου, αλλά και την διατήρηση των πολιτισμικών χαρακτηριστικών των αλλογενών και αλλόδοξων στοιχείων που συνομολογούν την γεωπολιτική τους συνάφεια και την πνευματική τους συγγένεια.
Αυτή η Ελληνιστική περίοδος κληρονομήθηκε εις τους Ρωμαίους και επεκτάθηκε εις το υπόλοιπο τμήμα της Ευρώπης και Βορείου Αφρικής, και ο Ελληνικός Πολιτισμός μεταλαμπαδεύθηκε εις την Οικουμένη.
Δυστυχώς όμως το γερμανικό έθνος, δεν κατόρθωσε να αξιοποιήσει τις δικές του ικανότητες, και την δύναμη που αντλείται από την εργατικότητα, την εφευρετικότητα και την πειθαρχία του, να συμβάλλει και αυτό θετικά και εποικοδομητικά προς όφελος της συνέχισης της οικουμενικής κοσμολογίας.
Μετά τους ναπολεόντειους πολέμους, με την δυναμική της εμφάνιση η Γερμανία έγινε αντίπαλος των γειτόνων της. Το 1870/71 νίκησε και ταπείνωσε την Γαλλία, ανακηρύσσοντας πανηγυρικά από τον Καγκελάριο Bismarck την Γερμανική Αυτοκρατορία, μάλιστα εις τα ανάκτορα των Βερσαλλιών, χαράσσοντας αυτόνομα μια ιμπεριαλιστική και επιθετική πολιτική, η οποία τηρείται με αποφασιστικότητα και βαρβαρότητα. Με την ακραία λογική των διαχωριστικών γραμμών και της εθνικής περιχαράκωσης έπληξε βαριά τον κατεξοχήν φορέα των οικουμενικών αντιλήψεων της μακραίωνης κληρονομιάς της σοφίας του Ελληνισμού. Και με τα οξύμωρα ιδεολογήματα και επικίνδυνες ιδεοληψίες μίας ιμπεριαλιστικής δύναμης και ενός γερμανικού εθνικισμού έσυρε την Ευρώπη και την Ανθρωπότητα σε δύο παγκόσμιους πολέμους, με ανυπολόγιστες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, ηθικές και υλικές αξίες.
Η διαίρεση του κόσμου όμως σε Δυτικό και Ανατολικό και η έναρξη του Ψυχρού Πολέμου όχι μόνον ευνόησε αναπάντεχα και ταυτόχρονα απήλλαξε την Γερμανία από κάθε ευθύνη, αλλά παράλληλα την βοήθησε σε τάχιστη ανόρθωση της και την ένταξή της εις τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, το ΝΑΤΟ και την Ε.Ο.Κ. δηλαδή την μετέπειτα Ευρωπαϊκή Ένωση. Από την οποία όμως, μέσω μίας πολύ έξυπνης και αυστηρής δημοσιονομικής πολιτικής, απεκόμισε πολλαπλά οφέλη και μία τεράστια οικονομική δύναμη, την οποία χρησιμοποιεί τώρα και πάλιν εις την υλοποίηση των σχεδίων της για την υποταγή της Ευρώπης.
Ως γνωστόν, η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και ο 89ημερος σφοδρότατος βομβαρδισμός της Σερβίας έγινε κατά προτροπή και υπόδειξη της Γερμανίας και της Αυστρίας, που έπρεπε να τιμωρήσουν τους Σέρβους για την σθεναρά αντίσταση τους και τις σοβαρές απώλειες των γερμανικών στρατευμάτων κατά την εκστρατεία των προς την Ελλάδα. Η δε πολιτική των επαχθών μνημονίων και της σκληρής λιτότητας με την εξάντληση του Ελληνικού Λαού, είναι η συνέχιση της ρεβανσιστικής πολιτικής του Βερολίνου, να τιμωρήσει τώρα και την Ελλάδα για την σθεναρή αντίσταση της κατά της Γερμανίας, που οδήγησε εις την κατάρρευση των γερμανικών στρατευμάτων εις το Ανατολικό Μέτωπο κατά της Σοβιετικής Ένωσης και ως εκ τούτου εις την ήττα της Γερμανίας.
