Γιατί ο Ψωμιάδης δεν είναι πια κολομπίνα;
Του Κώστα Βαξεβάνη
Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης δεν είναι πια κολομπίνα. Ούτε Ζορό. Δεν ανεβαίνει στα άλογα,δεν τραγουδάει στα κανάλια,δεν μιλάει για το “κράτος των Αθηνών”,δεν χαριεντίζεται με παρουσιάστριες και παρουσιαστές.Ακόμη και τα πρωινά του Γιώργου Αυτιά έγιναν φτωχότερα,αφού έχασε έναν προνομιακό συνομιλητή. Δεν αγωνιούν,δεν γελάνε και δεν κλαίνε πια μαζί με οικειότητα και τηλεοπτική αβροφροσύνη.
Όπως πια όλοι έχουν καταλάβει ο Παναγιώτης Ψωμιάδης δεν έχει όρεξη. Έχει προβλήματα με τη Δικαιοσύνη. Είναι έκπτωτος και καταδικασμένος ενώ ασκήθηκαν εναντίον του νέες διώξεις σε βαθμό κακουργήματος για χειρισμούς του σε Δημόσια Έργα. Αυτή τη φορά ο Ψωμιάδης κατηγορείται πως για πολλά από τα έργα στο νομό Θεσσαλονίκης,αντί να κάνει διαγωνισμούς,έσπαγε το έργο σε μικρότερα κομμάτια ώστε τα μπορεί να τα αναθέσει όπου θέλει χωρίς διαγωνισμό.
Τώρα που η Ελλάδα καταλαβαίνει πως κάτι τρέχει με τον Ψωμιάδη,καλό είναι να καταλάβουμε πως κάτι τρέχει και με την Ελλάδα. Ιδιαίτερα εκείνο το κομμάτι της που έμαθε να ανέχεται την ανομία,όταν αυτή εμφανίζεται «πατριωτική» και «λαική» . Το κομμάτι που είναι έτοιμο να συμπορευτεί αφελώς με όποιον κλέφτη,απατεώνα ή λωποδύτη εφευρίσκει τον «πατριωτισμό» ως καταφύγιό του. Οι δυό ιστορικές μορφές της πατριωτικής Δεξιάς στη Θεσσαλονίκη, ο Ψωμιάδης και ο Παπαγεωργόπουλος,αυτά τα πρότυπα εθνικοφροσύνης, οικογενεικού οράματος και θρησκευτικότητας, πριν καταλήξουν με καταδίκες φυλάκισης, συγκέντρωναν την προτίμηση του 50% των ψηφορόρων. Το λαικιστικό μίγμα εθνεγέρσεως, χριστιανοσύνης, ψευτοντομπροσύνης και (αλοίμονο) ΠΑΟΚ, έκανε θαύματα, με τη βοήθεια βεβαίως και της Δεξιάς του Κυρίου την οποία εξέφραζε ο Άνθιμος, ο τρίτος της τριανδρίας.
Λίγο πριν από τις Δημοτικές Εκλογές του 2006,είχα δημοσιοποιήσει από τον ALPHA όπου δούλευα, μια σειρά από σκάνδαλα της προηγούμενης θητείας Ψωμιάδης πολλά από τα οποία έπρεπε να προκαλέσουν Εισαγγελική παρέμβαση. Ένα από αυτά ήταν η κατάτμηση Νομαρχιακών έργων και η ανάθεσή τους χωρίς διαγωνισμό. Εξι χρόνια μετά γι αυτό τουλάχιστον ασκήθηκε δίωξη. Τα υπόλοιπα που θυμάμαι είναι τα εξής:
-Ο Ψωμιάδης διοργάνωνε εκδηλώσεις της Νομαρχίας,και τον μπουφέ τον εκδηλώσεων αναλάμβανε η εταιρεία της γυναίκας του και μια άλλη του συνεταίρου της.Εμφανίζονταν μάλιστα ως εταιρείες με διαφορετικές προσφορές
-Διοργάνωνε γιορτές «εθνικού» ενδιαφέροντος, από παρελάσεις έως τα γενέθλια του Μεγαλέξανδρου και η Νομαρχία για τις ανάγκες σημαιοστολισμών αγόραζε σημαίες από τον αδελφό του Ψωμιάδη
-Είχε προσλάβει στο γραφείο του παράνομα υπαλλήλους, με διάφορους νομικισμούς
-Είχε κατατμήσει ένα κονδύλιο για Δημόσιες Σχέσεις της Νομαρχίας σε δύο έργα (Δημόσιες Σχέσεις και Γραφείο Τύπου) ώστε να μην απαιτείται διαγωνισμός.Τα δύο έργα ανέλαβε δημοσιογράφος ξαδέλφη του με δύο διαφορετικές εταιρείες
-Εμφανιζόταν να εισπράττει ο ίδιος επιταγές των ΚΕΚ,ως έξοδα του ΚΕΚ
-Έσβηνε πρόστιμα της Νομαρχίας στερώντας έσοδα από το Δημόσιο (έχει καταδικαστεί)
-Είχε σχέση με λογιστή ο οποίος έφτιαχνε μαιμού εταιρείες για έκδοση πλαστών τιμολογίων. Ο λογιστής ήταν και συνέταιρός του. Όταν άρχισε να εξυχνιάζεται η δράση του κυκλώματος, τα βιβλία της εταιρείας δηλώθηκε ότι καταστράφηκαν. Η Εφορία παρ όλα αυτά δεν του έβαλε τα πρόστιμα που προβλέπονταν.