Με την ρεβανσιστική του πολιτική, αλλά παράλληλα και με τον αρνητισμό του για την επίλυση των ευρωπαϊκών κρίσεων η ηγεσία του Βερολίνου στέλνει επιδεικτικά τα μηνύματά του και προς τους άλλους λαούς της Ευρώπης. Ότι όποιος αντιστέκεται κατά της εθνικής βούλησης και δύναμης της Γερμανίας, θα υποστεί τις οδυνηρές συνέπειες μίας οικονομικής ταπείνωσης και εθνικής υποταγής. Όμως αυτό το επαναλαμβανόμενο σύνδρομο της επιθετικότητας κατά της αξιοπρέπειας άλλων λαών, καθιστά την Γερμανία διαρκή εχθρό του ίδιου του εαυτού της.
Γεώργιος Εμ. Δημητράκης
Related posts
Απάντηση απο τον Ηλία στον κ.Δημητράκη!
Εξαιρετικό άρθρο που τα λέει όλα. Η Γερμανία καταστρέφει τώρα και την Ευωπαίκή Ενωση. Το είπε σήμερα και ο Τζώρτζ Σόρρος.
Ηλίας
Στέλιος Φελεσάκης
Όταν τα φράγκα είναι πολλά τα έθνη και οι πατρίδες παύουν να υπάρχουν, το κεφάλαιο ως γνωστόν δεν έχει πατρίδα. Όλοι οι πόλεμοι έχουν γίνει για βγάλει κάποιος/οι κέρδος, είτε έλληνας, είτε γερμανός, είτε γάλλος είτε άραβας και που στο τέλος-τέλος δεν έχει κανένα νόημα τι εθνικότητας ήταν.
Τον πατριωτισμό ή τον θρησκευτικό φανατισμό τον αφήνουν οι πλούσιοι για τον λαό και χρησιμοποιούν αυτά τα δύο «εργαλεία» κατά το συμφέρον τους εις βάρος των λαών. Δε λέω ότι το να είναι κανείς πατριώτης ή να είναι πιστός σε κάποια θρησκεία είναι κακό πράγμα, αλλά υποδαυλίζοντας εθνικισμούς και φανατισμούς μέσω των ΜΜΕ εύκολα οι άρχουσα τάξη μπορεί να τυφλώσει νοητικά πατριώτες και πιστούς και να τους μεταβάλει σε υποχείριά της.
Το άρθρο σας είναι λάθος στην κεντικρή του ιδέα, παρόλο που σίγουρα κάποιοι στη Γερμανία σκέφτονται έτσι όπως περιγράφετε, αλλά δεν είναι αυτοί που πέρνουν της αποφάσεις στο παρασκήνιο και καθοδιγούν τις μαριονέτες πολιτικούς.
Επιπροσθέτως τα αντι-εργατικά μέτρα με τις «ελαστικές» σχέσεις εργασίες τα εφάρμωσε πρώτα η γερμανική κυβέρνηση στον ίδιο τον γερμανικό λαό. Έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης το γερμανικό συνδηκαλιστικό κίνημα που άφησε να περάσουν τέτοια μέτρα
Τα δημοσιονομικά της Γερμανίας κάθε άλλο παρά μια χαρά είναι, ψάξτε λίγο στο internet και θα βρείτε πλήθος άρθρων για το πόσα σε % επί του ΑΠΕ τους χρωστάνε τόσο τα ομοσπονδιακά κρατίδια της Γερμανίας χωριστά όσο και το Γερμανικό κράτος καθεαυτό. Που μας οδηγεί ξανά στο ίδιο συμπερασμα ότι όταν πρόκειται για τα πολλά τα φράγκα ούτε πατρίδες μετράνε ούτε τίποτα (δυστυχώς).
Απάντηση στον κ.Φελεσάκη
Δεν διαφωνώ σε μερικές θέσεις σας. Ο ανταγωνισμός π.χ.πόλεμος είναι έμφυτος εις τον άνθρωπο. Ηδη απο την εποχή των σπηλαίων και παγετώνων. Σας είναι γνωστή η ρήση του Ηράκλειτου:»πόλεμος πάντων γαρ πατήρ». Αυτό δεν έχει αλλάξει καθόλου. Σήμερα οι πόλεμοι δεν γίνονται μόνο για ένα θήραμα, αλλά για κάθε τι που εμείς θεωρούμε ότι είναι απαραίτητο για την επιβίωση μας. Βέβαια μία άκρως εσφαλμένη και αποδεδειγμένα επικίνδυνη θεώρηση.