Σίγουρα υπήρχαν πολλλές ακόμη υποθέσεις που δεν θυμάμαι.Ο Ψωμιάδης δεν απάντησε,όπως είχε υποχρέωση,σε κανένα δημοσίευμα. Εξαπέλυσε επίθεση μιλώντας για «κράτος των Αθηνών», «προσπάθεια πολιτικής του εξόντωσης», «Νομάρχη που τον κρίνει μόνο ο λαός» και «τα στρινγκ της δημοσιογραφίας». Τις αποκαλύψεις δεν αναπαρήγαγε φυσικά το Τύπος της εποχής. Ο Νομάρχης της «καρδιάς μας» συνέχισε να βγαίνει στα κανάλια και να μιλά για την ανδρική σεξουαλικότητα, τις απόκριες, τα καλιστεία που οργάνωνε και βέβαια τα εθνικά θέματα χωρίς να αναγκαστεί από κανέναν από τους συναδέλφους να απαντήσει σε όσα είχαν αποκαλυφθεί.Και για να μην αδικούμε τον Γιώργο Αυτιά, ο Ψωμιάδης είχε πιάσει στασίδι σε όλα τα κανάλια. Στους Οικονομέα και Καμπουράκη,στους Λυριτζή και Οικονόμου, στις εκπομπές «έρευνας» και βέβαια σε όλα τα πάνελ της πολιτικής ενημέρωσης.
Ακόμη και όταν ασκήθηκαν οι ποινικές διώξεις, ο Ψωμιάδης συνέχισε να είναι ο αγαπημένος των καναλιών.Έβαζε με μαεστρία το μικρόφωνο,κάρφωνε την επιστροφή στο αυτί του και συνέχιζε να ακούει τις τηλεοπτικές φιλοφρονήσεις. Στις προηγούμενες εκλογές ο Σαμαράς παρότι είχε καταδίκες,τον έχρησε υπεύθυνο προεκλογικής μάχης στην Μακεδονία. Του έδειξε την ίδια εμπιστοσύνη την οποία έδειξε στον ισοβίτη Παπαγεωργόπουλο τον οποίο είχε αποκαλέσει «τίμιο και με μεγάλη προσφορά».
Ακόμη και σήμερα,πάνω στον καταδικασμένο Ψωμιάδη, στηρίζονται ελπίδες κομματικών μηχανισμών και ενδεχομένως φόβοι για όσα ξέρει και μπορεί να αποκαλύψει. Άλλωστε δεν έχει διαγραφεί από τη ΝΔ. Αλλά ο Ψωμιάδης δεν είναι πια όπως παλιά. Δεν έχει όρεξη να ντυθεί κολομπίνα,θα φαινόταν πλέον γελοίος ως Ζορό. Η κοινή γνώμη, χτυπημένη πάνω στα βράχια της κρίσης,έχει να φροντίσει τις πληγές της, αντί να ασχολείται με πολιτικούς κονφερανσιέ που της θυμίζουν το ένοχο και επιπόλαιο παρελθόν της. Σε λίγο στον Ψωμιάδη θα μείνει μόνο ο Άνθιμος, ο οποίος θα προφασιστεί το ποιμαντικό του έργο, για να δικαιολογεί τις σχέσεις μαζί του. Όλοι οι άλλοι θα τον θυμούνται απλώς ως κολομπίνα. Και αν είναι εκτός φυλακής, μπορεί να εμφανιστεί σε κανένα νοσταλγικό αφιέρωμα του Αυτιά.