Συμφωνώ ότι πολιτικοί και ΜΜΕ υποθάλπουν εχθρότητα, μίσος που οδηγούν σε συμφορές και πολέμους, είτε αυτοί συμβαίνουν μεταξύ πλουσίων ή λιμοκτονούντων λαών. Αυτό το αιώνιο δράμα της ανθρωπότητος.
Οσο αφορά για τις «ελαστικές» σχέσεις εργασίας εις την Γερμανία, πατέρας του «προγράμματος Harzt I-IV» αυτού είναι ο προκάτοχος της Μερκελ Gerhard Schröder. Βάσει αυτού πάνω απο 6 εκ.απασχολούμενοι της Γερμανίας αμοίβονται με 440 ευρώ τον μήνα. Μερικά άλλα εκατομμύρια με λιγότερα σε μαύρη εργασία, δηλαδή αδήλωτη. Βέβαια τα Συνδικάτα της χώρας των, τα οποία ανέκαθεν πρόσκεινται προς την SPD δηλαδή τους Σοσιαλοδημοκράτες ευθύνονται για αυτό, όπως και για πολλά άλλα. Ο Schröder είναι τώρα Σύμβουλος της ρωσικής Gasstrom, μίας μεγάλης Ελβετικής Τράπεζας, με ετήσιες αποδοχές εκατ.Ευρώ και ταυτόχρονα αμοίβεται για διαλέξεις σε διάφορα Forum με ποσά άνω των 50 χιλιάδων ευρώ για κάθε διάλεξη!
Οσο αφορά για τα δημοσιονομικά έλλειμματα της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης και των Ομοσπονδιακών Κρατιδίων της Γερμανίας, αυτά είναι τεράστια. Μπροστά σε αυτά θα ωχριούσαν η Ιταλία και η Ισπανία. Ομως η Γερμανία, λόγω της τεράστιας παραγωγικότητας, ως γνωστόν, δανείζεται ετησίως πάνω απο 340 δις Ευρώ με επιτόκια μεταξύ -0.20% και 0.70%, με τα οποία όχι μόνο αυξάνει την παραγωγικότητά, την ανταγωνιστικότητα και τις εξαγωγές της, αλλά ταυτόχρονα καταστρέφει και όλα τα «αδέλφια» (!!!) της εις την Ε.Ε.
Θα μπορούσα να σας κάνω μία μακροσκελέστατη «ακτινογραφία» της ηγέτιδος χώρας. Το αποφεύγω διότι θα ωχριούσατε και εσείς. Ταυτόχρονα δεν θέλω να με χαρακτηρίσετε ως ένα «εθνικιστή», ο χαρακτηρισμός του οποίου προέρχεται απο την σύγκριση που γίνεται μεταξύ χωρών που υποφέρουν και αδυνατούνε να αμυνθούνε, και εκείνων που ως μπουλντόζες ισοπεδώνουν άλλους λαούς. Κάτι το οποίο, όπως αισθάνομαι απο τα γραφόμενά σας, το ζείτε και εσείς καθημερινώς.
Leonidas
Sxedon misalodokso
Kai sigoura ektos ypartis istorikhs pragmatikotitas.
H germaniki igesia einai tyfli nai, alla anti na tis fortonoume olla ta istorika lathi mas tis idias periosou pou to arthro eksetazei as doume tin dikia mas kampoura.
Enas laos pou prospathei akoma na potinaksei tin retsinia pou tou afisa oi nazi den pernei ekdikisi gia tis apotyxies tous
Telos o kyrios Dimitrakis pou to ypographei ti epagelete kai poia i drastiriotita tou?
eimai poly periergos.
Απάντηση στον Λεωνίδα
Λεωνίδα!