Related posts
γτωργος
αγαπητοι κυριοι κ τα δυο παλικαρια που λετε ειναι οπαδοι του ΑΡΟΥΛΗ και ΟΧΙ της ομαδαρας μας.οσον αφορα τα παλακαρια κανω πλακα.ας κανουν οτι θελουν.ΠΑΟΚ ΠΑΝΩ ΑΠ ΟΛΑ.
Ν.Α.
Η εκλογή τύπων σαν τον Ψωμιάδη και τον Παπαγεωργόπουλο με 48% και 52% είναι εναρμονισμένη με τον ασφυκτικό κλοιό που περιβάλλει όχι το νομό της Θεσσαλονίκης αλλά ολόκληρη τη Β. Ελλάδα. Είναι ο κλοιός μέσα στον οποίο ο ίδιος ο κόσμος αυτοαναπαράγεται εδώ και δεκαετίες καρφωμένος στα στερεότυπα που αναπηδούν από το συλλογικό απωθημένο κατά των «κωλοαθηναίων». Δεν υπάρχει τομέας και δραστηριότητα που να μην ανάγεται σε αυτό το στερέοτυπο. Ασφαλώς ο αθηνοκεντρισμός υπάρχει. Μόνο που είναι παράγωγο της ίδιας της δομής του κεφαλαίου και της βίαιης αστυφιλίας που άφησε πίσω της «άθλια χωριουδάκια και ασυνάρτητη επαρχία». Όμως αυτό δεν είναι ίδιον της Αθήνας αλλά ίδιον του συνόλου της περιφέρειας. Η απώλεια μνήμης είναι η απαραίτητη προϋπόθεση του λαϊκισμού. Ενός λαϊκισμού μεταμοντέρνου, ούτε καν παπανδρεϊκού. Ο σύγχρονος λαϊκισμός απευθύνεται στο θυμικό των ψηφοφόρων, στο συναισθηματισμό, στη λανθάνουσα και δήθεν «ρήξη με το κατεστημένο», αποδομώντας τον πολιτικό λόγο και καταστρέφοντάς τον ακόμη και ως πρόσχημα. Τη ραγδαία απαξίωση της πολιτικής των πολιτικών ο λαϊκισμός τη μετατρέπει σε απαξίωση της ίδιας της πολιτικής κοινωνίας και μάλιστα του πιο βασικού της χαρακτηριστικού: της κριτικής σκέψης και της πρακτικής της ρήξης. Ακραία μορφή αυτού του νεολαϊκισμού είναι η δυνατότητα που σου παρέχει πρόπερσι να καις βιβλία, πέρυσι να κυνηγάς Αλβανούς, φέτος να στηρίζεις τα λιπάσματα χέρι-χέρι με τον πρόεδρο του ΕΚΘ. Ο Πανάγος δεν είναι απατεώνας και λωποδύτης, προϊόν της δομικής διαφθοράς του συστήματος εκμετάλλευσης, αλλά φίλος και καλό παιδί που «παραστράτησε». Αυτοί που τα έβαλαν μαζί του, από τον Τρεμόπουλο μέχρι την Πατουλίδου, έπαθαν πανωλεθρία, γιατί τα έβαλαν με το πρόσωπο και όχι με αυτό που εκφράζει. Διότι αυτό που εκφράζει θέλει κοινωνική ρήξη και όχι ρήξη του ίδιου με τους ψηφοφόρους, από τους οποίους όλοι οι υποψήφιοι προσδοκούσαν ψήφους. Η ρήξη αυτή δεν βρίσκεται στις κάλπες, τουναντίον βρίσκεται στους δρόμους και στην αληθινή αυτονομία της δράσης. Ο «Πανίκας» συνέπτυξε όλους τους λαϊκούς χαρακτήρες: τον Καραγκιόζη, τον Βέγγο, τον Ξανθόπουλο, προκειμένου να καθίσει στην καρέκλα του και ο κόσμος στην αφασία του. Είναι η φωνή των -τζήδων και των -ίδων. Είναι η χοάνη που αναμειγνύει τα πάντα. Τον αριστερό με τον δεξιό, τον εθνικιστή με τον φιλελεύθερο, τον πρόσφυγα με τον ρατσιστή, τον απεργό με τον επιχειρηματία. Όλα αυτά φυσικά με το αζημίωτο για φίλους, συγγενείς και ημέτερους. Είναι η χοάνη του Βορρά ενάντια στο Νότο που αντισταθμίζει όλες τις ταξικές πολιτικές και κοινωνικές αντιθέσεις. Οι Θεσσαλονικείς ψηφοφόροι, χωρίς τους «κωλοαθηναίους» και το «Μακεδονικό», θα είχαν καταρρεύσει. Και αυτόν τον πυλώνα της κοινωνικής τους συνοχής κανείς δεν τολμά να τον αγγίξει.