Αντι να ασχολείσαι με το πρόβλημα «τι επαγγέλλεται ο αρθρογράφος», το άρθρο του οποίου δεν μπορείς να καταλάβεις, θα σε συνιστούσε κανείς να ασχοληθείς περισσότερο με την ιστορία.
Απάντηση στον Λεωνίδα
Λεωνίδα!
Με την απάντηση εις το σχόλιο σου δεν θέλω να πάρω θέση, υπερασπιζόμενος τον αρθρογράφο. Γνωρίζω όμως απο αναγνώσεις των άρθρων του, ότι είναι δεινός επικριτής όλων εκείνων, αλλά και του πολιτικού συστήματος, που ευθύνονται για την κατάντια της πατρίδος μας. Ταυτόχρονα όμως και όλων εκείνων των ιθυνόντων των Βρυξελλών και των Εταίρων της χώρας μας, οι οποίοι αν και επι 3 σχεδόν δεκαετίες γνώριζαν για όλες τις ατασθαλίες του πολιτικού συστήματος, όχι μόνον δεν έκαναν τίποτε για να τις σταματήσουν, αλλά τουναντίον εν γνώσει τους κατασπάραζαν το κουφάρι που είχε μετατραπεί η χώρα μας, με το λάδωμα των πολιτικών μας, είτε ήσαν κυβερνήσεις ή επιχειρήσεις, για την ανάληψη μεγάλων έργων, όμως εις βάρος του Λαού μας. Αυτό για την δική μας καμπούρα, αλλά και για την τεράστια καμπούρα των Ευρωπαίων.
Οσο αφορά για την προσπάθεια του γερμανικού λαού να αποτινάξει την ρετσινιά που του άφησε οι ναζί, και ότι τώρα δεν πέρνει εκδίκηση, θέλω να σε υπενθυμίσω τα κάτωθι:
- Ποία ήταν η συμπεριφορά των γερμανών πολιτικών και των ΜΜΕ πού αποκαλούσε εμάς τους Ελληνες, αλλά και τους Ισπανούς, Πορτογάλλους, «γουρούνια και τεμπέλιδες του νότου», και που ζητούσαν την κατάσχεση ελληνικών νησιών, την Κέρκυρα και την Ρόδο ή την Ακρόπολη ή την προσβλητική χειρονομία με το δάκτυλο της Αφροδίτης της Μήλου ( πρωτοσέλιδο, περιοδικό Focus);
- Ποία ήταν η απάντηση του γερμανικού Λαού απέναντι όλων αυτών στις δημοπσκοπήσεις, κατά των Ελλήνων; Ξέχασες το 82%, που δεν ήθελε να βοηθηθεί η Ελλάδα;
- Με τέτοιες συμπεριφορές αποτινάσει ένας λαός το κακό του παρελθόν και τις ευθύνες του;
Τέλος εαν απαντήσεις σε όλα αυτά, ότι και οι Ελληνες με τα ΜΜΕ επιτίθεντο κατά της Γερμανίας, όμως μετά από όλα αυτά, θέλω να σου απαντήσω ως κάτωθι:
Η συμπεριφορά της ηγεσίας του Βερολίνου ανάγκασε για πρώτη φορά, και μετά απο σχεδόν 65 χρόνια, να έρθει ειςτο προσκήνιο το αίτημα του ελληνικού λαού για το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές αποζημιώσεις. Και ότι εμείς, ως λαός, όλες αυτές τις δεκαετίες δεν τολμήσαμε, να ζητήσουμε αποζημιώσεις, ούτε τις κατασχέσεις δημοσίων κτιρίων, π.χ. του σπιτιού του Beethoven, του Richard Wagner, του Reichstag κ.λ.π.
Αυτά ως απάντηση όλων εκείνων που προσάπτεις, ως κριτική, εις τον αρθρογράφο.
Nikos
Δεν θέλω να σχολιάσω ούτε το άρθρο, ούτε το σχόλιό σας… Θα ήθελα να σας ρωτήσω μόνο, κύριε Δημητράκη, γιατί στο σχόλιό σας μιλάτε για τον εαυτό σας στο 3ο πρόσωπο;;; Αφού είναι προφανέστατο οτι εσείς ο ίδιος γράφετε το σχόλιο…
Διογένης
έτσι ακριβως