ΥΓ. Α και μην ξεχνάτε οτι η Θεσσαλονίκη είναι η πιο παρακρατική πόλη της Ελλάδος. Εδώ έγιναν όλες οι δολοφονίες του παρακράτους (ε, συγνώμη του κράτους ήθελα να πω) Γεώργιος Α΄, Ζέβγος, Πόλκ, Παγκρατίδης, Λαμπράκης, Τσαρουχάς Χαλκίδης, Βελδεμίρης…
Μπαρκαρούτσος/Τσίχλα
Μου φαίνεται ότι εσύ πρέπει να γράφεις τα άρθρα και όχι απλώς τα σχόλια! Μπράβο για την ανάλυση σου!
Ευάγγελος
@ Πάνοςς
Εαν δε βρίσκεις ενδιαφέρον στη συζήτηση δεν είσαι υποχρεωμένος να τη συνεχίσεις. Εδώ δεν καταλαβαίνεις καν τι γράφω. Γράφεις «που εσύ νομίζεις πως το μόνο κακό του είναι οι μικροσυναλλαγές». Που το βρήκες αυτό; Έγραψα ξεκάθαρα το ακριβώς αντίθετο.
Πάρακατω γράφεις ότι κάνω μόνο κριτική. Προφανώς, γιατί εδώ δεν κάνουμε κουβέντα εφ” όλης της ύλης, ούτε είναι θέμα της συζήτησης οι προτάσεις μου. Το θέμα είναι το μνημόνιο. Δε ξέρω πως συζητάς εσύ, αλλά εγώ μένω στο θέμα. Αν θέλεις ευχαρίστως να το ανοίξουμε, αλλά δε νομίζω ότι εδώ είναι ο κατάλληλος χώρος.
Τέλος, δε καταλαβαίνω πως εσύ ο παλιός αριστερός (δικά σου λόγια – εγώ δεν κάνω μαντεψιές) μιλάς για μείωση του κράτους, συνεπώς αύξηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας που δεν είναι υπεύθυνη πουθενά παρά μόνο στους μετόχους της, άνοιγμα των αγορών και επαγγελμάτων, ελαστικοποίηση της εργασίας κτλ. Για τα περί μείωσης γραφειοκρατίας και εκμοντερνισμού του δικαστικού συστήματος δεν έχω να πω τίποτα, γιατί είναι προφανές ότι κανείς δεν τη βρίσκει με το να στήνεται σε ουρές, να ψάχνει 10 σφραγίδες και υπογραφές για τυπικές υποθέσεις, ή να περιμένει 10 χρόνια για μια απόφαση. Η διαφορά μεταξύ όσων θέλουμε αλλαγές δεν είναι ο βαθμός της θέλησης αλλά η κατεύθυνση της αλλαγής. Εαν όλοι περιμένουμε τις κατά Τρότσκυ ιδανικές συνθήκες για άνθιση του σοσιαλισμού, τότε θα μείνουμε στο ακουστικό μας, γιατί ο καθένας θα περιμένει τον γείτονα.
Πάνοςς
«Απλά εσύ εστιάζεις στο κέλυφος, που είναι οι τοπικές μικροσυναλλαγές, ενώ εγώ εστιάζω στο σώμα…» συ είπας, τι άλλο να προσθέσω, αν εσύ κατάλαβες πως όλα όσα σου γράφω και όλα όσα περιέχει το link, που προφανώς δεν έκανες το κόπο να ρίξεις ούτε μια ματιά, (http://aristeristrouthokamilos.blogspot.gr/2012/06/blog-post_25.html) αφορούν μόνο τις μικροσυναλλαγές, τότε μάλλον μιλάμε άλλη γλώσσα…
Τα ίδια παντελάκη μου τα ίδια παντελή μου…Δεν περίμενα από εσένα κάποια αντιπρόταση, γιατί εξάλλου δεν έχεις (τι βολικό που είναι να λες πως δεν είναι θέμα της συζήτησης οι προτάσεις σου, αλλά είναι το μνημόνιο…αυτό το «επαχθές» μνημόνιο, πόσο βολικό είναι για κάτι γιαλαντζί αριστερούς σαν του λόγου σου ε;).
¨Ομως, ούτε καν μου απαντάς στην κριτική μου επί της κριτικής σου. Πως κρίνεις δλδ αποτυχημένο ένα πρόγραμμα που δεν εφαρμόστηκε; Πάρε διάβασε το : https://docs.google.com/viewer?a=v&pid=sites&srcid=ZGVmYXVsdGRvbWFpbnxkZW1pb3VyZ2lheGFuY και πες μου τι έχουν εφαρμόσει οι κυβερνώντες μας…
Μετά συνεχίζεις στο ίδιο μοτίβο για την κακή ιδιωτική πρωτοβουλία….Οι αριστεροί σαν και εσένα μου θυμίζετε τους χριστιανούς….Όπως αυτοί έχουν το διάβολο, εσείς έχετε το καπιταλισμό (ή «νεο-φιλελευθερισμό» ή το «μνημόνιο»), σε μία τελείως μανιχαϊστική και απλοϊκή προσέγγιση του κόσμου…
Δυστυχώς για τύπους σαν και εσένα, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη από τις απλοϊκές αντιμετωπίσεις που σου αρέσουν…
Και καταλήγεις : » Η διαφορά μεταξύ όσων θέλουμε αλλαγές δεν είναι ο βαθμός της θέλησης αλλά η κατεύθυνση της αλλαγής. Εαν όλοι περιμένουμε τις κατά Τρότσκυ ιδανικές συνθήκες για άνθιση του σοσιαλισμού, τότε θα μείνουμε στο ακουστικό μας, γιατί ο καθένας θα περιμένει τον γείτονα.»
Καλή επιτυχία μικρέ μου φίλε στον αγώνα σου για την άνθιση του σοσιαλισμού…(όπως στην Αλβανία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και λοιπές χώρες του «υπαρκτού»..)
Ευάγγελος
@ Πάνοςς
-Το απόσπασμα από προηγούμενη απάντησή μου που παραθέτεις λέει το ακριβώς αντίθετο από αυτό που ισχυρίζεσαι ότι δήθεν έγραψα. Δυο τινά: ή δε καταλαβαίνεις τι παραθέτεις, ή δεν εκφράζεσαι σωστά.
-Δεν είσαι υποχρεωμένος να συνεχίσεις μια συζήτηση της οποίας το θέμα βαριέσαι. Και δεν είμαι υποχρεωμένος να τρέχω να μαζεύω τις μπάλες που πετάς στη κερκίδα επειδή βαριέσαι το θέμα της παρούσας συζήτησης. Εαν επιθυμείς μια εφ” όλης της ύλης κουβέντα πήγαινε στο τέλος αυτού του ποστ.
-Την απάντηση θα την έβλεπες αν έμπαινες στο κόπο να διαβάσεις τι σου έγραψα στις «9 Μαρτίου 2013 στις 19:33″. Το ότι το μνημόνιο εφαρμόστηκε μερικώς και όχι πλήρως οφείλεται στις εύλογες αντιδράσεις των ομάδων που πλήττει. Είναι προφανές ότι πέρα από την αποτυχία των μέτρων που εφαρμόστηκαν υπάρχει και η αποτυχία του προγραμματισμού του μνημονίου. Δεν αρκεί να έχεις ένα καταπληκτικό σχέδιο. Πρέπει να έχεις και ένα καταπληκτικό τρόπο εφαρμογής του. Το μνημόνιο απέτυχε και στα δυο.
-Ο οποιοσδήποτε χαρακτηρισμός (πχ «απλοϊκός») όταν προέρχεται από εσένα έχει ιδιαίτερα βαρύνουσα σημασία. Ειδικά όταν επί 2 συνεχόμενα ποστ σου αναφέρεσαι σε μια συγκεκριμένη πρότασή μου (βλέπε παραπάνω) την οποία ερμηνεύεις τελείως εσφαλμένα.
-Εγώ δεν μίλησα ποτέ για τις χώρες του «υπαρκτού». Δεν φέρω ευθύνη για πράγματα τα οποία δε λέω. Επίσης δε φέρω ευθύνη για το τι σκέφτεσαι.
-Τέλος, όπως έγραψα και πριν, δεν έχω κανένα πρόβλημα εάν επιθυμείς να «ανοίξουμε» τη κουβέντα. Θα με βρεις στο http://thegunghoguy.blogspot.com/